Երկիր+պահել=երկրապահ: Այսինքն` երկիրը պահող: Անկախ, փաստորեն, նաև երկրի վիճակից: Մեծ հաշվով` անգամ մեր էս ունեցածը:
Երկրապահը` երկրապահ է: Անկախ հագուկապից: Կամուֆլյաժից-բանից: Որը, մեր մեջ ասած, իսկի էլ պարտադիր չի:
Երկրապահը Վազգենի շիրիմի վրա երակ կտրող-տարբեր երդումներ տվող-անհասցե հոխորտացող, հետո էլ` հասկանալի չէ, թե ուր ընդհտկվողը չի…
Երկրապահը` երկիր պահողն է: Անգամ` մերի նմանը: Կամ էլ սրանից առաջ եղածը:
Տիգրան Մեծը` երկրապահ էր: Բայց` երկրապահ չթողեց իրենից հետո: Դպրոց:
Խորենացին` երկրապահ է: Որովհետև երկիրը երկիր սարքելու առաջին մտահոգներից է եղել: Ու խոտոր ընթացքի առաջին բարձրաձայնողը: Ում, ցավոք, մինչ օրս էլ, պարզապես, կրկնում ենք:
Նարեկացին` երկրապահ է: Որովհետև բոլորս մեր ողջ կյանքով գնում ենք դեպի նա: Իսկ ով չի գնում դեպի Նարեկացին` չի գնում և ոչ մի տեղ:
Կոմիտասը` երկրապահ է: Թումանյանն էլ: Չարենցն էլ: Հրանտ Մաթևոսյանը: Ռաֆայել Ղազարյանը:
Լևոնը: Վանոն: Վազգենը:
Օհան Դուրյանն էլ:
Որովհետև ոչ միայն երկիր պահելու, այլև երկիրը երկիր դարձնելու մտահոգությունն ունեն իրենց մեջ: Ու իրենց երկրապահությունը խոսք չի` գործ է:
Որը տոն չէ, այլ` ամենօրյա աշխատանք: Որը ոչ սկսվում, ոչ էլ ավարտվում է տոնի օրը:
Էսօրվա իրական երկրապահների գործն ավելի դժվար է: Նախ պետք է երկիր ստեղծել` հետո այն պահելու հեռանկարով ու առաքելությամբ:
Ու էլի. երկրապահը նա է, ով երբեք չի զորակոչվում ու չի զորացրվում:
Եթե, իհարկե, հաշվի չառնենք ծնունդն ու մահը:
Ու, ըստ այդմ էլ, երկրապահի օր, մեծ հաշվով, լինել չի կարող: Դա կամ հավերժություն է կամ էլ` իսկի պահ էլ չկա:
Ու ըստ դրա էլ պետք է լինեն բոլորիս հաշվարկները` առանց մնացորդների ու կոտորակների:
Թե չէ մենք միշտ էլ 1-ը գրում ենք, 9-ը` պահում մտքում:
Ու` մոռանում:
Ու այդպես էլ էդ 9-ը ոչ մի տեղ էլ չի երևակվում:
Կորչում է:
…Մեզնից:
Այդին Մորիկյան
«Ժամանակ Երևան, 2008թ. մայիսի 8
Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի
