Նոր կառավարությունը ձևավորված է և շուտով խորհրդարանին պետք է ներկայացնի իր գործունեության ծրագիրը: Իհարկե, ավելորդ պատրանքներ ու սպասելիքներ պետք չէ ունենալ, որովհետև մենք գործ ունենք, ըստ էության, հին կառավարության հետ, որի ծրագրին ծանոթ ենք: Այդ ծրագիրը շատ քննադատվեց այն բանի համար, որ զուրկ է կոնկրետ մեխանիզմներից, հստակեցված չեն պատասխանատվության գործիքները: Այս ամենը ճիշտ է, սակայն ծրագրի անենամեծ բացն այն է, որ դրանում շրջանցվում է անվտանգության հարցը, ինչին, հատկապես Հայաստանի պարագայում, պետք է ծառայեցվի մնացած ամեն ինչ: Երբ կառավարության ծրագրում անվտանգության բաղադրիչը բացակայում է, փաստաթուղթը նմանվում է գեղեցիկ շարադրության, որը կարող է հեղինակել ցանկացած ոք, ով ունի տնտեսագիտական նույնիսկ ընդհանուր պատկերացումներ:
Գլոբալ առումով` Հայաստանի կառավարության ծրագիրը չի ձևակերպում նաև երկրի զարգացման վեկտորը, ինչը ենթադրում է, որ պահպանվելու է այսօրվա օլիգարխիկ ստատուս-քվոն:
Հայաստանն այսօր պետություն է ֆորմալ սռումով, իսկ ավելի շատ նման է եվրասիական «չուլանի»: Եթե իսկապես իշխանությունները կամ կառավարությունը հավատարիմ են զարգացման եվրոպական մոդելին, ապա երկար-բարակ ու խուճուճ ձևակերպումների փոխարեն պետք է հստակ պատասխանեն, թե ինչպես են պատկերացնում երկրի տեխնոլոգիական զարգացումը և ինչպես են արդյունավետ օգտագործելու մարդկային կապիտալը, այլ խոսքով` ստեղծելու միջավայր անհատի պոտենցիալի ռեալիզացիայի համար: Ինքնին հասկանալի է, որ հարցերի հարցը` քրեաօլիգարխիկ համակարգի ապամոնտաժումը և մրցակցության վրա հիմնված բաց համակարգի ստեղծումն է: Սա է եվրոպական կամ ժամանակակից պետության մոդելը: Սա ավելի շատ քաղաքական, քան` տնտեսական խնդիր է: Մյուս կողմից` չի կարող լինել արդյունավետ տնտեսական քաղաքականություն, երբ բացակայում է մրցունակ համակարգը: Եթե այդ նոր համակարգի ձևավորումը Կարեն Կարապետյանի կառավարության համար առաջնահերթություն չէ, ապա նրա ձախողումը կանխորոշված է` հիմա, 2018-ի ապրիլին կամ ցանկացած պահի:
Ի դեպ, համակարգային բարեփոխումներն ու անվտանգության խնդիրն իրենց ծրագրերում շրջանցում են հենց «չուլանային» երկրները, որոնք իրենց ինքնիշխանությունն օտարել են կայսրություններին:
