ՀՀ առողջապահության նախարար Դերենիկ Դումանյանն անցած շաբաթ բյուջետային քննարկումների ժամանակ հայտարարել էր, որ պետական բյուջեով 15 միլիոն դրամ է հատկացված ՀՀ չորս բարձրաստիճան պաշտոնյաների մատուցվող բուժծառայության համար: Թե ովքեր են այդ բարձրաստիճանները, նախարարը գաղտնի էր պահել. «Երկրի ղեկավարների համար կանխարգելիչ նպատակով են օգտագործվելու, ավելին բացատրելու խնդիր չունեմ, քանի որ անվտանգության հետ է կապված»: Այսինքն, եթե հանրությունն իմանա, թե իր վճարած հարկերից 15 մլն դրամն ում բուժման համար է ծախսվելու, ապա այդ բարձրաստիճանների անվտանգությունը կտուժի: Երկաթյա այս տրամաբանությունը, սակայն, խորթ է ՀՀ ֆինանսների նախարարությանը, որտեղից «Հայկական ժամանակ»-ին տրամադրեցին այս 15 միլիոն դրամի հատկացման պատմությունը: Ըստ ֆիննախի, գումարը հատկացվել է «Հատուկ պետական պաշտպանության ենթակա անձանց անվտանգության ապահովման մասին» ՀՀ օրենքի 5-րդ հոդվածի 2-րդ կետը հիմք ընդունելով: Գումարը հատկացվել է ՀՀ նախագահի, ՀՀ Աժ նախագահի, ՀՀ վարչապետի և նրանց ընտանիքների անդամների բժշկական սպասարկման համար (ամբուլատոր բուժօգնություն, առաջին բուժօգնություն, շտապ բժշկական օգնություն): Այս նպատակների համար, ըստ տեղեկանքի, «2013թ. բյուջեի նախագծով հատկացվել է 15 միլիոն դրամ (մեկ ամսվա համար` 1 մլն 250 հազար դրամ, համաձայն ՀՀ առողջապահության նախարարի 2012թ. փետրվարի 1-ի թիվ 162-Ա և ՀՀ ֆինանսների նախարարի 2012թ. փետրվարի 8-ի թիվ 102-Ա հրամանների)»:
Այսպիսով, մենք` հարկատուներս, ամեն ինչից զատ, պետք է վճարենք նաև Սերժ Սարգսյանի, Հովիկ Աբրահամյանի, Տիգրան Աարգսյանի և նրանց ընտանիքների անդամների բուժման դիմաց:
Դա ճիշտ մոտեցում է, թե ոչ` երեկ թերթը հարցրեց ՀՀ ԱԺ տնտեսական հարցերի մշտական հանձնաժողովի նախագահ Վարդան Այվազյանին.
– Համապատասխան լիազոր մարմնին հարցրեք: Երբ որ առողջապահության հարցերը քննարկենք…
– Առողջապահության մասին չէ խոսքը, այլ բյուջեի հատկացումների: Դուք ճի՞շտ եք համարում, որ բյուջեից գումար է հատկացվում այնպիսի անձանց բուժօգնության համար, որոնք առանց դրա էլ աղքատ չեն:
– Չեմ ուզում պատասխանել…
Ասաց Այվազյանը և հեռացավ: «ՀԺ»-ն դիմեց այդ գումարը հատկացնողին` ՀՀ ֆինանսների նախարար Վաչե Գաբրիելյանին.
– Չե՞ք կարծում, որ ավելորդություն է բարձրաստիճան պաշտոնյաների և նրանց ընտանիքների անդամների բուժօգնոթյան համար գումար հատկացնել պետական բյուջեից:
– Ձեր կարծիքով` երկիրը չպե՞տք է մտածի նախագահի և վարչապետի առողջության մասին:
– Բայց գործնականում նրանց հաշիվներին միլիոնավոր դոլարներ կան:
– Ամեն դեպքում, արդյոք պետության պարտավորությունը չէ՞ բարձրաստիճան պաշտոնյաների մասին ևս մտածել:
Այսքանով ավարտվեց նաև ֆինանսների նախարարի հետ զրույցը: Իհարկե, լավ է, որ պետությունը, շարքային քաղաքացիների մասին մտածելուց բացի, մեկ-մեկ 15 միլիոն դրամով մտածում է նաև իր բարձրաստիճան պաշտոնյաների մասին: Բայց այդ նույն պետությանը թերևս, պետք է հետաքրքրի, թե որտեղի՞ց ՀՀ վարչապետին ավելի քան մեկ միլիոն դոլար: Եվ դա միայն պաշտոնապես` ըստ եկամուտների և գույքի հայտարարագրի: Ո՞նց է պատահում, որ շարքային գյուղացիները` գյուղմթերք արտադրելով տարեցտարի ավելի են աղքատանում, իսկ Աժ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը նույն գործով զբաղվելով՝ միայն անցած տարի, ըստ հայտարարագրի, 40 միլիոն դրամ է վաստակել, իսկ նրա բանկային հաշվին ավելի քան 2 միլիոն դոլար կա: Իսկ ըստ Սերժ Սարգսյանի հայտարարագրի, նա մի տուն ունի Ստեփանակերտում և ուրիշ ոչինչ` ոչ անշարժ գույք, ոչ ավտոմեքենա… իսկ հաշվին ընդամենը 105 միլիոն դրամ ունի` խիստ «արժանահավատ» տեղեկություն է: Մի խոսքով, հարկատուները վճարում են հարուստ մարդկանց բուժման համար: Սա նոնսենս է: Այ, երբ որ նշված պաշտոնյաները կլինեն իրենց հատկացված աշխատավարձով ապրող, այդ ժամանակ նրանց և նրանց ընտանիքի անդամների բուժման ծախսը կարելի է վճարել հարկատուների հաշվին: Հակառակ դեպքում, եթե այսպես շարունակվի, հարկատուների վրա կդնեն նրանց երեխաների ուսման ծախսերը, նրանց կանանց Ֆրանսիայում շոփինգ անելու ծախսերը և այլն: Չնայած` դա գուցեև չի հակասում Նժդեհի ուսմունքին:
