Հայկանուշ Ղալումյանը 59 տարեկան է, բայց 84 տարեկան է երևում: Տառապում է բրոնխիալ ասթմա հիվանդությամբ, բայց շարունակում է աշխատել, տասը շենքի համար հավաքարարություն է անում՝ ստանալով ամսական 39.000 դրամ:
Բյուրեղավանի հանրակացարանում մի փոքր սենյակում ապրում է 78 թվականից, աշխատել է շշերի գործարանում, ստացել այս սենյակը, հիմա էլ ապրում է հաշմանդամ տղայի, թոռան ու հարսի հետ միասին:
91-ին ամուսինը կաթվածից մահացել է, և երեք երեխաների հոգսը մնացել է Հայկանուշ Ղալումյանի վրա:
«Երբ ամուսնուս կորցրի, աղջիկս 12 տարեկան էր, տղաս՝ 8, 91-ից տառապել, տանջվել եմ, աշխատել եմ մանկավարժ՝ հայոց լեզու և գրականություն եմ դասավանդել, հետո շշերի գործարանում եմ աշխատել, տուբերկուլյոզի հիվանդանոցում, ամենուրեք, անգամ հավաքարարություն եմ արել և շարունակում եմ անել, ուրիշների համար տեղաշոր եմ կարել, ամեն ինչ արել եմ, որ երեխաներիս կարողանամ պահել, մեծացնել: Երեխաներիցս մեկը մանկուց հաշմանդամ է, օլիգոֆրենիա հիվանդությամբ է տառապում, դժվարությամբ է խոսում, 32 տարեկան է, կակազում է»,- ասաց նա:
Ամսական եկամուտը չնչին է՝ 18 հազար դրամ թոշակ որդին է ստանում, նպաստը կազմում է 21 հազար, 39 հազար դրամ էլ Հայկանուշը ստանում է իր հավաքարարության դիմաց. «Չենք կարողանում գոյատևել, ո՛չ մեռնել ենք ուզում, ո՛չ ապրել, 59 տարեկան եմ, բայց ինձ ով տեսնում է ասում է՝ 84 տարեկա՞ն ես, գիշերուզօր ամեն ինչի դիմել եմ, ներկայումս տասը հատ շենք եմ մաքրում»,- ասաց նա:
Կյանքի իմաստը այս պահին այն է, որ տատիկ է, թոռներով է ուրախանում, երեխաներն իրեն ուժ են տալիս, հույս, որ շարունակի ապրել:
Հայկանուշ Ղալումյանը Էջմիածնի ակումբա-գրադարանային տեխնիկումն է ավարտել, հիշում է, որ դասի գնում էր «կալոշներով», որովհետև դժվար էր կոշիկ ճարելը, սակայն հիմա, երբ ամեն ինչ կա, գումար չկա դրանք ձեռք բերելու համար: «Անգամ ինձ բոմժ են համարում աղքատության պատճառով»,- ասաց նա:
