Հովիկ Աբրահամյան-Սերժ Սարգսյան դիմակայությունը ստանում է նոր երանգավորում: Թվում է, որ Աբրահամյանի՝ ՀՀԿ-ից հեռացումով հանգուցալուծված խնդիրը կարող է ստանալ նոր լիցք և նոր շունչ: Համենայնդեպս, երեկ իր ֆեյսբուքյան էջում Սերժ Սարգսյանին ուղղված պատասխանում Հովիկ Աբրահամյանը բավականին թափանցիկ ակնարկով խոսում էր այն մասին, որ չի պատրաստվում ընդունել պարտությունը կամ համենայնդեպս՝ «կռվելու է մինչև վերջին շունչը»: Փոխաբերական իմաստով, թերևս հենց դա էր ակնարկում Աբրահամյանը, ասելով, թե «մինչև չորանալը, հեռացած առվակը գուցե կհասցնի մի երկու բնակավայրի կյանք տալ»: Այստեղ իհարկե, Հովիկ Աբրահամյանը որևէ շանս կարող է ստանալ այն դեպքում, երբ նրան ընդունեն կամ Ծառուկյան դաշինքում, կամ Օհանյան-Օսկանյան դաշինքում: Դե, իսկ եթե այդ երկու դաշինքները միավորվեն, ապա այստեղ իհարկե, ներիշխանական դիմակայությունը կստանա Ավարայրի պոտենցիալ և կմնա ընտրել, թե որ գետի ափին է տեղի ունենալու ճակատամարտը, քանի որ Տղմուտը այժմ ՀՀ վարչական տարածքում չէ, և հազիվ թե Իրանի իշխանությունն այդքան մեծահոգի գտնվի Հայաստանի հանդեպ՝ թույլ տալով, որ իշխող համակարգի երկու թևերը միմյանց հարաբերությունները պարզեն Իրանի տարածքում:
Այդուհանդերձ, երբ Հովիկ Աբրահամյանը թափանցիկ ակնարկում է մինչև վերջ պայքարելու մտադրության մասին, այստեղ անկասկած հիմք կա հարցի համար, թե արդյո՞ք նա պարզապես չի փորձում տպավորություն թողնել, որովհետև նույնիսկ, եթե նա հայտնվում է վերոհիշյալ դաշինքներից որևէ մեկում, և նույնիսկ, եթե այդ դաշինքներն են միանում, ապա հարց է առաջանում, թե արդյո՞ք այս անգամ Սերժ Սարգսյանը կզիջի դիրքերը, ի տարբերություն 2015 թվականի: Բանն այն է, որ եթե չզիջի, ապա արյունահեղությունը, ինչպես Գագիկ Ծառուկյանն էր ասում 2015-ի համար, կդառնա անխուսափելի: Հետևաբար որևէ մեկը չպետք է գնա մինջև վերջ, դրանից խուսափելու համար: Կամ, մյուս ձևը լինելու է որևէ պայմանավորվածությունը կամ հաշտությունը՝ 2015-ի փետրվարի օրինակով: Ի դեպ, փետրվարին այդ հաշտությունը տեղի ունեցավ Հովիկ Աբրահամյանի տանը: Անկախ որևէ ելքից, ակնհայտ է դառնում, որ Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում կամ գործընթացում ավելանում է ևս մի շտրիխ, որը այդ գործընթացում մեծացնում է իշխող համակարգի դոմինանտությունը, գործընթացը ավելի ու ավելի ամփոփելով միևնույն իշխող համակարգի երկու թևերի միջև, որոնք պարզապես վերադասավորվում են 2015-ի փետրվարից հետո և նոր «կազմով» ներկայանում հանրությանը:
Այդպիսով՝ առավել ընդգծվում է համակարգում վաղուց սկզբնավորված գործընթացը, առնվազն, որի հարցում լուռ կոնսենսուս կա համակարգի բոլոր թևերի և սուբյեկտների միջև, անկախ, թե մնացյալ այլ հարցերում նրանք ինչպիսի հակադրություններ և հակասություններ ունեն: Դա ներքաղաքական կյանքը միևնույն համակարգի շրջանակում իշխանության և ընդդիմության միջև բաժանելն է, այսինքն՝ երբ ընդդիմությունն էլ ձևավորվում է իշխող համակարգից և այդպիսով, ըստ էության համակարգը ապահովագրվում է գործնականում բոլոր կողմերից: Այս գործընթացն իհարկե կուղեկցվի տեղի ունեցող տարբեր փոփոխություններով, որոնք կարող են նաև բերել թե՛ սոցիալ-տնտեսական կյանքի, և թե՛ կենսագործունեության և կառավարման այլ ասպեկտներում արդյունավետության բարձրացման, դրական միտումների: Սակայն, դրանց չափը լիովին կգտնվի համակարգի վերահսկողության ներքո և բացառապես համակարգը կորոշի, թե ինչպիսին են լինելու այդ միտումները թե՛ բովանդակության, և թե՛ դինամիկայի առումով: Խոշոր հաշվով, Սերժ Սարգսյան-Հովիկ Աբրահամյան դիմակայության նոր շունչը նոր լիցք է հաղորդում հենց այդ լայն տենդենցին, որ իշխող համակարգը իբրև օրակարգ է թելադրել վաղուց, ինչպես Սերժ Սարգսյանն նախօրեին նշել է ՀՀԿ խորհրդի նիստի իր ելույթում՝ արդեն 10-12 տարի: Վերջին հաշվով, հենց այդ ժամանակաշրջանից է իշխանությունը, իշխող համակարգը գտնվում երկու բևեռի բաժանվելու փնտրտուքների մեջ, և ներկայումս գործնականում սկսվում է երրորդ փորձը: Առաջինը՝ ԲՀԿ ստեղծումն էր, երկրորդ փորձը՝ ոչիշխանական բևեռն էր, երրորդ փորձը մեկնարկում է այժմ և դեռևս գտնվում է սաղմնային վիճակում:
