Հայաստանում ընդունված բարի ավանդույթ է, որ ամեն մի համապետական ընտրությունից առաջ նախաձեռնվում է Ընտրական օրենսգրքի բարեփոխում, և սկսվում են քննարկումներ այդ կապակցությամբ: Քաղաքական ուժերն ու գործիչները միմյանց հերթ չեն տալիս մեկը մեկից լավ առաջարկություններ անելու համար՝ հավաստիացնելով, որ հենց իրենց առաջարկությունները կնպաստեն ընտրակեղծարարության դեմ պայքարին և ընտրություններն ազատ, արդար ու օրինական դարձնելուն:
Ցավալին այն է, որ այդ խոսակցություններին ու քննարկումներին հաճախ ներգրավվում են նաև մարդիկ, ովքեր ունեն քիչ թե շատ լուրջ քաղաքական գործիչների համարում:
Բանն այն է, որ լուրջ քաղաքական գործիչը չի ներգրավվի նմանօրինակ խոսակցությունների և քննարկումների մեջ, որովհետև շատ պարզ ու հստակ է, որ այդ խոսակցություններն ու քննարկումները հաճույքով նախաձեռնում է իշխանությունը, որպեսզի թոզ փչի թե՛ եվրակառույցների, թե՛ հասարակության աչքերին՝ ցույց տալով՝ իբր պատրաստակամ է կատարել անհրաժեշտ օրենսդրական փոփոխությունները, որպեսզի երկրում ազատ ու արդար ընտրություններ անցկացվեն:
Լուրջ մարդու համար պարզ է, որ Հայաստանում արդար և ազատ, օրինական ընտրությունների բացակայությունը պայմանավորված է ոչ թե ընտրական օրենսդրության անկատարությամբ, այլ ընդամենը իշխանության կամքի բացակայությամբ:
Եթե Սերժ Սարգսյանը ուզենա, ապա Հայաստանում հենց վաղը կարող են տեղի ունենալ ազատ, արդար և օրինական ընտրություններ, և եթե Հայաստանում այդպիսի ընտրություններ տեղի ունենան, ապա բոլորը կտեսնեն, որ ներկայիս օրենսդրությունը լիովին բավարար է այդպիսի ընտրությունների ապահովման համար:
Պետք է միայն, որ Սերժ Սարգսյանը ցանկություն ունենա:
Բայց Սերժ Սարգսյանն այդպիսի ցանկություն չի կարող ունենալ, քանի որ այդ դեպքում նա կանգնելու է իշխանությունը կորցնելու ռեալ վտանգի առաջ: Իսկ նրա իշխանությունն այնպիսին չէ, որ կորցնելու համար անհանգստություն չլինի: Չէ՞ որ այդ իշխանությունը կառուցված է համատարած անօրինականությունների, կոռուպցիայի, ամենաթողության վրա:
Այդպիսի իշխանությունից նույնիսկ եթե հոգնում են, այդքան հեշտ չեն կարողանում հրաժարվել, որովհետև այդ դեպքում սպառնալիք է դառնում ոչ միայն հասարակությունը, որը կարող է քեզ օրինական պատասխանատվության ենթարկել` դատարանի առաջ կանգնեցնելով գործած անօրինականությունների կամ դրանց հովանավորման համար, այլ սպառնալիք է դառնում նաև քո իսկ շրջապատը, որ նույնպես ունի համանման վախեր, և նույնիսկ ավելի մեծ վախեր, որովհետև եթե նախկին նախագահների համար գործում են երաշխիքների՝ այսպես ասած՝ չգրված մեխանիզմներ, ապա նրանց շրջապատի համար նման մեխանիզմներ գոյություն չունեն:
Այնպես որ, անկասկած է` Սերժ Սարգսյանը եթե ուզի էլ, նրա շրջապատը թույլ չի տա գնալ ազատ ու արդար ընտրություն անցկացնելու: Հասարակական, փորձագիտական բոլոր ռեսուրսները պետք է ուղղել այդ դիլեմայի հանգուցալուծումը գտնելուն, ոչ թե վատնել Ընտրական օրենսգրքի անպտուղ բարեփոխումների վրա:
