Անկեղծ ասած, անհասկանալի էր, թե ինչ է անում Սերժ Սարգսյանը Մյունխենում փետրվարի 4-6-ը տեղի ունեցած անվտանգության քաղաքականության ամենամյա համաժողովում: Երբ «Հայլուրը» ցուցադրում էր համաժողովի դահլիճի շարքերից մեկում նստած Սերժ Սարգսյանին` ականջակալներով, նրա հայացքից երևում էր, որ ինքն էլ թերևս չի հասկանում՝ ինչ գործ ունի այդ համաժողովում: Իսկ երկկողմ հանդիպումներից, որ Սերժ Սարգսյանի մասնակցությունն ինչ-որ կերպ իմաստավորելու համար, թերևս, փորձել էր ապահովել հայկական կողմը, միակ գործնականը կարելի է համարել Հիլարի Քլինթոնի հետ հանդիպումը:
Բայց հենց դա էլ երևի թե միակն էր, որ կապ չուներ հայկական կողմի կազմակերպման հետ, քանի որ հազիվ թե ամերիկյան կողմը Հայաստանի խնդրանքով հանդիպման գնար, ինչ է թե՝ Սերժ Սարգսյանի այցին կարևորություն տրվի «Հայլուր»-ի եթերում: Այնպես որ, Հիլարի Քլինթոնը թերևս ինքն է Սերժ Սարգսյանին ասելու բան ունեցել, իսկ թե ինչ՝ երևի WikiLeaks-ը կիմանա: Հիլարի Քլինթոնի հետ Սերժ Սարգսյանի հանդիպման մասին պաշտոնական հաղորդագրությունից զատ ոչինչ չկա: Սովորաբար նման դեպքերում ոչինչ չի էլ լինում, կամ անմիջապես չի լինում, այլ որոշ ժամանակ` շաբաթներ կամ ամիսներ անց, երբ ինչ-որ ձևով դրսևորվում է այդ հանդիպման արդյունքը:
Բայց այդ ժամանակ էլ դժվար է լինում ասել, թե հատկապես որ հանդիպման արդյունքն էր կամ հետևանքը դրսևորվածը: Իսկ ընդհանրապես, Հիլարի Քլինթոնը, փաստորեն, Սերժ Սարգսյանի հետ առաջին անգամ էր հանդիպում ռուս-հայկական ռազմակայանային պայմանագրից, Պզոյի գործից, WikiLeaks-ից հետո, այն բանից հետո, երբ Սերժ Սարգսյանը Эхо Москвы ռադիոկայանին հայտարարեց, որ հայ-թուրքական արձանագրություններից Հայաստանը կարող է հետ կանչել իր ստորագրությունը:
Ընդհանրապես, շատ բան է կատարվել աշխարհում և Հայաստանի շուրջ հուլիսի 4-ից ի վեր, երբ ԱՄՆ պետքարտուղարը այցելել էր Հայաստան: Դրանից հետո Հայաստանի իշխանությունները բարձր մակարդակի հանդիպումներ ունեցել են միայն ռուսների հետ: Եվ այդ իմաստով էլ մի քիչ անհասկանալի է, թե ինչ իմաստ կարող են ունենալ ամերիկյան կողմի համար հանդիպումները մի երկրի հետ, որը թե՛ ազգային, թե՛ տարածաշրջանային անվտանգության իր բոլոր հիմնական սուվերեն ֆունկցիաները դրել է Ռուսաստանի ենթակայության տակ:
Նման երկրին միակ բանը, որ երևի թե կարելի է ասել այդ պարագայում Հիլարի Քլինթոնի դիրքերից, թերևս այն կլինի, որ այդպես շարունակվելու դեպքում Հայաստանին փոփոխվող աշխարհում ոչ մի լավ բան չի սպասվում մոտ ու հեռու ապագայում:
