Իրաքյան Քրդստանը անկախության հանրաքվեի քվեաթերթիկներում հայերենի՝ որպես պետական լեզվի, չընդգրկելը կապում է տեխնիկական խնդիրների հետ: Սեպտեմբերի 23-ին լրագրողների հետ զրույցում այս մասին ասաց թուրք-քրդական հակամարտության հարցերով փորձագետ Կարեն Հովհաննիսյանը: Նրա խոսքով` Իրաքի քրդական ինքնավար շրջանում հայերենը եղել է որպես պետական լեզու տարածաշրջանային մակարդակով, իսկ քրդական ինքնավար շրջանում համապետական լեզուներն եղել են քրդերենը և արաբերենը:
«Իրաքի քրդական ինքնավար շրջանի ղեկավար Մասուդ Բարզանին օգոստոսի 30-ին հայտարարել էր, որ անկախ Քրդստանի պետական լեզուներն են լինելու քրդերենը, արաբերենը, թուրքմեներենը, ինչպես նաև հայերենը, դրանից հետո երկու անգամ վերահստատեց իր ասածները, սակայն Քրդստանի անկախության հանրաքվեի տպագրված քվեաթերթիկներում հայերենն ընդգրկված չէր, և դա այն դեպքում, երբ մնացած չորս լեզուներն առկա էին: Պաշտոնական Էրբիլը նշել է, որ այս խնդիրը կապված է տեխնիկական պատճառների հետ` հարց էր ծագել արևմտահայերեն, թե արևելահայերեն ընդգրկել քվեաթերթիկներում: Ցավոք, Իրաքյան Քրդստանում ապրող հայերի մեծ մասը հայերեն խոսել չգիտի»,- ասաց փորձագետը:
Փորձագետը նշեց, որ Քրդստանում հայերի թվի վերաբերյալ ստույգ տվյալներ չկան:
«2000 թվականից Իրաքում բնակվող հայերը տեղափոխվեցին դեպի Հյուսիսային Իրաքի քրդական տարածքները, քանի որ այն քրիստոնեական ժողովրդի համար շատ ավելի բարենպաստ էր: Նույնը տեղի է ունեցել Սիրիայի ճգնաժամի ժամանակ, որտեղ Սիրիայի սահմանամերձ տարածքներում բնակվող հայերը տեղափոխվեցին Իրաքյան Քրդստանի տարածք: Չնայած, որ հայերը հաստատվել են Քրդստանում, նրանք մինչև այժմ չունեն քաղաքացիություն, այսինքն` չունեն ընտրելու իրավունք: Ընտրելու իրավունք ունեն միայն 19-րդ դարում տեղափոխված հայերը, ովքեր հիմնականում բնակվում են Քիրքուկ նահանգում»,- ասաց Հովհաննիսյանը:
