Հայաստանի հանրապետությունն վաղը կդառնա 24 տարեկան: Այդ տարեդարձը, սակայն, հայաստանցիների մեծ մասը նշելով ի սրտե` այնուհանդերձ դիմավորում է հակասական զգացումներով: 24-ամյա պետությունն ավելի ամրանալու փոխարեն, հաղթահարելով պատերազմական դժվարություններն ու թվում է, թե կանգնելով խաղաղության երանելի, սպասված ճանապարհի վրա, որպեսզի նվաճումը նվաճման հետևից արձանագրի պետականաշինության գործում, իրականում գնաց լրիվ հակառակ ուղով, և այսօր մենք 24-ամյա տարեդարձը նշում ենք այնտեղ, որտեղից դուրս էինք եկել:
Խոսքը, բնականաբար, դեպի ԵՏՄ, իսկ իրականում պարզապես պուտինյան սովետական միություն գնալու որոշման մասին է, որ 2013թ․անկախությունից մի քանի օր առաջ հռչակվեց, և որը արդեն մի քանի օր է հասարակությունը ոչ մի կերպ չի կարողանում մարսել, կուլ տալ: Եվ կուլ չի էլ տալու: Եվ թույլ չի տալու ոչ մեկին կուլ տալ Հայաստանի անկախությունն ու ինքնիշխանությունը: Չնայած տոնը ծանրացավ ինչ-ինչ իրադարձություններով, որոնք էլ իրենց հերթին հետևանքն են պետականության ընթացքի դեգրադացման, առաքինությունների փոխարեն ստոր բնազդների խրախուսման վրա հիմնված կառավարման, այնուհանդերձ այդ ամենն ընդամենը ժամանակավոր են, և Հայաստանի քաղաքացին անպայման տեր է կանգնելու պետականությանն ու ինքնիշխանությանը:
Դա տոնական պաթետիկ լավատեսություն չէ: Դա հասարակության մեջ տեղի ունեցող խմորումներից արված եզրահանգում է: Այդ խմորումները շատ դանդաղ են ընթանում, ընթանում են դժվար, բարդ, լղոզվում են, շահարկվում, խաղարկվում, սակայն դրանք, ի վերջո, հանգելու են մի ընդհանուր նպատակի, և այդ նպատակի շուրջ ձևավորվելու է Հայաստանի ինքնիշխանության կորիզը: Դժբախտաբար, դրա համար պետք էր անկախությունից 24 տարի անց հասնել այնտեղ, որտեղից դուրս էինք եկել: Ցավոք սրտի, հենց այդ արատավոր շրջանն էր պետք կատարել` հասկանալու համար, որ գնում են սխալ ուղով, որ գնում ենք ոչ թե առաջ, այլ պտույտ ենք կատարում հետ: Բայց գոնե հիմա կարծես թե բոլորը հասկացել են դա, իսկ չհասկացողներն էլ ստիպված են լռել, որովհետև այլևս չունեն որևէ մոլորեցնող կամ շահարկվող փաստարկ:
Հայաստանը` որպես պետություն, իր 24-ամյակը դիմավորում է բարոյա-քաղաքական անկման վիճակում, սակայն քաղաքացիական վերելքի պայմաններում: Այս անկումն ու վերելքը անհամեմատելի մեծություններ են այժմ՝ ցավոք, ոչ հօգուտ վերելքի, սակայն մյուս կողմից` այդ վերելքն աննախադեպ է իր բովանդակությամբ, իսկ Հայաստանի անկախությանը միշտ պակասել է հենց դա՝ բովանդակությունը: Անկախության գրեթե առաջին տարիներից այն մղվել է հետին պլան և տարեցտարի թաղվել ավելի խորը: Հիմա կարծես թե անկախության բովանդակությունը դուրս է բերվում հրապարակ, և 24-ամյակի ժամանակահատվածային հակասականությամբ հանդերձ, արդեն հերթական տարեդարձն է՝ վերջին չորս-հինգ տարեդարձերի շարքում, որն ուղեկցվում է անկախության բովանդակությամբ, փոքր, բայց տարեցտարի կայացող և հաստատուն բովանդակությամբ:
Շնորհավոր Հայաստանի Հանրապետության բովանդակային անկախությունը, որը անխուսափելիորեն վերածվելու է քաղաքական, տնտեսական, սոցիալական և հոգեբանական ինքնիշխանության:
