«Հրապարակ»-ը գրում է. «Այո, նյարդային ժամանակներում ենք ապրում, նյարդայնացնող պայմաններում: Մտնում եմ խանութ՝ վաճառասեղանի ետևում կանգնած կինը հեռախոսով է խոսում: 5, 10, 15 րոպե: Համբերատար սպասում եմ, սևեռուն դեմքին նայելով՝ հույս ունեմ, որ վերջապես կընդհատի զրույցը: Ոչ՝ մտադրություն էլ չունի: Ընկերուհու հետ ինքնամոռաց զրույցի մեջ է՝ գնորդի հերն էլ անիծած: Մտքումս հանում եմ չունեցած ատրճանակս ու մի քանի անգամ թեթև «կրակում»: Նստում եմ տաքսի, ասում եմ հասցեն ու մինչ կհասցնեմ շունչ քաշել՝ գրեթե հակառակ կողմն է մեքենան ուղղվում, դիտողությանս ի պատասխան, ասում է. «100 տարվա վարորդ եմ, ինձ ճանապա՞րհ ես սովորեցնում»: Շուտով հայտնվում ենք խցանման մեջ ու մի կես ժամից հազիվ դուրս գալիս մայրուղի: Մինչ դուրս գալը ես հասցնում եմ նույն «գործողությունն» անել՝ տաքսիստի ծոծրակին մի քանի անգամ «թեթև կրակել»: Բացում եմ Ֆեյսբուքը, մի ախմախ քոմենթ եմ կարդում իմ ու թերթիս հասցեին, ինչ հայհոյանք գիտեմ՝ մտքումս արագ շարադրում եմ:
Ընդ որում, «անբարոյականն» ամենամեղմ բառն է տվյալ պարագայում: «Կրակելու» և «հայհոյելու» առիթներ՝ Աստված տվել-չի խնայել. ամեն օր, ամեն քայլափոխի: Բայց մարդու և կենդանու տարբերությունն այն է, որ ամեն նման առիթի դեպքում ոչ թե իրական ատրճանակը հանի կամ լեզվին ու բառապաշարին զոռ տա և «ավերածություններ» անի, ինչպես շաբաթ օրն արել էին Վերնիսաժի մոտ, և ինչպես երեկ «դրսևորվել» էր ԱԺ պատգամավոր Շուշան Պետրոսյանը, այլ էմոցիաները զսպի ու մարդկային բնույթին հարիր արձագանքի: Չէ՞ որ խոսքով ու զենքով կրակելն ընդամենը վայրկյանների հանգստացում է բերում, իսկ ինչքա՜ն ժամանակ է պահանջվում այդ հետևանքներն ուղղելու ու մեղքերը քավելու համար: Եթե, իհարկե, հնարավոր է քավել:
Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում:
