Հոգեբանները ուսումնասիրել են այն հարցը, թե արդյոք Աստծուն դիմելը օգնո՞ւմ է այն մարդկանց, որոնց հոգեկան աշխարհը խախտված է, մասնավորապես՝ տարբեր վախեր ունեցողներին: Դրանց արդյունքները հրապարակվել են Sociology of Religion ամսագրում:
Միանշանակ պատասխանել այդ հարցին այնքան էլ հեշտ չէ: Վերլուծելով 1714 մարդու տվյալներ, որոնք պարբերաբար աղոթում են, հեղինակները հանգել են այն եզրակացության, որ աղոթքը որոշ դեպքերում օգնում է հոգեկան առողջությանը, որոշ դեպքերում՝ ոչ:
Արդյունքի վրա ազդում է մի քանի գործոն, օրինակ՝ այն, թե մարդն ինչ ակնկալիք ունի աղոթքից: Մարդիկ, ովքեր հաստատապես հավատում են, որ Աստված իրենց կօգնի և կհուշի իրենց հուզող հարցերի պատասխանները, ավելի շատ թեթևություն են զգում, այդ թվում նաև ազատվում են իրենց վախերից:
Կարևոր է նաև աղոթքի ոճը: Աղոթքի մեդիտացիոն ոճը ենթադրում է, որ մարդը դիմում է Աստծուն ավելի ինտիմ՝ իր անձնական խնդիրներով:
Վիճակագրության համաձայն՝ մարդիկ, որոնք աղոթում են նման եղանակով, ստանում են իրենց մենթալ վիճակի ավելի շատ թեթևացում, քան կոլեկտիվ ծիսական աղոթքի մասնակիցները:
Վերջին դեպքում Աստծո հետ հարաբերվելը կրում է պակաս ինտիմ բնույթ:
