Երբ քաղաքական գործընթացներն սկսում են ակտիվանալ ու իշխանական հավակնություններ ունեցող կուսակցությունները, մեծամասնական թեկնածուները սկսում են տարբեր տրամաչափի նախընտրական «ռազբորկաների» ու կրակոցների ներքո նախընտրական մարզային «քարոզչապարեր»-ը ներկայացնել, ուղղակի չգիտես` սկզբից լացես, հետո ծիծաղե՞ս, թե՞ հակառակը կամ «միքս» արած: Որովհետև իսկապես լացելու բան կա…
Մի բան է, որ թեկնածուները, քաղաքական ուժերն առաջադրվելուց հասկանում են, թե ուր են գնում, ինչու են գնում, ում դեմ են գնում և ինչ կարող է սպասվել իրենց այդ պայքարում, բայց այլ բան է, երբ այդ նախընտրական ֆոնի վրա հանկարծ լսում ես երիտասարդ մեկի սպանության մասին, ով քաղաքականության հետ պետք է կապ էլ չունենար: Թե որքանով է Գյումրիի ՀՀԿ-ական քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի դստեր փեսացուի` Կարեն Եսայանի սպանությունը տեղավորվում նախընտրական, քաղաքական բախման շրջանակներում, հայտնի չէ և պաշտոնապես երևի հայտնի էլ չդառնա: Բայց Վարդան Ղուկասյանը գրեթե համոզված է, որ օրեր առաջ կատարված այդ սպանությունը քաղաքական ենթատեքստ ունի ու ԲՀԿ մատն էլ խառն է: ԲՀԿ-ականներն ու ոստիկանությունն, իհարկե, հակված չեն հավատալու այդ վարկածին, բայց իսկապես, ինչո՞ւ են ընտրություններից առաջ Վարդան Ղուկասյանի ու նրա մերձավորների դեմ մահափորձեր սկսվում: Եվ Կարեն Եսայանի սպանությունն արդյոք կապ չունե՞ր դրանից օրեր առաջ` մարտի 30-ին Գյումրիում տեղի ունեցած կրակոցներով ուղեկցված «ռազբորկայի» հետ:
Մամուլում հայտնված տեղեկություններով, նախընտրական «ռազբորկան» եղել է քաղաքապետ Վարդան Ղուկասյանի և մեծամասնական ընտրակարգով առաջադրված պատգամավորի թեկնածու, ԱԺ պատգամավոր, ԲՀԿ-ական Մարտուն Գրիգորյանի կողմնակիցների միջև, որի ժամանակ ԲՀԿ համակիր քրեական հեղինակությունները փորձել էին իրենց կողմը գրավել ՀՀԿ օգտին աշխատող մականունավորներին: Սակայն երբ վերջիններս չէին համաձայնել, կրակոցներ էին հնչել: ԲՀԿ-ական Գրիգորյանը հերքեց դա, ոստիկանությունն էլ հաստատեց զինված խուլիգանության, կրակոցների լուրը, սակայն քաղաքական մասով կրկին ոչինչ չասվեց… Ու քանի դեռ «նախընտրական սպանության» վարկածը չի հերքվել, այդ կասկածը պիտի գոյություն ունենա:
Սրան հավելենք նաև ապրիլի 6-ի առավոտյան Արմավիրի մարզի Սարդարապատ գյուղում տեղի ունեցածը. այստեղ հնչեցին կրակոցներ, ինչի հետևանքով ծանր վնասվածքներով Արմավիրի հիվանդանոց էին տեղափոխվել 30-ամյա Սամվել Պողոսյանը և 29-ամյա Առնակ Կուրղինյանը: Թերթերի փոխանցմամբ, Սամսոն Պողոսյանն ու ՀՀԿ-ական պատգամավոր Նահապետ Գևորգյանի որդին էին թիվ 21 ընտրատարածքի մեծամասնական ընտրակարգով առաջադրված պատգամավորի թեկնածու Մերուժան Մխոյանի հետ գերեզմանների մոտ վեճի բռնվել: Արդյունքում վերջինս ինքնաբացարկ էր հայտնել:
Այս մեծ տրամաչափի «ռազբորկաներից» էլ օրինակ են վերցնում ընտրությունների մանր տրամաչափի մասնակիցները, ինչպես օրինակ` Արարատի մարզի Գետազատ գյուղում, որտեղ փետրվարին գյուղապետ էր ընտրվելու: Վեճի մի կողմում գյուղապետի պաշտոնակատար Մեսրոպն ու նրա մտերիմ Գորոյի տղաներն էին եղել` Սամվել և Վաչագան Հովհաննիսյանները, մյուս կողմում` «Կյաժ» մականունով Վահրամը` իր համախոհների հետ: Ըստ ոստիկանության հաղորդագրության` փետրվարի 15-ին, ժամը 22.30-ի սահմաններում, «Կյաժ» մականունով ոմն Վահրամ, «Չախկալ» մականունով ոմն Կարեն, Ծերուն, Սարո, Տիգրան և Արամ շուրջ 20 րոպե վիճաբանել ու հայհոյել են` ծեծի ենթարկելով համագյուղացիներ Սամվել Հ.-ին, Վաչագան Հ.-ին, Արտյոմ Ա.-ին և Դավիթ Ե.-ին: Միջադեպի ընթացքում Ծերունը մեկ անգամ կրակել է օդ: Այսինքն` եթե ընդհանուր վերցնենք` ստացվում է, որտեղ կա ընտրություն, այնտեղ կա մականունավոր ու բնականաբար` կրակոց: Այսքանը` «լացի» մասով:
Հիմա այս կրակոցների ֆոնին, կներեք, մի քանի մաժորային նոտաներ միքսենք: Ժողովուրդ ջան, էս կուսակցությունները երբ գալիս են քարոզարշավի, հեչ նկատե՞լ եք, թե դրանցից որոշները ոնց են դերի մեջ մտնում: Մեքենաների շարասյունը` մեծ կամ պուճուր (կախված հնարավորություններից, քաղաքական կշռից, գռփելու աստիճանից և այլն), գալիս է հրապարակ, որտեղ, ասենք, պետք է քարոզարշավն անցկացվի: Բոլոր ուղեկցողները գալիս են` արագ իրենց քաղաքական առաջնորդի կամ շեֆի դուռը բացում, ճանապարհ տալիս, քիչ է մնում` ոտքերի տակ ուղեգորգ դառնան և ծափահարություններով ուղեկցում ետնաբեմ, որ ծափ տալու բան էլ չկա: Հետո մտնում են գլխավոր քարոզչապաստառի հետևը ու քըչ-փըչ անելով սկսում «ներկայացման», դերակատարների ելույթների հաջորդականությունը որոշել: Իսկ երբ սկսում են ելույթ ունենալ, սկսում ես առնվազն երկու բան ջոկել. նախ հերթականությունից հասկանում ես, թե իշխանության գալուց նրանց կուսակցության մեջ ինչ հիերարխիա է լինելու, ով ինչ տրամաչափի պաշտոն կարող է զբաղեցնել ու ում խոսքն է ավելի ծանրակշիռ լինելու, իսկ ելույթների թունոտ, հիստերիկ կամ առողջ քննադատական բովանդակությունից էլ պատկերացնում ես, թե որ իշխանության եկան` ինչ են անելու էս ժողովրդի գլխին: Իհարկե, որոշ քաղաքական ուժերի մեջ կան առանձին գործիչներ, ովքեր արժանի են հարգանքի` զուտ այն պատճառով, որ ցանկացած ռեժիմի օրոք պայքարում են քաղաքացիական հասարակություն ձևավորելու համար` անկախ նրանից ժամանակին նրանց դեմ պայքարել են, թե ոչ: Հարգանքի են արժանի նաև նրանք, ովքեր թեկուզ ուշացումով, բայց սեփական սխալներն ընդունելու ունակություն ունեն: Բայց անձինք, ովքեր մոռանում են իրենց անցյալը, սկսում ժողովրդավարությունից խոսել, քաղաքական մրցակիցներին մրոտելուց հետո էլ ԶԼՄ-ների վրա քար շպրտել, որովհետև իրենց կուռք չեն սարքում ու տեսնում են նրանց բոլոր սխալները, բայց լսող չկա… դրանց ինչ ասես. մնում է` հետևես նրանց բեմադրության սցենարին, որովհետև վաղը Աստված չանի` գլխիդ ա գալու, իսկ ընդհանրապես ըմբռնումով մոտենաս: Ինչո՞ւ: Մի «գազել» հայ ժողովուրդ ա մնացել, մարդ կա հանգստանալու ուրիշ ձև չունի, «թամաշա անողների» առաջ արտահայտվելով ա «ինքնափոշոտվում»: Առողջություն ձեզ…
«Ժամանակ»
