Հայաստանի համացանցում օրերս մի բավական հետաքրքրական նախաձեռնություն է հանդես բերվել՝ «Ի պաշտպանություն Վանո Սիրադեղյանի»: Ընդ որում, նախաձեռնության հեղինակները շեշտում են, որ Վանո Սիրադեղյանը մեր ժամանակի լավագույն հայ գրողն է: Այդ կերպ, փաստորեն, շեշտվում է նախաձեռնության ապաքաղաքական լինելը:
Բայց, այսպես թե այնպես, անկախ ամեն ինչից, պարզ է, որ հատկապես ներկայիս գերքաղաքականացված ժամանակաշրջանում ամենաապաքաղաքական նախաձեռնությունն անգամ շատ արագ կքաղաքականացվի, և արդեն իսկ այդ բանը տեղի է ունեցել «Ի պաշտպանություն Վանո Սիրադեղյանի» նախաձեռնության պարագայում: Համացանցի օգտատերերից շատերը այդ նախաձեռնության տակ ինչ-որ խորհրդավոր, հեռուն տանող քաղաքական նպատակներ են տեսնում և արտահայտվում են այդ մասին: Այդ ամենին հատկապես նպաստեցին նախաձեռնության ներքո ստորագրած մի քանի հետաքրքրական անուն-ազգանուններ: Մյուս կողմից՝ դա նաև բնական է՝ ելնելով ներկայիս հասարակական-քաղաքական օրակարգից, դրա հետևանքով բոլորի նյարդային գերլարումից:
Միևնույն ժամանակ պարզ է նաև, որ անկախ նախաձեռնության բուն շարժառիթից՝ այն, իհարկե, չափազանց նշանակալի է և չափազանց կարևոր կերպարի է առնչվում՝ քաղաքական որևէ ազդեցություն չունենալու համար: Բանն այն է, որ Վանո Սիրադեղյանի թեմայի ակտուալացումը չի կարող չունենալ քաղաքական ազդեցություն: Եվ այդ ազդեցության առումով կարծես թե տագնապներ կամ դժգոհություն կարող են ունենալ թե Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, թե Ռոբերտ Քոչարյանը: Տեր-Պետրոսյանի պարագայում Վանո Սիրադեղյանի թեմայի ակտուալացումը կարող է հարվածել նրա խարիզմատիկ դիրքերին՝ դրանից բխող տարբեր հետևանքներով: Ինչ վերաբերում է Ռոբերտ Քոչարյանին, ապա Սիրադեղյանին նա երևի թե ընկալում է որպես գրեթե անձնական թշնամի կամ հակառակորդ, և թեմայի ակտուալացումը առնվազն կարող է նյարդայնացնել Ռոբերտ Քոչարյանին, նրա մոտ կասկածներ առաջացնել, որ դա հենց Սերժ Սարգսյանն է անում իրեն հունից հանելու համար:
Բացի այդ՝ Վանո Սիրադեղյանի թեմայի հրապարակ գալը կարող է որոշակիորեն բարդացնել նաև վերջին շրջանում հստակորեն ուրվագծվող Տեր-Պետրոսյան-Քոչարյան շահերի համադրման անուղղակի գործընթացը: Այսինքն՝ ակնհայտ է, որ այստեղ կան լուրջ շերտեր, որ կգոյանան Վանո Սիրադեղյանի թեմայի ակտուալացման արդյունքում և կարող են որոշակի բարդություններ առաջ բերել Սերժ Սարգսյանի դեմ միավորվող դաշտում:
Մյուս կողմից, սակայն, ակնհայտ է նաև այն, որ հասարակությունն այսօր հոգնել է առկա քաղաքական դաշտից, և հանրությանը պետք են որոշակի նորություններ և թարմություններ: Այս տեսանկյունից Վանո Սիրադեղյանի մասով նախաձեռնությունը երևի թե կարելի է վերագրել հենց այս իրողությանը: Ի վերջո, Վանոն կարծես թե միշտ ունեցել է ասելիք, որն անկախ նրա գործունեության հանդեպ վերաբերմունքից և գնահատականից՝ կարող է հասարակության համար նշանակել ինչ-որ բան: Իհարկե, դժվար է նաև ասել, որ թարմությունն ու նորությունը Վանո Սիրադեղյանն է, պարզապես ի պաշտպանություն նրա նախաձեռնությունը վկայում է, որ հանրությունը պարզապես աստիճանաբար հրաժարվում է Հայաստանի ներկայիս քաղաքական դերակատարներից և գտնվում է նոր տեքստի ակտիվ որոնումների մեջ ու այդ որոնումներն իրականացնում է ամենուր: Այստեղ կարող են, իհարկե, լինել լուրջ տարաձայնություններ, թե՝ որքանով է ճիշտ նորը որոնել նաև Վանոյի ուղղությամբ: Բայց երևի թե էականը հենց այն վեճն է, որ նոր տեքստի որոնումների կամ ձևավորման շուրջ պետք է ունենա հանրությունն ինքն իր մեջ՝ այդպիսով նպաստելով այդ որոնումների արագ և արդյունավետ հանգուցալուծմանը:
