Գագիկ Ծառուկյան-Արթուր Հարությունյան՝ Պալաչ կոնֆլիկտը կարծեք թե նոր դրսևորումներ է ստանում: Տեղեկություններ են հրապարակվում, որ Պալաչին փորձում են սնանկացնել, նրա դեմ հայց է ներկայացրել Գագիկ Ծառուկյան բարեգործական հիմնադրամն էլ, որի հետ Պալաչն ունի կոնֆլիկտ ուղևորափոխադրումների մասով:
Ծառուկյան-Պալաչ կոնֆլիկտը Հայաստանի ներիշխանական կյանքի ինդիկատորներից էր, և այդ կոնֆլիկտը հետաքրքրական տրանսֆորմացիաներ ունեցավ՝ ըստ Ծառուկյանի քաղաքական կամ ապաքաղաքական դերի: Ինչ-որ մի պահի ՀՀԿ-ն կոնֆլիկտի հարությունյանական կողմ էր, իսկ փետրվարից հետո սկսեց դառնալ ծառուկյանական կողմ:
Իրականում Ծառուկյան-Պալաչ կոնֆլիկտը, հայաստանյան ներիշխանական կյանքի ինդիկատոր լինելով հանդերձ, ըստ էության հանրային տեսանկյունից ավելի հետաքրքրական է ոչ թե որպես լոկ երկու անձերի հարաբերությունների պարզաբանման հարց, այլ Հայաստանի իշխանական համակարգի ներսում հնարավոր միտումների, առկա ճգնաժամային երևույթների ցուցիչ: Իսկ հայաստանյան համակարգային ճգնաժամի հիմքում ընկած են ռեսուրսները, ռեսուրսների սղության խնդիրը:
Նյութական միջոցները Հայաստանի ներիշխանական համակարգի ցեմենտն են, բոլոր պայմանավորվածությունների, համաձայնությունների, հետևաբար նաև անհամաձայնությունների և կոնֆլիկտների հիմքը: Երբ ռեսուրսները սկսում են նվազել, բնականաբար նվազում են նաև ներհամակարգային անհամաձայնություններն ու ավելանում են կոնֆլիկտները: Ծառուկյան-Պալաչ կոնֆլիկտը՝ իր նոր դրսևորումներով և այլ մետաստազներով հենց այս իրականության ցուցիչն է: Ամենայն հավանականությամբ որքան մոտենանք նախընտրական փուլին, հատկապես սահմանադրական բարեփոխումներից հետո, այնքան Հայաստանում ավելի ակնառու են դառնալու ներիշխանական նմանօրինակ կոնֆլիկտային պատմությունները:
Միևնույն ժամանակ, նմանօրինակ տանդեմների բացակայության դեպքում էլ պարզապես կլինեն այս կամ այն օդիոզ կերպարի ֆինանսական պարտավորությունների հետ կապված պատմություններ: Դրանցից մեկն արդեն կա: Խոսքը ՀՀԿ-ական Աշոտ Աղաբաբյանի հետ կապված պատմության մասին է, որն ունի տնտեսական խնդիրներ: Այս ամենը ռեսուրսների վերաբաժանման գործընթացի մաս է: Երբ ռեսուրսները պակասում են, իսկ դա մեծապես նաև արտաքին ազդեցությամբ պայմանավորված իրողություն է, պետք է նվազի, պակասի նաև այդ ռեսուրսները տնօրինողների թիվը:
Օրինակ՝ Պալաչը հենց այդ գործընթացի զոհն է դառնում: Նրան կարող է և չաղքատացնեն կամ ունեզրկեն, թողնելով հենց Գագիկ Ծառուկյանի բարեգործությունների հույսին, երբ նա, ասենք, Աբովյանից Երևան կգա ու կգնա Ծառուկյանի բարեգործական ավտոբուսներով: Բայց Պալաչը արդեն կսկսի զգալիորեն քիչ ռեսուրսներ տնօրինել, քան մինչև այս: Նույնը կլինի Աշոտ Աղաբաբյանի հետ, և նույնը առաջիկայում կլինի շատ ու շատ իշխանական օդիոզ կերպարների, «ռեսուրսային կենտրոնների» հետ:
Կլինեն ընդհանրապես ունեզրկվողներ, կլինեն մարդիկ, ովքեր զգալիորեն կզիջեն իրենց տնօրինածի շրջանակից: Դա կոչվում է ներհամակարգային տնտեսական օպտիմալացում, երբ, այսպես ասած, առաջին շրջանակի միջև ձեռք է բերվում պայմանավորվածություն, թե այդ շրջանակի ռեսուրսային կարողությունները ինչպես, ում հաշվին պետք է պահպանվեն: Եվ ըստ այդմ՝ տարբեր չափանիշներով ընտրվում են մարդիկ, ովքեր ունեն իքս ծավալի ռեսուրս, և որոնց այդ իքս ծավալի մի մասը պարզապես կփոխանցվի «առաջին շրջան»՝ այդ շրջանում ռեսուրսային ստատուս քվոն պահելու և այսպես ասած՝ կոնֆլիկտածին իրավիճակը մեղմելու համար:
Ծառուկյանը հանդիսանում է այդ շրջանի ներկայացուցիչ, թե ոչ՝ ներկայումս հարաբերական է: Քաղաքական առումով, իհարկե, նա դուրս է մղվել այնտեղից, բայց տնտեսական առումով նա կարող է լինել այնտեղ, առավել ևս որ Սերժ Սարգսյանը փետրվարին հայտարարել է՝ տնտեսական գործիչ Ծառուկյանի հետ ինքը որևէ խնդիր չունի: Միաժամանակ, ԲՀԿ նախկին նախագահը կարող է այսօր չլինել այդ շրջանի խաղացող, սակայն ունենալ պայմանավորվածություններ այդ շրջանի կանոններով խաղալու և այդպիսով իր ռեսուրսների անձեռնմխելիության երաշխիք ստանալու համար:
Ասպիսով, հայաստանյան իշխանական համակարգում տեղի է ունենում «վարից վեր» օպտիմալացում, և ներքևները կպահեն վերևներին, եթե չեն ուզում, որպեսզի վերևները պահեն այլ «ներքևների»:
