2013-ին մշակութային քաղաքականության փոփոխության առումով արվեստագետները, մեծ հաշվով, սպասելիքներ չունեն: Քանդակագործ Սահակ Պողոսյանն այն կարծիքին է, որ տարեթվի փոփոխությունն ընդամենը մեկ օրվա տարբերություն է, և հաշվի առնելով մինչ այս իրականացված փոփոխությունները՝ պարզ է դառնում, որ միամտություն կլինի որևէ ակնկալիք ունենալ 2013-ին:
Իշխանական դաշտում այսօր, ըստ նրա, չկան մարդիկ, որոնք ժամանակակից համաշխարհային մշակույթից հասկանան, նրանք հին, սովետական նոմենկլատուրայի ներկայացուցիչներ են, որոնք իներցիայով շարունակում են նույն քաղաքական կուրսը:
Փաստորեն, մշակութային փոփոխությունների ակնկալիքներն ընդդիմությունից էին, քանի որ մարդիկ, որոնք մշակութային որոշակի հասկացություն և պահանջ ունեն, հասկանում են մշակույթից, բոլորը ընդդիմության դաշտում են: Ընդդիմության մեջ է մտավորականության այն խավը, որը մշակույթից ինչ-որ բան է հասկանում, արդիական մշակույթից տեղյակ է, և ակնկալիքը, որ ընդդիմությունը իշխանություն կվերցներ, լավ կլիներ, քանի որ որոշակիորեն տեղեկացված են և որոշակի արժեքային համակարգ ունեն, նրանք կդառնան մշակույթ արտադրող և մշակույթի կրող, փոփոխությունն այդտեղ կարող է լինել, այլապես քաղաքական դաշտում փոփոխություն չի լինում:
Հայաստանը, ըստ Սահակ Պողոսյանի, ինքնըստինքյան քաղաքականություն չգեներացնող տարածք է, և չի կարող պատահել, որ մենք մեր ինքնության քաղաքական գեներացիան ունենանք, մենք ստիպված խաղում ենք ուրիշի քաղաքական խաղերը, բայց մենք կարող են մեր մշակութային ազատությունն ունենալ:
«Մենք միայն ուզում ենք մշակութային հեղափոխություն, որովհետև մշակույթն է ծնում բարոյականություն, իսկ բարոյականությունը հասարակության ամենակարևոր շարժիչ ուժերից մեկն է, երբ բարոյականը չի լինում, ամեն ինչ այսպես է ստացվում:
Այս քաղաքականությունն անբարոյական է, քանի որ այն համակարգին է ծառայում, իսկ դա ինքնին անբարոյականություն է, քանի որ նրանք կոմպրոմիսի են գնում. իմանալով, որ դիմացինդ վարորդի մակարդակի գեներալ է՝ կապիկություն ես անում նրա դիմաց, ստացվում է՝ դու էլ անբարոյականությամբ ես զբաղվում»,- ասաց Սահակ Պողոսյանը:
Իսկ թե ինչու է ուշանում մշակութային հեղափոխությունը, արվեստագետը նշեց, որ մշակութային հեղափոխությունը ուշանում է, քանի որ չեն ձևավորվում կրթական ինստիտուտներ, չեն արխիվացվում պատմություններ, և քանի որ այս ինստիտուտը չի գործում, չի գալիս նոր սերունդ, որը կրթված է նոր արժեհամակարգերով, և դրա համար անընդհատ հինը վերարտադրվում է՝ սկսած կրթական ինստիտուտներից, և մինչև չձևավորվի այն, առաջընթաց չի լինի:
Ըստ Սահակ Պողոսյանի՝ Փոքր խորհրդի միջոցով փորձ արվեց այդ ուղղությամբ, բայց ընդդիմադիր դաշտում էլ չգիտակցվեց դրա անհրաժեշտությունը: «Ընդդիմադիր դաշտի ֆիասկոն կապված է դրա հետ, ընդդիմադիր դաշտում էլ նոր մարդիկ չհայտնվեցին, քաղաքական դաշտը և մշակութայինը ապրում են իրարից զատ, իսկ բոլոր զարգացած երկրներում դրանք փոխկապակցված են»,- նշեց արվեստագետը:
