Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը կովկիթի մանրամասներից բացի, երբեմն նաև ասում է բավական արդիական բաներ, որոնց հետ վիճելը, կոնցեպտուալ առումով, իհարկե շատ դժվար է: Օրինակ, երբ նա ասում է, որ Չինաստանի ու Հնդկաստանի առկայության պայմաններում Հայաստանի համար առավել նպատակահարմար է ոչ թե արդյունաբերական, այլ ինովացիոն հիմքով տնտեսություն ունենալը, դժվար է վիճարկել դրա կոնցեպտուալությունը: Բայց այլ բան է մի բան ասելը, և բոլորովին այլ է այն, թե ինչ է արվում այդ ասածների ֆոնին իրականում: Այդ առումով չափազանց խոսուն մի քանի դրվագ մեջբերենք:
Վերջին շրջանում Հայաստանի տնտեսության մեջ զգալիորեն մեծացել է Ռուսաստանում հարստացած հայերի դերակատարությունը: Նրանք ոչ միայն տաշիր-տուշիրներ են կազմակերպում, այլ նաև ինչ որ ներդրումներ անում Հայաստանում: Դա չենք կարող հերքել: Բայց հիմա տեսնենք, թե ինչպիսին են այդ ներդրումները: Օրինակ, արդեն մեկ միլիարդից ավելի կարողություն ունեցող Սամվել Կարապետյանը` նույն Տաշիրի Սամոն, Հայաստանում հսկայական տոնավաճառ-ժամանցային կենտրոն է կառուցում, հիմա էլ պատրաստվում է կրկեսը վերանորոգել: Ռուսաստանի ամենահարուստ մարդկանցից ևս մեկը` Ռուբեն Վարդանյանը, Հայաստանում տասնյակ միլիոնավոր ներդրումներ է անում բանկային ոլորտում, ինչպես նաև Ճոպանուղի է կառուցում, հիմա էլ պատրաստվում է Դիսնեյլենդ հիմնել Հաղթանակի զբոսայգում, կրկին ծախսելով մի քանի միլիոն դոլար:
Ռուսաստանի մյուս մեծահարուստ հայերն էլ մեծ ու փոքր ներդրումներ են անում Հայաստանի ժամանցի և սպասարկման ոլորտներում: Հիմա փորձենք համեմատել, թե մեծահարուստ հայերի այդ ներդրումները ինչքանով են տեղավորվում ինովացիոն տնտեսություն կառուցելու այն դեկլարացիաների շրջանակում, որի մասին հաճախ ենք լսում Տիգրան Սարգսյանի և Սերժ Սարգսյանի շուրթերից: Դրանք տոնավաճառը, կրկեսը, ճոպանուղին և Դիսնեյլենդը որևէ կերպ այդ կոնցեպցիայի մեջ չեն տեղավորվում: Դրանց կոնցեպտուալ հիմքը շատ պարզ է` հաց և տեսարաններ ժողովրդին: Մի քանիսը հաց կունենան Դիսնեյլենդում, տոնավաճառում կամ կրկեսում աշխատելով, մի քանի հազարն էլ կգնան ու զվարճանքի տեսարանների ականատես կլինեն. Խրախճանք ժանտախտի ժամանակ: Ահա այն հիմքը, որով կառուցվում է ժամանակակից Հայաստանի տնտեսությունը: Դրա առյուծի բաժինը կազմում են ռեստորանները, գիշերային ակումբները, կարաոկեները, սրճարանները, հյուրանոցները` ընդ որում հպանցիկ ժամանցի, ոչ թե տուրիստական ինդուստրիայի պահանջներին բավարարող, կրկեսները, կարուսելները, տոնավաճառները և շուկաները:
Ինովացիան մեզ չի «սպառնում»: Մեզ սպառնում են միայն հավերժական հեքիաթները, որ ինովացիայի, արդիականացման և այլնի մասին կարող են նստել ու ժամերով պատմել մեր բարձրաստիճան պաշտոնյաները: Այ, երբ նրանք դադարեցնեն այդ հեքիթասածությունը, դա արդեն զգալի ինովացիոն մոտեցում կլինի կառավարման ասպարեզում, և միգուցե կարող է հույս արթնանալ, որ այդ մոտեցումը մի օր կարող է արտացոլում գտնել նաև տնտեսական քաղաքականության մեջ: Իսկ առայժմ, բարի գալուստ տոնավաճառ, ռեստորան կամ ճոպանուղի բաց երկնքի տակ` բարի գալուստ Հայաստան:
