Ձեր կարծիքով` ի՞նչ է գեղեցկությունը կամ ի՞նչ արտաքին պետք է ունենա աղջիկը, որպեսզի համարվի գեղեցիկ:
Փորձենք պարզել, թե ինչպես են ընկալում «գեղեցկությունը» տարբեր ազգեր և ժողովուրդներ:
Եթե եվրոպացի աղջիկը ցանկանա դառնալ աֆրիկյան սուրմա ցեղի գեղեցկուհի, ապա նախևառաջ նա պետք է սափրի գլուխը և նկարի դեմքն ու կուրծքը, իսկ ստորին շրթունքը «զարդարի» սկավառակով:
Եվրոպացիների մոտ կարող է հարց առաջանալ, թե այս դեպքում ինչպե՞ս են համբուրվում աղջիկները: Պետք է նշել, որ այնտեղ գրեթե չեն համբուրվում, իսկ ինչ վերաբերում է սնվելուն, ապա ուտելուց առաջ կանայք հանում են սկավառակը: Դա հարկավոր է անել շատ զգույշ, քանի որ պատռված շրթունքով աղջիկը հավիտյան համարվում է խայտառակված:
Եվրոպացու համար դժվար է հասկանալ նաև ասիական գեղեցկության չափանիշները, ինչպես օրինակ՝ փոքր և շեղ աչքերը:
Կանացի գեղեցկության մասին յուրօրինակ պատկերացում ունի նաև փադաունգ ցեղը, որն ապրում է Մյանմայի տարածքում: Այս ցեղի կանանց պարանոցներին մանկուց հագցնում են մետաղական օղակ: Այս կերպ պարանոցը գնալով ձգվում է` մինչև 40 սմ: Ինչքան երկար է աղջկա պարանոցը, այնքան շատ նա ամուսնանալու հնարավորություն ունի:
Պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում տարբեր մոտեցում է ցուցաբերվել թույլ սեռի ներկայացուցիչների գեղեցկության հարցին: Եթե Վերածննդի ժամանակաշրջանում կնոջ մեջ գնահատվում էր ծաղկուն ուժը, ապա բացարձակ միապետության դարաշրջանում` ճիշտ հակառակը. գնահատվում էր կնոջ փխրունությունը, գունատությունը:
Ֆրանսիայում Երկրորդ կայսրության ժամանակաշրջանում գեղեցկության իդեալ են դառնում «մեծ չափսերով» կանայք:
Գեղեցկության չափանիշների հետ կապված՝ փոխվել են նաև կանանց զգեստները: Այսպիսով, մոտ երկու հարյուրամյակ կանայք կրում էին մեծ բացվածք ունեցող զգեստներ, իսկ 20-րդ դարի սկզբում նույիսկ լողափերում կանայք կրում էին գլխարկ: Այժմ այս ամենը ծիծաղելի է թվում, սակայն մինչև հիմա ցանկացած մարդ յուրովի է ընկալում գեղեկությունը:
