Բանակը շատ բարդ կառույց է, խիստ դիրեկտիվ սկզբունքների սահմաններում գործող սոցիալական ինստիտուտ: Այնտեղ պետք է ապրել ու աշխատել կանոնադրությամբ: Բնական է, որ այս պայմաններում, որտեղ կա քաղաքացիական ազատության սահամանափակում, անշուտ կլինեին դժվարություններ հարաբերություններում, նաև հոգեբանական բնույթի խնդիրներ, քանի որ դրանք խիստ կանոնակարգված են: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց հոգեբան Ռուբեն Պողոսյանը` խոսելով բանակում առկա խնդիրների հոգեբանական պատճառների մասին:
Նրա խոսքով, այդ պայմաններում առաջանում են հարաբերություններում բարձր լարվածություն, տագնապայնություն, ագրեսիվ դրսևորումներ` հանգեցնելով անցանկալի հետևանքների ու թաքցնելու բան էլ չէ այն, որ անգամ մեր սպայական կազմը հաճախ չարաշահում է իր լիազորություններն ու այս պայմաններում առաջանում են խնդիրներ շարքայինի ու սպայի, զինծառայողների միջև:
Մեզ հետ զրույցում հոգեբանը կարևորեց զինծառայողների հետ մտերմիկ զրույցներ ունենալու փաստը սպայի, վերադասի ու շարքայինի միջև, որն ընդամենը 18 տարեկան երեխա է, որը դժվարանում է նոր պայմաններին հարմարվել հոգեբանորեն: Նրա համոզմամբ` բանակում պետք է կյանքի կոչվեն փոխներգործության այնպիսի զրույցներ, որոնք բնորոշ են հոր ու զավակի միջև զրույցներին ու ի վերջո, պետք է հոգեբանություն մշակվի բանակում:
«Այդ դիրեկտիվ ձևով, որը բնորոշ էր Խորհրդային Միության գաղափարախոսությանը` մանկավարժության ու հոգեբանության մեջ, այնքան էլ իրեն չի արդարացնում: Պետք է ազատ շփումների դաշտ ստեղծել, որպեսզի փոխվստահության մթնոլորտ ստեղծվի տարբեր ստորաբաժանումներում: Միայն այդ դեպքում է հնարավոր` այդ կանոնակարգված կառույցը դարձնել դինամիկ կառույց»,- ընդգծեց Ռ. Պողոսյանը: Ըստ նրա՝ ցավալի է, որ մեր բանակում չկան հոգեբաններ, որոնք կկարողանային պարբերաբար զրուցել անձնակազմի հետ:
«Հարաբերություններն այնպիսին են, որ պետք է վերլուծվեն, փոխվստահության համար դրանք շատ կարևոր են: Սակայն ցավով պետք է նշեմ, որ բանակում հոգեբանի ինստիտուտը չի կայացել: Այն պետք է կայացված կառույց լինի: Զինվորներն անընդհատ իրար հետ են, նույն գունային գամման են տեսնում, անընդհատ միմյանց հետ են, ինչը հուզական ֆոն կարող է առաջացնել` ստեղծելով հակամարտություն»,- նշեց նա: Հոգեբանի խոսքերով՝ երիտասարդ զինծառայողը հաճախ մտածում է, որ ամեն ինչ ուղղված է իր դեմ:
Ըստ հոգեբանի՝ հայրենասիրությունը քարոզչական ձևով չէ, որ պետք է դառնա միս ու արյուն: Հայրենասերը պետք է նաև մարդու նկատմամբ սեր տածի, ոչ թե բանակը դարձնի ատելի մի վայր:
«Հիմա բանակում սնունդից չէ, որ խոսում են`թե այն լավը չէ: Հարաբերություններն են սարսափելի: Հաճախ համեմատություններ են անցկացնում, թե բանակը գաղութատիրական մի վայր է, քանզի բնույթն է դիրեկտիվային: Սակայն ինչո՞ւ պետք է բանակը համեմատվի ազատազրկման վայրի հետ: Իսկ ո՞ւր մնաց այդ դեպքում հայրենասիրությունը»,- ասաց հոգեբանը:
