Ադրբեջանական Apa լրատվական գործակալության հաղորդմամբ, Ադրբեջանի Հանրապետության պետական նավթային ընկերության (SOCAR) նախագահ Ռովնագ Աբդուլաևը հայտարարել է, որ Ադրբեջանն անձամբ սեփական գազը կվաճառի Եվրոպային.
«Դեռևս 2007 թվականից սկսած` մեր գազն արտահանվում է Եվրոպա: Սակայն կարելի է ասել, որ դա վերաարտահանվում էր թուրքական BOTAŞ ընկերության կողմից: Մինչդեռ այժմ Ադրբեջանը սեփական գազի վաճառքի շուրջ բանակցություններ է վարում բազմաթիվ եվրոպական երկրների հետ և նա անձամբ կսկսի վաճառել իր գազը:
«Շահ Դենիզ» գազահանքավայրի նախագծի շրջանակներում Թուրքիան տարեկան կստանա 6 միլիարդ խորանարդ մետր ադրբեջանական գազ, իսկ Եվրոպան` 10 միլիարդ խորանարդ մետր ադրբեջանական գազ: Ակնկալվում է, որ այդ ցուցանիշները հետագայում կաճեն»:
Իր ամփոփիչ խոսքում Աբդուլաևը նշել է, որ ներկայումս իրենք բանակցություններ են վարում «Դարի պայմանագրի» գծով իրենց գործընկերների հետ ստորին շերտերում գտնվող գազի (Deep gas) արդյունահանման շուրջ, որի պաշարները գնահատված են 300-400 միլիարդ խորանարդ մետր:
Հիշեցնենք, որ նախկինում էլ նշվում էր, որ Ադրբեջանն իր գազը Եվրոպա հասցնելու համար մտադիր է շրջանցել Թուրքիայի տարածքը, և այդ պլանում նրա ուշադրության կենտրոնում է հայտնվել Փոթիից հյուսիս ընկած Կուլևիի տերմինալը, որի սեփականատերը SOCAR-ն է:
Այնտեղ համապատասխան գազային տերմինալի կառուցման պարագայում ադրբեջանական գազը կհեղուկացվի և հատուկ լցանավերով կուղղվի դեպի Եվրոպա: Սա Ադրբեջանի համար առավել շահավետ տարբերակ է, քանի որ չի պահանջում տարանցիկ մեծ ծախսեր, ինչպես, ասենք, թուրքական տարածքով փոխադրելու պարագայում է:
Թուրքիան ցավագին է նայում դրան, քանի որ այդ դեպքում կզրկվի տարանցիկ մեծ եկամուտներից, Եվրոպայի աչքում չի աճի նրա տարանցիկ մեծ դերը, և, վերջապես, ադրբեջանական գազի հեղուկացման պարագայում դա Եվրոպա կհասցվի լցանավերի միջոցով:
Բնականաբար, դրանք պետք է անցնեն Սև ծովից դեպի Համաշխարհային օվկիանոս բացվող միակ դարպաս հանդիսացող սևծովյան նեղուցներով` էլ ավելի ծանրաբեռնելով դրանցով իրականացվող երթևեկությունը, ինչի մեղմացման համար Թուրքիան, 1990-ական թվականներից սկսած, բազմաթիվ սահմանափակումներ է մտցնում:
