Երբ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը դիրքորոշումներ էր արտահայտում Ղարաբաղի հարցի, հայ-թուրքական հարաբերության կարգավորման իր պատկերացումների վերաբերյալ՝ նշելով, որ պետք է Ադրբեջանի հետ հասնել խաղաղության, և Թուրքիայի հետ էլ կարգավորել հարաբերությունը՝ առանց Ցեղասպանության խնդիրն արտաքին քաղաքական օրակարգ ներառելու, Ռոբերտ Քոչարյանի շրջանակը, դրանում գործող փորձագիտական և լրագրողական խմբերը Լևոն Տեր-Պետրոսյանին մեղադրում էին «քիրվայության» մեջ, որը Ռոբերտ Քոչարյանի բառն էր: Առաջինը Քոչարյանն էր Տեր-Պետրոսյանին մեղադրել՝ դա անելով 2008 թվականին, երբ ստանձնել էր Տեր-Պետրոսյանի դեմ հակաքարոզչության հրամանատարությունը, ինչով, ի դեպ, շատ ավելի օգնեց Տեր-Պետրոսյանի ծավալած շարժումը հզորացնելուն:
Լևոն Տեր-Պետրոսյանը Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ հարաբերությունների կարգավորման իր մոտեցումները հիմնավորում էր պետական շահով, պետության ապագայի մասին մտահոգությամբ: Այլ խնդիր է, իհարկե, թե ինչքանով են այդ մոտեցումները ադեկվատ պետության շահերին ու մարտարհրավերներին, որոնք զգալիորեն փոխվել են 90-ականներից ի վեր: Սակայն դա այլ խոսակցության նյութ է, և փաստն այն է, որ նա պետական շահերով էր հիմնավորում իր մոտեցումները:
Տեր-Պետրոսյանը նույն կերպ հիմնավորում է նաև մոտեցումները ներքին քաղաքականության մեջ, որում արդեն հպատակվել է ԲՀԿ-ին և արդեն, փաստորեն, նաև բավական թափանցիկ կերպով՝ Ռոբերտ Քոչարյանին: Տեր-Պետրոսյանն ու նրա շրջանակը սա էլ հիմնավորում են պետության ապագայի մասին մտահոգությամբ: Այսինքն՝ ըստ քոչարյանական տրամաբանության, Տեր-Պետրոսյանը ըստ էության «քիրվայական» առաջարկ է անում Ծառուկյանին, կամ նույն Քոչարյանին, որին ամենակոշտ և ամենասուր մեղադրանքներն էր ներկայացնում մի քանի տարի առաջ:
Սակայն, Ռոբերտ Քոչարյանին և նրա լրագրողա-փորձագիտական շրջանակների կողմից ներկայումս Տեր-Պետրոսյանը ոչ միայն չի որակվում որպես «քիրվա», ինչը նախկինում անում էին գրեթե «Կարթագենը պետք է կործանվի» հայտնի հռոմեական տրամաբանությամբ, այլ նույնիսկ սկսել է ստանալ հաճոյախոսություններ, գովեստի և դրվատանքի խոսքեր, գնահատվում և ճանաչվում է նրա իմաստնությունն ու հեռատեսությունը:
Նման դեպքերի համար են ասում, որ քաղաքականությունը կեղտոտ բան է: Սակայն այստեղ, իհարկե, կա որոշակի թյուրիմացություն: Քաղաքականությունը կեղտոտ բան չէ, այն ընդամենը գործունեության մի ոլորտ է, որն օգնում է, կամա թե ակամա, վեր հանել այն կեղտոտ բաները, որ կան պետության և հասարակության կյանքում` երեսպաշտություն, երկերեսանիություն, անսկզբունքայնություն, խաբեություն, ցինիզմ և այլն:
Քաղաքականությունը ինքնին կեղտոտ չէ, պարզապես այդպիսին է թվում, քանի որ անխուսափելիորեն առնչվում է այդ ամենի հետ և բացահայտում է դրանք:
Քաղաքականությունը նման է աղբահանի, որը բացահայտում կամ հայտնաբերում է աղբը և հավաքում այն: Իսկ աղբահանի աշխատանքը, չնայած հասարակական կարծրատիպերին և մշակութա-մտածողական խեղումներին, իրականում բավական պատվաբեր աշխատանք է, որովհետև ամեն ոք չէ, որ կհամաձայնի գործ ունենալ հանրային աղբի հետ և ստանձնել այն մաքրելու բարդ առաքելությունը: Այնպես որ, հանրությունն իզուր թող չհիասթափվի քաղաքականությունից: Քաղաքականությունն է, որ մաքրելու է այն հակաքաղաքականությունը, որ Հայաստանում հաստատվել է մոտ քսան տարի և արդեն գրեթե լիովին ելել է ջրի երես:
