ՀՌԱԿ նախկին թե ներկա ատենապետ Հարություն Առաքելյանը հայտարարում է, որ Հայաստանի կառավարությունը 2006 թվականին ԱՊՀ միջպետական բանկից 70 միլիոն դոլար վարկ է վերցրել «Նաիրիտ»-ի համար, որից միայն 39 միլիոն դոլարն է բյուջե մուտք արել, իսկ մնացյալ 31 միլիոնի ճակատագիրն անհայտ է: Որևէ երկրում երբ հնչում է այդպիսի հայտարարություն, այն էլ՝ տարածվում է ԶԼՄ-ներով, տեղի է ունենում իսկական սկանդալային պայթյուն:
Որևէ նորմալ երկրում արդեն իսկ կհնչեին իրավապահների հայտարարություններ, կառավարության բացատրություններ, որով կամ Հարություն Առաքելյանին կհրավիրեին ցուցմունք տալու, կամ նրան կմեղադրեին տարբեր պաշտոնատար անձանց հասցեին զրպարտություն անելու համար: Սակայն Հայաստանում լռություն է: Եվ հասկանալի է, թե ինչու է լռություն: Ոչ թե այդ հայտարարությունը կարևոր չէ, կամ ոչ թե դրան չեն հավատում, այլ պարզապես հանրությունը այդքան էլ մեծ նշանակություն չի տալիս 31 միլիոնին: Եվ ինչպես նշանակություն տա, եթե, ասենք, նույն ԶԼՄ-ները կարող են հրապարակել լուրեր այն մասին, որ, ըստ տարբեր ոչ պաշտոնական տեղեկությունների և հաշվարկների, երկրի նախկին նախագահը ունի մոտ 4 միլիարդ դոլարի հասնող կարողություն: Դրանից հետո էլ ի՛նչ 31 միլիոն կամ էլ ի՛նչ 131 միլիոն: Դրանով արդեն մարդ չես զարմացնի, աղմուկ չես առաջացնի, որովհետև դա արդեն կաթիլ է ծովում կամ օվկիանոսում:
Ընդհանրապես, Հայաստանի կոռուպցիոն ծովը կամ օվկիանոսը սահման չունի, թվում է անվերջ ու անհատակ, ուր արդեն կարելի է նետել ամեն ինչ՝ այն արդեն ունակ է ամեն ինչ կլանելու, և քանի որ սահման ու ափ էլ չկա, թվում է, որ ինչ ծանրության բան էլ նետես այդ օվկիանոսի մեջ, միևնույն է, չի գործելու արքիմեդյան օրենքը և սահմանադրական «էվրիկան»՝ երբ տարածքը վերջապես կլցվի և ջուրը կսկսի թափվել՝հանրությանը վերջապես ստիպելով սթափվել: Այդ կերպ էլ Հարություն Առաքելյանի բարձրացրած հարցին սպառնում է անփառունակ մոռացություն, ինչպես բոլոր այն աղմկոտ պոտենցիալով հարցերին, որոնք Հայաստանում պարբերաբար բարձրանում են և այդ կերպ էլ մարում:
Դրա պատճառը նաև այն է, որ հասարակությունը չի էլ հավատում այդ հարցերի անկեղծությանը: Այսինքն՝ հավատում են, որ կա այդպիսի խնդիր, կամ որ կարող էր լինել, որ գուցե ոչ թե 31, այլ ասենք 41 101 միլիոն է յուրացվել կամ կորել: Բայց հասարակությունն այդ ամենի հետևում տեսնում է միայն անձնական շարժառիթներ, քանի որ սկզբունքային խնդիրների մասին բարձրաձայնող մեր քաղաքական այրերի գերակշիռ մեծամասնությունը իրենց պահվածքով, իրենց քաղաքական կենսագրությամբ շատ քիչ են աչքի ընկնում սկզբունքայնությամբ:
Այդ կերպ էլ այժմ շատերը համոզված են, որ Հարություն Առաքելյանը ոչ այնքան հետապնդում է սկզբունքային հարցեր՝ ֆինանսական չարաշահումների հետ կապված, այլ այդ հարցերի գործածությամբ փորձում է հետապնդել առավել անձնական նշանակության հարցեր, որ արդեն տևական ժամանակ է՝ ունի վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի հետ: Ինչպես հայտնի է, Տիգրան Սարգսյանի ակտիվ միջամտությամբ էր Առաքելյանի գլխավորած ՀՌԱԿ-ը տարիներ առաջ քանդվում և բաժանվում, ինչից ծնվում էր Ռամկավար-Արմենական կամ Արմենական-Ռամկավար անունը կրող կուսակցությունը, որի ձայնն այժմ կարծես թե չի լսվում:
Այնպես որ, Հարություն Առաքելյանից գուցե այդքան ջանք պետք չէ ապացուցելու համար, որ յուրացվել է 31 միլիոն դոլար, և թույլ են տրվել մեքենայություններ «Նաիրիտ»-ի հետ կապված, որքան ջանք պետք է իր հարցադրման անկեղծությունն ապացուցելու համար: Եվ, ըստ երևույթին, Տիգրան Սարգսյանն էլ կլռի և հարցն անուշադրության կմատնի այնքան, մինչև չզգա, որ Առաքելյանի անկեղծությունը համոզիչ է դառնում հանրության համար: Բանն այն է, որ իշխանությունը Հայաստանում մեղադրանքների լրջությունը ոչ թե դրանց իրավական ծավալով է չափում, որքան հանրության համար դրանց հեղինակի համոզչության աստիճանով:
