Երեկ Երևանում, Ծիծեռնակաբերդում` Եղեռնի զոհերի հուշահամալիրում հրապարակվել է Հայոց ցեղասպանության հարյուրերորդ տարելիցի համահայկական հռչակագիրը: Այն հրապարակվել է Հայաստանի, այսպես ասած, իշխանական ողջ վերնախավի ներկայությամբ: Ներկա են եղել նաև բազմաթիվ այլ գործիչներ, հյուրեր սփյուռքից, հարյուրերորդ տարելիցի պետական հանձնաժողովի անդամներ:
Հռչակագիրն, ըստ էության, պարունակում է հայտնի բովանդակություն, որին այս կամ այն կերպ մենք, նաև մեր նախորդ սերունդները Հայաստանում և սփյուռքում առնչվել ենք անցնող տասնամյակների ընթացքում: Եթե անկեղծ լինենք, ապա հռչակագիրն, ըստ էության, չի կազմում աշխարհին ուղղված որևէ մի հստակ մեսիջ, որը կվկայեր Հայաստանի որևէ որոշման մասին, նոր որևէ քայլի մասին: Իսկ եթե չկա նման մեսիջ, ապա հռչակագրի իմաստն, ըստ էության, վերածվում է արարողակարգի:
Այն ամենն, ինչ ամրագրված է այդ փաստաթղթում, պետք է ենթադրեր հարյուրերորդ տարելիցի տարում Հայաստանի որևէ եզրահանգում` որպես ամփոփում այն տասնամյակների, որոնց ընթացքն էլ, ըստ էության, գրել է հռչակագրում տեղ գտած բովանդակությունը: Ահա այս իմաստով է, որ հռչակագիրը ավելի շատ արարողակարգ է, լավ գրված, ձևակերպված, սակայն աշխարհին Հայաստանի անունից քաղաքական որևէ որոշում կամ մեսիջ չհաղորդող փաստաթուղթ:
Մինչդեռ այսօր և՛ Հայաստանի հասարակությանը, և՛ միջազգային հանրությանը երևի թե առավել կարևոր է հենց այն, թե ինչ է անելու Հայաստանը՝ հիշատակի միջոցառումներից և քարոզչական ծրագրերից բացի, քաղաքական ինչ նոր շունչ է հաղորդելու Ցեղասպանության խնդրի ճանաչման գործընթացում նոր դիրքերի և նոր նշաձողերի սահմանման համար` և՛ որպես պետություն, և՛ որպես աշխարհասփյուռ ժողովուրդ:
Լուսանկարը` PAN Photo-իԼուսանկարը` PAN Photo-ի
