Այսօր Սերժ Սարգսյանը մեկնել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն, որտեղ մասնակցել է ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանի երդմնակալության և պաշտոնամուտի արարողությանը:
Մինչ վերջին օրերը, այդ ամենը շատ սովորական մի բան էր, սակայն օգոստոսի 31-ից հետո ԼՂՀ նախագահի պաշտոնամուտի արարողությունը ձեռք բերեց բավական հետաքրքրական երանգ՝ ըստ էության դառնալով մի քայլ, որը կարող էր անգամ տարածաշրջանային և համաշխարհային նշանակություն կամ առնվազն երանգ ստանալ: Դրա համար բավական էր, որ Հայաստանի իշխանությունը իրացներ այն քաղաքական շանսը, որ ստացվեց Ռամիլ Սաֆարովի պատմությունից հետո: Բայց, Հայաստանի իշխանությունը ստեղծված իրավիճակը որևէ կերպ չօգտագործեց քաղաքական քայլի և նոր իրավիճակի՝ Արցախի քաղաքաան սուբյեկտությունը որևէ կերպ ընդգծելու, անգամ հայտարարության մակարդակում ընդգծելու համար:
Ինչպես կասեր մեծ կոմբինատորը՝ կային դրա այսպես ասած «օրինական» մի քանի հարյուր ձևեր: Կարելի էր սկսել ԼՂՀ անկախության ճանաչման ռեալ, խորհրդարանական քննարկում, կարելի էր պարզապես հայտարարել մադրիդյան սկզբունքներից հրաժարվելու մասին, կարելի էր հայտարարել բանակցային գործընթացից դուրս գալու մասին, քանի դեռ բանակցության սեղանին չի վեադառնում ԼՂՀ-ն: Հնարավոր էին նաև այլ տարբերակներ, որոնք կարող էին էապես նոր քաղաքական իրավիճակ ստեղծել տարածաշրջանում, լրիվ նոր վիճակում դնել Հայաստանն ու Ղարաբաղը և ԼՂՀ նախագահի պաշտոնամուտի արարողությունը վերածել իսկապես քաղաքական իրադարձության: Սակայն, Հայաստանը ընդամենը բավարարվեց միջազգային հանրությանն ուղղված հերթապահ կոչերով, որոնք, ըստ էության, միշտ էլ եղել են և ոչ մի նոր բան իրենց մեջ չէին պարունակում:
Եվ հիմա հարց է առաջանում, թե ինչի՞ համար, որպես ի՞նչ է Սերժ Սարգսյանը մեկնում Ղարաբաղ և մասնակցում ԼՂՀ նախագահի պաշտոնամուտի արարողությանը: Աշխահում ո՞վ է լուրջ ընդունելու այդ մեկնումն ու մասնակցությունը այն բանից հետո, երբ Հայաստանը որևէ կերպ չկարողացավ իր իսկ համար ստեղծել Սերժ Սարգսյանի Ղարաբաղ մեկնելու ուժեղ նախադրյալ, ուժեղ քաղաքական նախադուռ:
Այս ամենը վկայում է, որ Հայաստանի իշխանությունը չունի հարցերի և խնդիրների համալիր դիտարկում, ընդամենը տրվում են ակնթարթային, իրավիճակային լուծումներ, ընդամենը տեղային տրամաբանությունն է գործում, և երևույթներն ու զարգացումները դիտարկվում են ոչ թե ամբողջական մի որևէ կոնցեպտի շրջանակում, այլ հատվածական: Արդյունքում ստացվում է կիսատ-պռատություն, երբ կատարվում է մի քայլ, որի ուժգնության և կշռի համար անհրաժեշտ առաջին քայլերը կատարված չեն: Ու ստացվում է, որ Հայաստանի քայլերը մնում են օդում, երբ անգամ կշիռ ստանալու պարագայում արդեն ավելի մեծ է ընկնելու վտանգը, որովհետև այդ քայլերի տակ պարզապես դատարկություն է:
