Հայաստանի անկախության հռչակագրի ընդունման տարեդարձի առիթով իր ուղերձում, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է, որ Անկախության հռչակագրի բովանդակությունը «փակել է Խորհրդային Միությունից» հեռանալու մեր ճանապարհները, լինելով այնպիսին, որ ենթադրել է կոնֆրոնտացիոն բնույթի հարաբերություն մեր հարևանների հետ: «Հիմա մենք չգիտենք, վստահաբար չենք կարող ասել, թե ինչպիսին կլինեին և ինչի կհանգեցնեին մյուս ճանապարհները, բայց արդեն իսկ անցած ճանապարհը վերլուծելն ու հասկանալը մեր պատմական պարտքն է: 2018 թվականին ՀՀ վարչապետի պաշտոնը ստանձնելուց առաջ և դրանից հետո Հայաստանի անկախության Հռչակագրին վերաբերվել եմ ինչպես «աստվածաշնչյան ուղերձի», մինչդեռ Հռչակագիրը որքան էլ հիմնարար փաստաթուղթ է, կարիք ուներ և կարիք ունի խորը քննության, որովհետև, այնուամենայնիվ, քաղաքական փաստաթուղթ է, սրանից բխող բոլոր հետևություններով», հայտարարել է Փաշինյանը:
Փաստացի նա ազդարարում է, որ, ըստ իհարկե իր պատկերացումների, Անկախության հռչակագիրը չի համապատասխանում ներկայիս իրողություններին և հեռանկարներին, հետևաբար, եթե այն ունի խորը քննության կարիք, ուրեմն Փաշինյանը պարզապես ակնարկում է Անկախության հռչակագիրը բովանդակային փոփոխության ենթարկելու անհրաժեշտության մասին: Փաստացի ստացվում է, որ՝ կամ պետք է փոխվի այն քաղաքականությունը, որ վարում է Փաշինյանը, կամ պետք է փոխվի նրա իշխանությունը, կամ պետք է փոխվի Անկախության հռչակագիրը, որովհհետև այն Հայաստանի համար ուղենշային փաստաթուղթ է, իսկ Նիկոլ Փաշինյանը ներկայումս վարում է մի քաղաքականություն, որը հակասության մեջ է այդ ուղենիշների հետ:
Բնական է, որ Փաշինյանը առաջարկում է փոխել ոչ թե իր իշխանությունը, կամ իր իշխանության քաղաքական մոտեցումները, այլ՝ Անկախության հռչակագրի բովանդակությունը: Բայց, դա արվում է առավել լայն և «վեհ» նպատակի ձևակերպումով. «Եվ հիմա, անկախության Հռչակագրի 33-րդ տարեդարձի օրն ուզում եմ ընդգծել, որ մեր կառավարության որդեգրած խաղաղության օրակարգը՝ անկախության օրակարգն է, որովհետև եթե ունենանք խաղաղություն, կունենանք անկախություն: Քանի դեռ չունենք խաղաղություն, ԽՍՀՄ ուրվականը թևածելու է մեր երկնքում, մեր տարածաշրջանի երկնքում», հայտարարում է Փաշինյանը: Եթե ավելի պարզեցնենք նրա այդ հայտարարությունը, ապա նշանակում է, որ միայն Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ հարաբերության կարգավորումն ու խաղաղությունն է, որ կերաշխավորի Հայաստանի անկախությունը, այլապես կա ԽՍՀՄ ռիսկ, այսինքն, այսպես ասած՝ «մեզ փրկելու եկող Ռուսաստանի» ռիսկ, որի գինը այսպես կոչված «միութենական պետությունն» է:
Իսկապե՞ս այդ իրավիճակն է, թե՞ Հայաստանի վարչապետը ստեղծում է այդպիսի իրավիճակ, այդ կերպ իր իշխանությունը նույնացնելով Հայաստանի անկախության հետ, ըստ այդմ իր իշխանության կամ դրա վարած քաղաքականության դեմ որևէ դիրքավորում «հավասարեցնելով» Հայաստանի անկախության դեմ դիրքավորմանը: Սա անշուշտ բավականին խորը ուսումնասիրության ենթակա հարց է: Ավելին, մինչև Անկախության հռչաագրի բովանդակության խորը քննությունը, թերևս հարկ է խորը քննության ենթարկել Հայաստանի ներկայիս իշխանության այդ «բանաձևերի» բովանդակությունը, տրամաբանական կապը առկա իրողությունների հետ, հասկանալու համար, թե իսկապես ո՞րն է խնդիրը՝ Հայաստանի անկախությա՞ն, թե պարզապես Հայաստանում իշխանության պահպանումը:
