1841թ. Թիֆլիսում ծնվեց պատմաբան Ալեքսանդր Երիցյանը:
Արխիվային վավերագրերի ու փաստսկան նյութերի լայն օգտագործմամբ հայ ժողովրդի նոր շրջանի պատմության ամենաբազմազան հարցերին առաջին անգամ անդրադարձավ Ալեքսանդր Երիցյանը։ Ծավալելով իր գործունեությունը պատմական այդ կարևոր ժամանակաշրջանում, երբ Անդրկովկասի հասարակական-տնտեսական և քաղաքական կյանքում տեղի էին ունենում կարևոր տեղաշարժեր և ձևավորվում էին հայ քաղաքական հոսանքները Երիցյանը չդարձավ այդ հոսանքներից և ոչ մեկի հետևողական ախոյանը կամ գաղափարական պաշտպանը։ Նա հիմնականում միջին դիրք էր գրավում հայ պահպանողականության և լիբերալիզմի միջև։
Թեև Երիցյանը համալսարանական կրթություն չի ստացել, բայց զբաղվելով ինքնակրթությամբ՝ դառնում է իր դարի զարգացած մարդկանցից մեկը։ Գիմնազիան թողնելով՝ ընտրում է սկզբում պետական ծառայությունը՝ միաժամանակ զբաղվելով գրականությամբ։ 1877-1878թթ. ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ Երիցյանը նշանակվում Է Լոռիս-Մելիքովի և Շելկովնիկովի մոտ՝ որպես առանձին հանձնարարությունների պաշտոնյա։
Պատերազմից հետո 1880-ական թվականներին աշխատանքի է անցնում պետական կալվածքների մինիստրությունում։ 1888թ. ստիպված թողնում է ծառայությունը, քանի որ պետական գործերով հաճախակի կատարած գործուղումները քայքայել էին նրա առանց այդ էլ թույլ առողջությունը։ Կյանքի վերջին 14-15 տարիները Երիցյանը անցկացնում է տանը՝ ամբողջությամբ նվիրվելով գիտությանը։
Վախճանվել է Թիֆլիսում 1902թ. փետրվարի 21-ին երկարատև հիվանդությունից հետո (սրտի արատ, թոքերի խրոնիկական բորբոքում)։ Թաղվել է Խոջիվանքի գերեզմանատանը:
