Հանրային շրջանակները բավական աշխույժ քննարկեցին նախօրեին խորհրդարանում կոռուպցիայի դեմ պայքարի նոր մարմին ստեղծելու վերաբերյալ օրինագծի քննարկմանը ՀՅԴ-ական պատգամավոր Անդրանիկ Կարապետյանի ելույթը:
Ինչպես հայտնի է, պատգամավորը «գործ տալ» էր որակել ազդարարի ինստիտուտի ներդրումը և հայտարարել, որ դա հարիր չէ հայի նկարագրին: Այս հայտարարությունը դարձավ բուռն քննարկումների, քննադատության, ծաղրի, հեգնանքի առարկա: Սակայն այստեղ առկա է մի ենթատեքստ, որը տեղ չգտավ քննարկումներում: Ի դեպ, ուշագրավ է, որ ՀՅԴ լիդերներն էլ կարծես թե առանձնապես չջանացին կուսակցությունից հեռացնել այն հարվածը, որ կամա, թե ակամա բերեց պատգամավորը իր հայտարարությամբ:
Պատճառներից մեկն ըստ երևույթին այն էր, որ նրա հայտարարությունը պարունակում էր բավականին նուրբ մի ակնարկ վարչապետի հասցեին՝ հաշվի առնելով, որ կոռուպցիոն նոր մարմնի նախաձեռնությունը կառավարությանն է, և այդ մարմինը փաստորեն գալու է կոռուպցիայի դեմ պայքարի խորհրդին փոխարինելու, որը ստեղծվել էր Հովիկ Աբրահամյանի կառավարության շրջանում, և որը գլխավորում էր Աբրահամյանը:
Ավելին, այդ մարմնի գործունեությունը գնահատվել էր անարդյունավետ թե՛ ԱՄՆ, թե՛ Եվրամիության դեսպանների մակարդակով: Միևնույն ժամանակ, նրանք հույս էին հայտնել, որ նոր կառավարությունը կփոխի պայքարը և կլինի ավելի արդյունավետ: Նոր մարմնի ձևավորումով Կարեն Կարապետյանն ակնկալում է արդարացնել այդ հույսերը, առնվազն այս փուլում, ինչը նրա համար կլինի կարևոր աջակցություն քաղաքական իմաստով:
Եվ ահա հնչում է պատգամավորի հայտարարությունը հային ոչ հարիր արժեքների ներդրման մասին, հայի նկարագիրը խաթարող, արժեհամակարգին դեմ նորամուծության մասին: Եվ կարծես թե չկա արձագանք այն ուժից, որը ներկայացնում է այդ պատգամավորը, թեև թվում է, որ Դաշնակցությունը պետք է շտապեր ազատվել նրա հայտարարության մթնոլորտից:
Այստեղ երևի թե հարկ է հիշել մեկ այլ պատմություն, որ տեղի ունեցավ Հովիկ Աբրահամյանի՝ ՀՀԿ-ից հեռանալուց հետո: Հովիկ Աբրահամյանը դրանից հետո փորձում էր իրեն փոխարինած Կարեն Կարապետյանին ներկայացնել իբրև «օտար կեղտաջուր», որը խառնվում է «մայր գետին» և «պղտորում»: Աբրահամյանն այդ ոճով խոսում էր Սերժ Սարգսյանի հետ, բայց ըստ էության ակնարկներն ուղղում համակարգին: Այսինքն՝ ազդակը՝ Կարեն Կարապետյանն օտար է:
Հիմա փորձենք համեմատել այդ ազդակը այն «թեզի» հետ, որ իր ելույթի առանցքում դնում է դաշնակցական պատգամավորը՝ «հայի նկարագրին օտար» նորամուծություն:
Նկատելի՞ է աբրահամյանական և դաշնակցական «թեզերի» ընդհանրությունը: Թեև Դաշնակցությունը ՀՀԿ հետ կոալիցիոն համաձայնագրով վարչապետի պաշտոնի հարցը թողել է ՀՀԿ-ին, այդուհանդերձ անկասկած է, որ ՀՅԴ-ի համար ամենևին միևնույն չէ, թե ով կլինի վարչապետը: Եվ այդ իմաստով հատկանշական է, որ ՀՅԴ լիդերները բավականին հանգիստ են արձագանքում իրենց խմբակցության անդամի բավական աղմուկ հանած և թվում է՝ որևէ առողջ քաղաքական ուժի համար անցանկալի շեշտադրումներով հայտարարությանը:
Խնդիրն այն է, որ այդ շեշտադրումն անցանկալի է հանրային-քաղաքացիական իրավագիտակցության, բայց ոչ Հայաստանի իշխող համակարգի հարաբերությունների մշակույթի և արժեհամակարգի տեսանկյունից: Պատահական չէ, որ Հովիկ Աբրահամյանը հեռանալիս շեշտը դնում էր «օտարության» վրա՝ շատ լավ պատկերացնելով, որ դա առանցքային, զգայուն ազդակ է համակարգի համար:
Այդ իմաստով օտարության ազդակը խաղարկվում է նաև կոռուպցիայի դեմ պայքարի թեմայով Դաշնակցության կատարմամբ՝ այդպիսով մենակ չթողնելով Աբրահամյանին:
