Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնի վերջին հարցազրույցը բավականին լայն ուշադրության է արժանացել Հայաստանում, թեև նախագահ Մակրոնը ըստ էության չի ասել որևէ նոր բան, քան նրա մինչ այդ եղած հայտարարությունները: Առավել ևս, նախագահ Մակրոնը չի ասել, թե ինչ է հնարավոր անել, որպեսզի հանգուցալուծվի Արցախում առկա մարդասիրական ճգնաժամը, այն չվերաճի աղետի: Նա հայտարարել է, որ Ֆրանսիայի դիվանագիտությունը պարզ է, բայց այժմ դիվանագիտության ժամանակը չէ:
Հարց է առաջանում, թե ինչի՞ ժամանակն է: Այո, նկատելի է, որ դիվանագիտությունը չի գտնում Արցախի մարդասիրական ճգնաժամի հանգուցալուծման ուղի, բայց, եթե դիվանագիտությունը չի գտնում դա, ի՞նչն է, որ պետք է գտնի, թեկուզ ըստ նախագահ Մակրոնի: Նրա հարցազրույցն «ուղեկցվեց» ֆրանսիական մեկ այլ պարբերականում տեղեկությամբ, որ Փարիզը պատրաստվում է ՄԱԿ ԱԽ ներկայացնել Արցախի շրջափակման խնդրի վերաբերյալ բանաձևի նախագիծ:
Ֆրանսիան պաշտոոնապես չի հաստատել ու չի հերքել այդ տեղեկությունը, ինչն ըստ ամենայնի նշանակում է, որ Փարիզը ուսումնասիրում է այդ բանաձևի հեռանկարները, թե որքանով է այն ընդունելի մշտական անդամ հնգյակի համար: Այլապես, եթե հնգյակից որևէ մեկը մերժելու է՝ ինչ-ինչ պատճառաբանությամբ, դա չի ունենա Արցախի համար որևէ օգտակարություն: Այդ ընթացքում, հայտնի դարձավ, որ Փարիզի քաղաքապետը նախաձեռնել է 10 բեռնատար մարդասիրական օգնություն Արցախին: Դա շատ ողջունելի քայլ է, բայց ընդամենը կերկարացնի Կոռնիձորում արդեն ամսից ավելի սպասող բեռնատարների շարասյունը, որոհետև առայժմ չի նշմարվում Արցախ այդ շարասյան մուտքի հեռանկար: Եթե Ֆրանսիան կարողանա էական դերակատարությամբ հասնել այդ խնդրի լուծման տարբերակի, ապա կասկած չկա, որ դա Փարիզի համար կունենա լայն աշխարհաքաղաքական նշանակություն, հատկապես այն հարվածի ֆոնին, որ Ֆրանսիան այդ իմաստով ստացել է Նիգերում՝ ապստամբությունից հետո, որն ըստ էության նույնիսկ հնարավոր է գնահատել իբրև հակաֆրանսիական ապստամբություն, հաշվի առնելով մի շարք հանգամանքներ:
Ամբողջ հարցն այն է սակայն, թե Ֆրանսիան որքանով է տիրապետում Արցախի շուրջ իրավիճակի հաղթահարման հարցում բավարար գործիքակազմի և ներուժի, որովհետև առավել շատ տպավորություն է, որ Փարիզը փորձում է լուծել դերակատարում և թել չկորցնելու խնդիր, այն ինտենսիվացող դիմակայությունում, որ համաշխարհային պատերազմմի համատեքստում ծավալվում է Կովկասում: Այդ իմաստով, երբ Մակրոնը հայտարարում է, թե այժմ դիվանագիտության ժամանակը չէ, արդյո՞ք նկատի ունի այն, որ Ֆրանսիան կարող է կայացնել միակողմանի որոշումներ, որոնք չեն տեղավորվի դիվանագիտական նրբությունների և նրբերանգների տրամաբանության մեջ: Բայց, միաժամանակ դա կարող է հարց առաջացնել, թե այդ որոշումները որքանով են լինելու իրագործելի, և որքանով կարող են ունենալ հակառակ ազդեցություն, այսինքն դառնան այլ ուղղություններում միակողմանի որոշումների «լեգիտիմ առիթ», այպիսով դառնալով Ֆրանսիայի «ստեղծած» առիթով Կովկասի ապակայունացման մեկնարկ: Սա իսկապես բավականին նուրբ պահ է, որտեղ շատ կարևոր է օգնելու մեծ ձգտումով չվնասել իրավիճակին ակամա:
