«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՀԺԿ փոխնախագահ Գրիգոր Հարությունյանը:
– Պարոն Հարությունյան, Ձեզ համար սպասելի՞ էր, որ ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը չի առաջադրվի 2013թ. նախագահական ընտրություններին:
– Ես 2 օր առաջ ասել եմ, որ նրա առաջադրվելու հավանականությունը տեսնում եմ 50/50 հարաբերակցությամբ: Այսինքն՝ չառաջադրման մասին նրա հայտարարությունն ինձ համար այնքան էլ անակնկալ չէր:
– Պահպանողական կուսակցությունը հայտարարեց, որ ՀԱԿ-ից դուրս է գալիս: Հնարավո՞ր է, որ Լ. Տեր-Պետրոսյանի չառաջադրվելը դառնա ՀԱԿ-ի պառակտման պատճառ:
– Քաղաքականության մեջ ոչինչ պետք չէ բացառել: Եկեք սպասենք, գործընթացները ցույց կտան, թե ինչպես կլինի:
– Իսկ միգուցե Կոնգրեսն ա՞յլ թեկնածու առաջադրի:
– Ես իմ կարծիքը հայտնել եմ, որ կոնկրետ ինձ համար նախընտրելի թեկնածուն Լ. Տեր-Պետրոսյանն է: Իսկ այդ մասին քննարկումներ կլինեն, նոր կասենք: Ես չեմ ուզում սուբյեկտիվ կարծիք ներկայացնել:
– Կարծիք կա, թե այդպիսով մի քանի ուժեր միասին ընտրությունները բոյկոտելու տարբերակն են ընտրել:
– Իմ կարծիքով՝ ընտրություններն ընդհանրապես պետք է բոյկոտել, որովհետև մեր երկրում ընտրություն չի լինում: Թե՚ համապետական, թե՚ ՏԻՄ ընտրությունները ցույց են տալիս, որ մեր երկրում ընտրություն չի լինում: Եվ ճիշտ կլիներ, որ այս իրավիճակում որևէ մեկը չմասնակցեր, որովհետև մեր երկրում այսօր 1 մլն 600 հազար ընտրող չկա: Երբ ընտրություններն ամփոփվում են ու ներկայացնում են, թե այդքան մարդ է մասնակցում, դա բացարձակ ծաղր է ընտրություն կոչված միջոցառման նկատմամբ: Այդպիսի մոտեցմամբ ընտրություն չի կարող լինել, և երկիրը երկիր չի դառնա:
– Այդ դեպքում բոյկոտն ի՞նչ կտա:
– Բոյկոտը լուրջ քայլ կլինի, և դրանով ցույց կտրվի, որ որևէ մեկը չի հավատում այդ ընտրություն կոչվող միջոցառմանը, և որ պետք էլ չէ մասնակցել այդպիսի ֆարսի: Դա էլ քաղաքական քայլ է: Մեր նորագույն պատմության ընթացքում մի քանի անգամ հանդիպել եմ նման ընտրությունների, ինքս էլ եղել եմ այդ ընտրությունների մեջ և տեսել եմ, որ կարևորն այն չէ, թե ժողովուրդն ինչպես է ընտրում, կարևորն այն է, թե ինչպես են հաշվում: 2003թ. Ստեփան Դեմիրճյանի ընտրության ժամանակ, 2008թ. ընտրության ժամանակ: Դուք 1999-ի թվերը նայեք, թե ընտրություններին ինչքան մարդ է մասնակցել և համեմատեք դրանից հետո մյուս բոլոր ընտրությունների մասնակիցների թվի հետ: 1999-ի խորհրդարանական ընտրություններին «Միասնություն» դաշինքի ժամանակ մոտ 1 մլն 50.000-ի չափ ընտրող էր մասնակցել: Եթե իշխանություններն ասում են, թե մեր երկրում կա 3 մլն մարդ, և ընտրողները ընդհանուր բնակչության 60 տոկոսն են կազմում, ուրեմն երկրում կա 1,800,000 ընտրող: Իսկ այդքանից ընտրություններին սովորաբար մասնակցում են 60-70 տոկոսը: Եթե անգամ հաշվենք, որ ընտրություններին 70 տոկոսն է մասնակցել, ուրեմն լավագույն դեպքում մասնակցել է 1 մլն հարյուր հազար ընտրող: Բայց մենք գիտենք, որ ՀՀ-ում 3 մլն բնակչություն չկա: Տխուր է:
– Իսկ բոյկոտը գործող նախագահին ի՞նչ կտա, հատկապես որ նա չի ունենա հիմնական մրցակից, ու նրա վերընտրվելու հավանականությունն էլ մեծ կլինի:
– Այդ ժամանակ լեգիտիմության խնդիր կառաջանա: Ժողովուրդն էլ, իր թիմն էլ կհասկանան, որ այսպես չի կարելի շարունակել: Եթե Եվրոպա ես ուզում գնալ, միջազգային հանրությանն ինտեգրվել, դրսից լուրջ ֆինանսական հոսքեր ես ուզում ապահովել, այդպես չպետք է շարունակես: Երկրի պաշտպանությունն այդպես չեն ապահովում: Այսօր պաշտոնական տվյալներով տարեկան 60-70 հազար մարդ հեռանում է երկրից, ընդ որում՝ հեռանում են երիտասարդները: Խնդրում եմ գնացեք և ուսումնասիրեք միայն մեկ ուղղությունը՝ բժիշկների արտահոսքը: Երիտասարդ, բանիմաց բժիշկների 90 տոկոսը գերմաներեն է պարապում, նույնը՝ մաթեմատիկոսներն են անում: Այդ մասնագետները զանգվածաբար մեկնում են:
– «Ժառանգություն» կուսակցության նախագահ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը հայտարարել է, որ առաջադրվելու է: Իսկ դա նշանակում է, որ բոյկոտ չի լինելու կամ՝ մասամբ է լինելու:
– Ես հաջողություն եմ ցանկանում Ր. Հովհաննիսյանին, և շատ կցանկանայի, որ մեր երկրում ինչ-որ բան փոխվի: Բայց դառը փորձը ցույց է տալիս, որ երկրի ապագայի նկատմամբ իշխանության այսպիսի վերաբերմունքը ազատ ընտրությունների համար հույս չի տալիս:
– Հնարավոր համարո՞ւմ եք, որ ՀԱԿ-ը սատարի Հրանտ Բագրատյանին:
– Ոչինչ չի բացառվում, բայց իմ կարծիքով՝ պետք է չպաշտպանել որևէ մեկին: Ես հարգում եմ բոլորին, հարգում եմ բոլոր թեկնածուների որոշումները, պարզապես կարծում եմ, որ չպետք է առաջադրվել: Հասարակության մոբիլիզացումը տեղի չունեցավ: Խորհրդարանական ընտրություններում §Բարգավաճ Հայաստան¦ կուսակցությունը մոտ 500 հազար ձայն է ստանում և հետո հայտարարում է, որ նախագահական ընտրություններին չի մասնակցում: Իսկ դա նպաստեց, որ ընդդիմադիր դաշտը չհամախմբվի:
– Միգուցե ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանի այդ հայտարարությունը Լ. Տեր-Պետրոսյանի որոշման վրա ազդեցություն ունեցավ:
– Չեմ կարող ասել: Լ. Տեր-Պետրոսյանն իր հիմնավորումը տվել է:
– Միգուցե ի սկզբանե Լ. Տեր-Պետրոսյանը առաջադրվելու մտադրություն չի ունեցել, և ՀԱԿ-ում մտադրություն է եղել պաշտպանել ԲՀԿ թեկնածուին, կամ ԲՀԿ հետ միասին՝ ՀԱԿ-ի թեկնածուին:
– Ես հիմքեր չունեմ ձեր ասածը ընդունելու: Տեղյակ չեմ:
– Եթե ԲՀԿ-ն մասնակցեր նախագահական ընտրություններին, թեկնածու առաջադրեր կամ այլ թեկնածուի պաշտպաներ, դա ինչ-որ բան կփոխե՞ր:
– Բնականաբար, եթե մասնակցեր որպես ընդդիմություն, իհարկե, ինչ-որ բան կփոխվեր: Ես դա կապում եմ ընդհանուր հասարակության և ոչ թե որևէ քաղաքական ուժի հետ: Ընդհանուր պրոցեսների վրա անպայման ազդեցություն կունենար:
– Իսկ ԲՀԿ-ն ինչո՞ւ չցանկացավ մասնակցել ընտրություններին: Դա ճնշմա՞ն արդյունք էր, թե՞ այդ կուսակցությունն էլ որոշեց բոյկոտել:
– Չեմ կարող ասել, թե դա ինչ տեխնոլոգիա էր: Համենայնդեպս, ինձ համար այդպիսի մոտեցումն անհասկանալի և անընդունելի է: Եթե խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցում են, այդպիսի համակիրների բանակ ունեն և նախագահական ընտրություններին որևէ ձևաչափով չեն մասնակցում: Չեմ ասում, թե անպայման պետք է թեկնածու առաջադրեին, բայց այդ բոյկոտն անհասկանալի է ինձ համար:
