Ռուսաստանի արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը հայտարարել է, որ Մինսկի խումբը հավատարիմ է Ղարաբաղյան կարգավորման գործընթացին, և իրենք ուրախ են, որ կարգավորման գործընթացում ավելին անելու հնարավորություն է ընձեռվել:
Ռուսաստանի արտգործնախարարի այդ հայտարարությունը, ըստ էության, ներկայիս իրավիճակին հակառակ տրամաբանության մեջ է: Բանն այն է, որ եթե ներկայումս ինչ-որ բան ավելին է, ապա միայն հրադադարի խախտումները և դրանց ընթացքում կիրառվող սպառազինության տրամաչափը, որն Ադրբեջանը ավելի ու ավելի է մեծացնում: Իհարկե, Ռուսաստանի համար դա իսկապես ուրախալի փաստ է, որովհետև ինչքան Ադրբեջանը մեծացնում է կիրառվող սպառազինության ծավալներն ու տրամաչափը, այնքան Ռուսաստանի համար մեծանում են Բաքվին ավելի շատ զենք վաճառելու հնարավորությունները:
Եվ ահա, այս տեսանկյունից Լավրովի հայտարարությունը լիովին համահունչ է իրավիճակին: Ինչ վերաբերում է կարգավորման գործընթացին, ապա ավելին անելու հնարավորությունների մասին նրա խոսքերը, մեղմ ասած, ադեկվատ չեն առկա իրադրությանը, որտեղ, մեկ է, զոհերի թիվն է ավելանում: Այս պայմաններում ոչ թե ավելին անելու «հնարավորության» մասին կարող է խոսք լինել, այլ ավելին անելու «անհրաժեշտության», «հրատապության»՝ հրադադարն ու կայունությունը վերականգնելու, պահպանելու, զոհերից խուսափելու համար:
Դիվանագետները, այն էլ՝ այնպիսի փորձառու, ինչպիսին Լավրովն է, և այնպիսի պատասխանատու պետության, ինչպիսին Ռուսաստանն է, ավելորդ կամ պատահական բառեր չեն կիրառում: Եվ երբ ՌԴ արտգործնախարարը կիրառում է «ավելին անելու հնարավորություն» տարբերակը, սա, ըստ էության, անուղղակիորեն իրավիճակին տրվող գնահատական է, որի իմաստը կարծեք թե այն է, որ ներկայումս իրավիճակի թեժացումը որոշակի «հնարավորություն» է բացել կարգավորման գործընթացում ինչ-որ նոր բան առաջ մղելու համար: Այսինքն՝ ըստ Լավրովի, Ադրբեջանը ինչ-որ «հնարավորություն» է տվել: Թե հատկապես ինչ հնարավորություն՝ շատ դժվար է ասել. դա, երևի թե, արտգործնախարար Լավրովն էլ կիմանա:
Մեզ երևի թե մնում է հիշել միայն, որ հենց նրա Բաքու կատարած սեպտեմբերմեկյան այցից հետո է Ադրբեջանը վերսկսել եվրոպական օլիմպիադայից առաջ դադարեցված հրադադարի խախտումները,և վերսկսել է ոչ միայն ինքնին, այլ նաև խաղաղ բնակավայրերի և թիկունքային զորամասերի թիրախավորման նոր գործելաոճով ու նաև նոր՝ ավելի մեծ տրամաչափի սպառազինություններով: Եվ, կամա թե ակամա, հարց է առաջանում, թե արդյոք Սերգեյ Լավրովն այդ այցի ընթացքում Բաքվի հետ չի՞ պայմանավորվել առաջացանելիք նոր «հնարավորությունների» շուրջ, որից հետո էլ Ադրբեջանը ձեռնամուխ է եղել այդ ամենը ընձեռելուն:
Սերգեյ Լավրովը, ամենայն հավանականությամբ, նկատի ունի տարածաշրջանում խաղաղապահներ՝ բնականաբար, ռուս խաղաղապահներ տեղակայելու հնարավորությունը: Լավրովի Բաքու կատարած այցից և ապա՝ թուրք-ադրբեջանական-ռուսական եռակողմ ակտիվ շփումներից հետո թե՛ ռուսաստանցի, թե՛ միջազգային թուրք-ադրբեջանական լոբբինգի ներքո գտնվող վերլուծական կենտրոններն ու մեդիաները գրում էին, որ Մոսկվան, Անկարան ու Բաքուն ակտիվորեն քննարկում են խաղաղապահների տեղակայման հարցը: Երևի թե այդ ամենը լոկ տեքստեր չէին, քանի որ ԱՄՆ-ը շտապ Բաքու գործուղեց Պենտագոնի ղեկավարի օգնականի տեղակալ Ֆարկասին, որը Բաքվում հայտարարեց, որ խաղաղապահների մասին խոսակցությունները շահարկումներ են, և Ռուսաստանն էլ Մինսկի խմբի անդամ է, ու պետք է հավատարիմ լինի միասնական միջնորդությանը: Սակայն դրանից հետո Բաքուն ավելի ինտենսիվացրեց հրետակոծությունները, և հենց դրանից հետո եղան հայկական կողմից 7 զոհերը, որոնք, ինչպես պարզվում է, ՌԴ արտգործնախարարի համար ինչ-որ նոր բանի «հնարավորություն» են:
