Գիտության զարգացման համար մեծ խոչընդոտ հանդիսացող խնդիրների շարքում ակադեմիկոսները միաձայն նշում են տեխնիկական հագեցվածության անբավարար լինելը:
«Մեր տեխնիկական բազան մնացել է 60-ականների մակարդակին: Ակադեմիայի ոչ մի ինստիտուտ չունի սարքավորումներ, որոնք անհրաժեշտ են միջազգային ասպարեզում մրցունակ ուսումնասիրություններ կատարելու համար»,- մեզ հետ զրույցում ասաց ԳԱԱ թղթակից-անդամ Ռաֆիկ Եդոյանը:
Երկրորդ կարևորագույն խնդիրը ցածր աշխատավարձն է: Հիշեցնենք, որ ԳԱԱ-ում միջին աշխատավարձը կազմում է 60,000 դրամ: «Ակադեմիայում մնացել են միայն էնտուզիաստները, ոքվեր չեն կարող չզբաղվել գիտությամբ»,- ասում է ակադեմիայի գիտաշխատող Հասմիկ Ստեփանյանը:
Աշխատավարձի ցածր լինելը և աշխատանքային պայմանների վատթար վիճակը հանգեցնում են մեկ այլ խնդրի. երիտասարդները չեն զբաղվում գիտությամբ: Երիտասարդ գիտնականների մեծ մասը թողնում է գիտությունը կամ նախընտրում գիտությամբ զբաղվել արտերկրում:
«ԳԱԱ կազմը երիտասարդացնելու համար անհրաժեշտ է, որպեսզի Ակադեմիան համագործակցի բուհերի հետ, որպեսզի արդեն 3-րդ կուրսից ուսանողները պրակտիկա անցնեն Ակադեմիայում և գուցե մնան ու շարունակեն իրենց գործը այստեղ»,- ասում է ԳԱԱ անդամ Սամվել Գրիգորյանը:
Գիտնականներին մտահոգում է նաև այն հարցը, որ պահանջում են միայն կիրառական բնույթի աշխատանքներ: Եթե հիմնարարը թույլ է, կիրառական գիտությունը ուժեղ լինել չի կարող` ասում են գիտնականները: Իսկ հիմնարար գիտության զարգացման համար անհրաժեշտ են ֆինանսական միջոցներ և տեխնիկական վերազինում:
«Բնական գիտությունների բաժանմունքը 12 կիրառական առաջարկներ է արել, որոնցից ոչ մեկը չի ընդունվել կառավարության կողմից: Առանձնացնեմ, օրինակ, նոր ավելի էժան և որակով պարարտանյութերի մշակման առաջարկը: Սակայն շահագրգիռ անձինք ներդրումներ չկատարեցին տեղում պարարտանյութեր ստեղծելու համար և շարունակում են հսկայական գումարներով դրսից ներկրել»,- ասում է ԳԱԱ բնական գիտությունների բաժանմունքի վարիչ Վիլեն Հակոբյանը:
