Վերլուծաբան Արծրուն Պեպանյանը E էլեկտրոնային պարբերականի (ejournal.am) իր բլոգում գրում է.
Ընտրությունների ժամանակ հասարակության դժգոհ հատվածի կամքին հակադրվում է իշխանությունից հեռանալու իշխանությունների համառությունը: Այդ համառությունը հանրագումար է մի շարք բաղադրիչների: Նախ, իշխանությունը մեր նման երկրներում ամեն ինչ է. պաշտոնեական դիրքի օգտագործումով շահի ստացում և, որ անչափ կարևոր է, անձեռնմխելիության ապահովում, պաշտպանություն նույն այդ իշխանական համակարգի անքաղաքակիրթ ոտնձգություններից:
Բացի այդ, իշխանությունն առավել գայթակղիչ է անցումային փուլում, երբ տեղի է ունենում հանրային ունեցվածքի համատարած սեփականաշնորհում. լինել իշխանության մեջ, նշանակում է ունենալ հարստություն ձեռք գցելու հնարավորություն: Այսպիսի իրավիճակում իշխանություն կորցնելը նշանակում է կորցնել ամեն ինչ, և ընտրություն անցկացնել նման պայմաններում` նշանակում է իշխանություն ունեցողներից ԽԼԵԼ բոլոր այդ հնարավորությունները: Եվ այս առումով այնքան էլ լուրջ քայլ չէ արդար ընտրություն անցկացնելու, հասարակության որոշ շերտերից հնչող, իշխանություններին ուղղված հորդորը:
Անցումային փուլում տեղի է ունենում ունեցվածքի վերաբաշխում, և որպեսզի խառնաշփոթն ավարտվի, անհրաժեշտ է, որպեսզի օրենքներով ապահովվի արդեն բաժանված ունեցվածքի անձեռնմխելիությունը: Բայց քանի որ երկրում խնդիր կա օրենքների կիրառման հարցում, ապա տնտեսական անձեռնմխելիության ապահովումը ներկա փուլում դառնում է անհնար, և մեծահարուստներն ու իշխողները ձգտելու են պահել իշխանությունը որքան հնարավոր է երկար:
Նշվածով, սակայն, իշխողների համառության շարժառիթները չեն ավարտվում: Հասարակարգի փոփոխության ընթացքում, որպես կանոն, տեղի են ունենում երևույթներ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածում, անկախ իշխանությունների կամքից, առաջացնում են սոցիալական աղետով ուղեկցվող ցնցումներ: Թե հասարակությունը, թե ընդդիմությունը այս բոլոր դժվարություների միակ մեղավոր համարում են իշխանություններին, մինչդեռ իշխանությունները տեսնելով, թե ինչպես են հասարակության արատների համար հանիրավի պատասխան պահանջում իրենցից, ու նաև համոզվելով, որ գրեթե անհնար է կարգի բերել հազար տարուց ավելի պետություն չտեսած ժողովրդի կյանքը` քաղաքական հակառակորդի ագրեսիվությանը երբեմն հակադրում են իրենց, շատ ավելի զորեղ, ագրեսիվությունը: Հետո դա դառնում է գործելաոճ:
Հաջորդը: Պատմությամբ պայմանավորված հանգամանքների բերումով մեր ժողովրդի մեջ էականորեն թուլացել է պետության զգացողությունը, ու նրանից ծնունդ առած իշխանական համակարգը դեռ երկար ժամանակ դժվարություններ է ունենալու հանրային շահ հետապնդող էական գործողություններ իրականացնելու հարցում, եթե անգամ առաջին դեմքերը կամենան էլ բարվոքել երկրի վիճակը: Սա նշանակում է, որ իշխանական ուժերը միշտ խնդիր են ունենալու անհրաժեշտ քանակի քվեների ապահովման գործում:
Ոչ պակաս կարևոր գործոն է կիսապատերազմական վիճակի առկայությունը. երկրի անվտանգության ապահովման համար իշխանություններն իրականացնում են գաղտնի որոշ քայլեր, սակայն հասկանալի պատճառով զրկված են այդ մասին հանրությանը տեղեկացնելու հնարավորությունից, և ակամա արհամարհանքով կամ ագրեսիայով են լցվում իրենց վաստակը չգնահատող էլեկտորատի հանդեպ:
Որոշ դեպքերում ասվածին գումարվում է նաև ժողովրդի՝ արդյունավետ ընտրություն կատարելու անկարողությունը. իշխանությունները պարզ տեսնում են, որ հանրության դժգոհ մասը հաճախ իրեն առաջնորդ է ընդունում այնպիսի գործիչների, որոնք ո’չ միայն չեն կարող ավելի լավ կյանք ապահովել, այլև գոնե պահպանել ներկա վիճակը: Նման դեպքերում ,,ուղղորդելով,, ընտրությունները` իշխանությունները գտնում են, որ առաջնորդվում են հայրենասիրական մղումներով:
Եվ վերջապես, իշխանությունների համառության գլխավոր շարժառիթը` նրանք երկյուղում են իշխանությունից հեռանալուց հետո հնարավոր հաշվեհարդարից, երկյուղ, որն առկա էր 1996 թվականին, ոչ այնքան վառ արտահայտված` կար 1998 թվականի փետրվարին, առկա էր 2003-ին, 2008-ին, առկա է այսօր, առկա է լինելու վաղը ևս:
Հ.Գ. Իսկ ո՞րն է ելքը,- անշուշտ կհարցնի ընթերցողը:
Ելքը բարդ է ու բազմաքայլ: Առաջին քայլը հետևյալն է՝ չգնալ ոչ մի տեղ չտանող ճանապարհով:
