«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանն այսօրվա խմբագրականում գրում է.
Մեր երկրի և աշխարհի գլխավոր խնդիրներից մեկն այն է, որ մենբ սովորաբար քաղաբականությունը, ինչպես նաև կյանքն ընդհանրապես, պատկերացնում ենք որպես՝ խաղ՝ զրոյական գումարելիով [zero-sum game]:
Ինչպես սպորտում. մի թիմը մյուսին հաղթել է 3:0, մյուսը, բնականաբար, ոդարտվել է 0:3՝ դրանք իրար գումարելով ստանում ենբ բացարձակ զրո: Կարող եմ բերել այլ օրինակներ, որոնք, որպես կանոն, իրական կյանքում շեն հանդիպում և չեն հանդիպելու: Ենթադրենք, ամուսինները բաժանվում են. մեկը ստանում է երեխաներին, տունը, մեքենան և բոլոր խնայողությունները, մյուսը հայտնվում է փողոցում՝ բոմժի կարգավիճակով: Կամ՝ մենք հաղթում ենբ Ադրբեջանին, գրավում ենք Բաքուն, որտեղ Ալիևը ստորագրում է կապիտուլյացիայի ակտը, ըստ որի՝ Ղարաբաղը դառնում է Հայաստանի մասը: Կամ՝ հակաոակը Երևանում: Մեկ այլ օրինակ, ընդդիմությունը գալիս է իշխանության, որի ներկայացուցիչներին կախում է բոլոր հնարավոր ծառերին: Հակառակը՝ բոլոր ընդդիմադիրները հայտնվում են բանտում, և իշխանությունն իր համար քեֆ է անում:
Վերջին օրինակը, կառավարությունը որոշում է ընդունում կենսաթոշակ չբաժանել և ամբողջ բյուջեն ծախսել արտադրության վրա: Հակառակը՝ ամբողջ բյուջեն ծախսում է կենսաթոշակների վրա: Բոլոր այդ խաղերում ի հայտ են գալիս 100 տոկոսանոց հաղթողներ և 100 տոկոսանոց պարտվողներ:
Բայց նման խաղ հնարավոր է միայն սպորտում: Հասարակական կյանքում՝ սկսած կենցաղային, վերջացրած միջազգային հարաբերություններով, դա բացառված է: Եթե նույնիսկ որևէ մեկին թվում է, թե նա «չոր հաշվով» հաղթել է իր ախոյանին, ապա դա զուտ ժամանակավոր, տվյալ պահին արձանագրված երևույթ է: Ինչպես մոտավորապես 24 դար առաջ ասել է մի տաղանդավոր զորավար՝ ևս մի այսպիսի հաղթանակ, և մենք կմնանք առանց զորքի: Ամբողջ հարցն այն է, որ ի տարբերություն սպորտային խաղի, որտեղ մրցավարի սուլոցն ազդարարում է խաղի ավարտը, մնացած բոլոր «խաղերում» կյանքը շարունակվում է, հետևանքները բազմազան են, և «վերջնահաշվարկը» կարելի է կատարել միայն տվյալ պահի, ոչ թե հավերժության կամ նույնիսկ՝ մոտակա պատմական հեռանկարի համար:
Խմբագրականն ամբողջությամբ՝ կարդացեք «Առավոտ»-ի այսօրվա համարում:
