«Ազատություն» ռադիոկայանի այն դիտարկմանը, թե ողջունելով Վարդան Օսկանյանի անդամակցությունը Բարգավաճ Հայաստան կուսակցությանը, արդյոք Հայ ազգային կոնգրեսը նրան այլևս չի՞ համարում մարտի 1-ի համար պատասխանատուներից մեկը, Կոնգրեսի համակարգող Լևոն Զուրաբյանն ասել է. «Մենք ամեն ինչ ժամանակին ասել ենք և մեր որևէ խոսքից չենք հրաժարվում»:
Իսկ ժամանակին Կոնգրեսը ասել է, որ Օսկանյանը մարտի 1-ի համար պատասխանատուներից մեկն է: Հիմա Կոնգրեսը, փաստորեն, պատրաստ է համագործակցել այն ուժի հետ, որին անդամակցել է մարտի 1-ի պատասխանատուներից մեկը, համենայնդեպս, ըստ Կոնգրեսի նախկինում ասածի` պատասխանատուներից մեկը: Փաստորեն, Կոնգրեսը չի հրաժարվում, որ Օսկանյանը պատասխանատվություն կրողներից մեկն է, սակայն նաև պատրաստ է համագործակցել այդ մեկի հետ: Եվ ուրեմն, ո՞րն է երաշխիքը, որ վաղը Կոնգրեսը չի հայտարարի պատասխանատուներից որևէ այլ մեկի՝ ասենք՝ Աղվան Հովսեփյանի, Սեյրան Օհանյանի, Միքայել Հարությունյանի կամ թեկուզ հենց Ռոբերտ Քոչարյանի հետ համագործակցելու պատրաստակամության մասին: Կոնգրեսից մեկը կհայտարարի, որ Կոնգրեսը նախկինում ամեն ինչ ասել է և իր խոսքերից չի հրաժարվում, բայց ռեժիմի դեմ պայքարի հարցում պատրաստ է համագործակցել լայն ճակատով:
Այսպիսով, աստիճանաբար կգա մի իրավիճակ, երբ որ Կոնգրեսը ռեժիմի դեմ պայքարի հարցում կհամագործակցի հենց ռեժիմի հետ, Ռոբերտ Քոչարյանի հետ, հետո՝ Սերժ Սարգսյանի հետ: Հասկանալի է, որ իրավիճակը բավական զավեշտալի և ուշագրավ կլինի, սակայն այն ամենևին էլ զարմանալի կամ անսպասելի չէ, քանզի արդեն իսկ նման բան եղել է մի անգամ: Չէ՞ որ Կոնգրեսը «ավազակապետությունը» կազմաքանդելու համար երկխոսում էր նույն այդ ավազակապետության հետ: Իրականում այս ամենը, իհարկե, տխուր է, որովհետև այս ամենը, այս տրանսֆորմացիաները և այսպես ասած՝ ռեժիմի հետ յուրօրինակ երկխոսությանը երկրորդ շրջանով մոտենալը վկայում է մի բանի մասին, որ ավազակապետության փոխարեն, վաղուց արդեն կազմաքանդվել է ժողովրդական կամ համաժողովրդական շարժումը, որովհետև եթե շարժումը կազմաքանդված չլիներ, այսօր այդ շարժման լիդերները չէին հայտարարի ռեժիմի դեմ պայքարելու համար ռեժիմի տարբեր մասնիկների հետ լայն համագործակցության պատրաստակամության մասին, քանզի երբ կա ժողովուրդ, երբ համագործակցում ես ժողովրդի հետ, ապա ռեժիմի ծվենների կարիք այլևս չկա: Իսկ եթե առաջացել է նման կարիք, կնշականի՝ պարզապես ժողովուրդ չկա:
Իսկ եթե մի հարցում ժողովուրդ չկա, ապա պարզ է արդեն, որ ինչ կարգախոսներով էլ առաջ գնա այդ հարցը, դրանում ժողովրդի և պետության համար առարկայական որևէ օգուտ չկա:
