2005-2010թթ. Հայաստանը գրանցել է էական աճ և՛ կապիտալի կուտակման, և՛ օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների (ՕՈւՆ) գծով: Հայաստանի ազգային մրցունակության զեկույցի համաձայն՝ ՕՈւՆ-ի աճը (140%՝ 2010/2005թթ.) բերել է Հայաստանում համախառն կապիտալի կուտակման գրեթե համամասնական աճի (110%՝ 2010/2005թթ.):
ՀՆԱ-ում համախառն կապիտալի կուտակման մասնաբաժնի ցուցանիշով ՀՀ-ն առաջատար երկրների շարքում է: Այս հավասար պայմաններում սա կարող է նշանակել, որ Հայաստանը ապագա աճին միտված լուրջ ներդրում է կատարում: Սակայն կուտակված կապիտալի՝ արտադրողականի փոխակերպվելու ներուժը կախված է ներդրումային ընթացիկ պորտֆելից և դրանց կենտրոնացման ոլորտներից:
Զեկույցի հեղինակ «Տնտեսություն և արժեքներ» հետազոտական կենտրոնի ղեկավար Մանուկ Հերգնյանի խոսքով՝ 2011թ. օտարերկրյա ներդրումները 2010-ի համեմատ աճել են 15%-ով և կուտակված են եղել հանքարդյունաբերության, հեռահաղորդակցության, սննդի ու խմիչքների արտադրության ոլորտներում: Ընդ որում, օտարերկրյա ներդրումների մեծ մասում կապիտալը վերաներդրվել է, ինչը նույնպես համարվում է օտարերկրյա ներդրում: «Սա դրական չի դիտարկվում»,- նշեց Մ. Հերգնյանը:
Ըստ նրա՝ սփյուռքահայերը ներդրողների 75%-ն են կազմում, բայց ընդհանուր կապիտալի առումով նրանք 25% են: Մ. Հերգնյանի գնահատականով՝ պետք է մոդելը որոշակիորեն վերանայել:
Միաժամանակ, Հայաստանը այլ երկրների համեմատ զգալի հետ է ներքին խնայողությունների մակարդակով: Թեպետ օտարերկրյա ներդրումների մեծ մասնաբաժինը կապիտալի կուտակման մեջ նպաստավոր է, սակայն այն կարող է մեծացնել տնտեսության կախվածությունն արտաքին աղբյուրներից:
Ադրբեջանում իրավիճակը հակառակն է և օտարերկրյա ներդրումները համախառն կապիտալի 10%-ը չեն կազմում:
