Ամերիկյան Stratfor հայտնի վերլուծական կենտրոնի փորձագետները եզրակացրել են, որ Հայաստանում Եգիպտոսի իրադարձությունների կրկնությունը քիչ հավանական է: Ամենևին չկասկածելով այդ հեղինակավոր վերլուծական կենտրոնի փորձագիտական կոմպետենտությանը` այդուհանդերձ հետաքրքիր կլիներ պարզել, թե արդյոք կենտրոնի փորձագիտական որևէ ուսումնասիրություն որևէ անգամ կանխատեսե՞լ է, որ Թունիսում կամ Եգիպտոսում կարող են տեղի ունենալ իրադարձություններ, որոնք կցնցեն թե արաբական աշխարհը, թե աշխարհն ընդհանրապես: Առակը ի՞նչ կցուցանե:
Այն, որ ինչպես պետք է զգույշ լինել Եգիպտոսի իրադարձություններից ոգևորվելուց և Հայաստանում դրանց կրկնություն կանխատեսելուց, այդպես էլ պետք է զգույշ լինել Հայաստանում այդպիսի իրադարձությունների հավանականությունը բացառելուց կամ դրանք գրեթե անհավանական համարելուց: Արաբական աշխարհում որևէ մեկը չէր սպասում, որ Facebook-ն ու Twitter-ը կարող են այնպիսի մի ալիք առաջացնել, որը կցնցի արաբներին, կցնցի տասնամյակներ շարունակ հաստատված դիկտատուրաները: Ընդհանրապես գաղտնիք չէ, որ նման փորձագիտական կանխատեսումները հոգեհարազատ են նաև Հայաստանի իշխանությանը, և իշխանությունն էլ դրանք ոգևորությամբ ընդունում ու ինքզինքը հանգստացնում է այն մտայնությամբ, որ Հայաստանում հեղափոխություն չի լինի, Հայաստանում ցնցումներ չեն լինի, ինչպես եղան Եգիպտոսում: Միգուցե հենց Stratfor-ի և այլ միջազգային հետազոտական կենտրոնների համանման կանխատեսումներն էլ ոգևորում և ամրապնդում են Հայաստանի իշխանության այդ համոզումը: Իրականում սակայն հենց դա է ամենավտանգավորը, որ առկա է Հայաստանում: Ընդհանրապես, հեղափոխությունը միշտ էլ գալիս է չհայտարարված և հատկապես այն ժամանակ, երբ դրան ամենից քիչ են սպասում: Անսպասելիության մեջ է հեղափոխության ուժը: Հետևաբար առավել գերադասելին այն է, որ Հայաստանում սպասեն հեղափոխության և զգուշանան դրանից:
Հեղափոխությունը Հայաստանի համար կարող է շատ լուրջ վտանգ լինել: Մեր երկիրը ունի Ղարաբաղի խնդիր, որի պարագայում հեղափոխական ցնցումները կարող են լուրջ վտանգներ առաջ բերել և կորուստների պատճառ դառնալ: Եվ իշխանության հույսն էլ, թերևս, այն է, որ անընդհատ խաղարկելով այդ հանգամանքը, միշտ կարելի է ազդել մասսաների տրամադրության վրա և ճնշել դժգոհությունները, զսպել սոցիալական օրեցոր ծանրացող վիճակից առաջացող բողոքը: Մինչդեռ իրականում դա վատթարագույնն է, որ կարող է անել իշխանությունը` շահարկել Ղարաբաղի գործոնը հասարակությանը զսպելու համար: Բանն այն է, որ երբ դանակը հասնի ոսկորին և մարդկանց համար այլևս իսկապես անելանելի, կրիտիկական բարդություն ներկայացնի ապրելը, այդ դեպքում որևէ մեկը չի նայելու Ղարաբաղի հարցում առկա վտանգներին, և բոլորը իրենց երեխաների հացն են պահանջելու:
Այդ դեպքում ամեն ինչի պատասխանատուն ոչ թե լինելու է հաց պահանջող քաղաքացին, այլ Ղարաբաղի հարցը շահարկող իշխանությունը: Ղարաբաղի հարցը ոչ թե պահանջում է քաղաքացիական հնազանդություն Հայաստանում, այլ իշխանական ջանասիրություն, ազնվություն, պարկեշտություն, կամք ներքին խնդիրները լուծելու հարցում: Ընդ որում` զանազան բարեգործություններն ու հասարակությանը նետվող փշրանքները որպես լուծում դիտարկելը մեծ մոլորություն է: Խնդիրները պահանջում են հիմնարար լուծում: Իսկ իշխանությունը, դրա փոխարեն, ընդամենը հույսը դրել է հիմնահատակ շահարկումների վրա:
