Ազատության հրապարակում տեղի ունեցավ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի հետընտրական առաջին գործողությունը, որ իրականացվեց ասուլիսի ձևաչափով: Հովհաննիսյանը հայտարարեց, որ մինչև փետրվարի 20-ի ժամը 17-ը Սերժ Սարգսյանին կոչ է անում հանդիպել իր հետ ու քննարկել իշխանությունը ժողովրդին փոխանցելու տարբերակները: Միևնույն ժամանակ Հովհաննիսյանը հայտարարեց, որ թույլ չի տա յուրացնել ժողովրդի հաղթանակը, թույլ չի տա անգամ իր «կյանքի գնով»:
Նման հայտարարություն Ազատության հրապարակում կարծես թե մի անգամ արդեն հնչել է՝ այլ ձևակերպմամբ և այլ ինտերպրիտացիայով՝ «թող ոչ մի զոհ չպահանջվի ինձնից բացի»: Արդյունքում եղան զոհեր, բայց՝ քաղաքացիների շրջանում, ու հետո եղավ հնգամյա մի ժամանակահատված, երբ այդ զոհերի հիշատակն անգամ դարձավ քաղաքական առևտրի, ինտրիգների առարկա:
Րաֆֆի Հովհաննիսյանը ներկայումս հանդես է գալիս կտրուկ հայտարարություններով, որոնք, սակայն, զուրկ են որոշակիությունից: Հովհաննիսյանը փաստորեն արդեն կատարել է առաջին հետաձգումը: Նա խոստացել էր բոլոր հարցերին պատասխանել այսօր՝ ժամը 17-ին, բայց հայտարարեց, որ ամեն ինչ կասի վաղը՝ ժամը 17-ին, ըստ էության չպատասխանելով որևէ էական հարցի:
Թե ինչ կասվի վաղը, և ինչը կրկին կհետաձգվի՝ պարզ չէ: Րաֆֆի Հովհաննիսյանը չպարզաբանեց նաև այն, թե նա ինչ կանի, եթե Սերժ Սարգսյանը չհանդիպի նրան: Սակայն միգուցե Րաֆֆի Հովհաննիսյանն ինքն է սպասում որոշակի պատասխանների, նրա համար դեռ կան չպարզաբանված հանգամանքներ, առանց որոնց նա խուսափում է կարգախոսներից բացի՝ հստակ քաղաքական հայտարարություններ անել և հայտնվել այդ հայտարարությունների լուրջ պատասխանատվության ներքո:
Ի վերջո, Սերժ Սարգսյանին ուղղված հանդիպման պահանջը կարող է դիտվել մի կողմից՝ հանդուրժողության մշակույթի, քաղաքակրթական մոտեցումների դրսևորում, սակայն մյուս կողմից՝ ընդամենը քաղաքական առևտրի առաջարկ: Բանն այն է, որ քանի դեռ չկան կոնկրետ, փաստացի տարբերություններ նախադեպերի համեմատությամբ, հանրությունը ընդամենը կարող է արձանագրել, որ առայժմ կարծես թե ամեն ինչ գնում է իր սովորական կամ ավանդական հունով:
Պետք չէ բացառել այն տարբերակը, որ այս ամենն անակնկալ է նաև հենց իր՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի համար, որը պարզապես պատրաստ չէր հայտնվել նման իրավիճակում, նման պատասխանատվության առաջ, երբ այն չստանձնելը պարզապես քաղաքական ինքնասպանություն կլինի, բայց ստանձնելն էլ հավասարազոր է անդունդի պռնկին քայլելուն, քանի որ այդ իմաստով Հայաստանի հասարակությունը հետընտրական հիասթափությունների հարուստ փորձ ունի և դարձել է չափազանց խստապահանջ, դատում է չափազանց խիստ չափանիշներով և գրեթե գերզգայուն է:
Լուսանկարը PanARMENIAN Photo-ի
