Խորհրդարանի առաջիկա ընտրության գլխավոր հարցերից մեկը շարունակում է մնալ Ռոբերտ Քոչարյանի դերակատարությունը: Քոչարյանն արդեն բավական երկար ժամանակ լռում է, սակայն ընտրությունից առաջ նրան անկասկած հարկ կլինի խախտել լռությունն ու ինչ-որ կերպ կողմնորոշվել, թե ինչ դիրքում է լինելու խորհրդարանի ընտրության ժամանակ` սատարելու է Սերժ Սարգսյանի՞ն, թե՞ փորձելու է ՀՀԿ ներսում ձևավորել իր թիմն ու փորձել ներկուսակցական իշխանափոխության տարբերակը: Կամ էլ Քոչարյանը կարող է ՀՀԿ ներսում ձևավորած իր թիմի հետ և ԲՀԿ-ի համագործակցությամբ փորձել իշխանափոխություն իրականացնել պետական մակարդակով: Քանի դեռ Քոչարյանը լռում է, կամա, թե ակամա հաստատում է Սերժ Սարգսյանի դեմ դուրս գալու մտադրությունների առկայությունը: Հետևաբար, եթե նա շարունակի լռել նաև խորհրդարանի ընտրության ընթացքում, ուրեմն դուրս է եկել Սարգսյանի դեմ: Բայց, միևնույն ժամանակ, հնարավոր է նաև, որ Քոչարյանի լռությունը լինի նրա մենության վկայություն:
Բանն այն է, որ երկրորդ նախագահը հետնախագահական շրջանում բավական հետաքրքրական մարտավարություն էր որդեգրել՝ նա փորձում էր մնալ ստվերում և առաջ մղել իրեն լոյալ քաղաքական ուժերին՝ ՀՅԴ-ին և ԲՀԿ-ին: Այսինքն` Քոչարյանը չէր հայտարարում իր ծրագրերի մասին, փորձում էր խորհրդավոր չեզոքություն պահել` երբեմն-երբեմն ստանձնելով համակարգի խղճի դերն ու մի քանի «դասական» բան ակնարկում Սերժ Սարգսյանի հասցեին, իսկ իր քաղաքական շահի հիմնական հրետանի փորձում էր դարձնել ՀՅԴ-ին ու ԲՀԿ-ին:
Այդ երկու կուսակցությունները, սակայն, ըստ ամենայնի հրաժարվեցին այդ դերից, այսինքն` չուզեցին իրենց ձեռքերով կրակից շագանակներ հանել Քոչարյանի համար: Նրանք Քոչարյանին թերևս հիշեցրին 2003 թվականի իր կարգախոսը՝ «Աշխատենք միասին»: Այսինքն` թե ՀՅԴ-ի, թե ԲՀԿ-ի համար երևի թե անընդունելի էր այն, որ Քոչարյանը փորձում էր անձամբ առերևույթ լավ հարաբերություն պահպանել Սերժ Սարգսյանի հետ` փոխարենը պահանջելով ՀՅԴ-ին և ԲՀԿ-ին վատացնել հարաբերությունները Սարգսյանի հետ, հարվածել նրան բացահայտ և ճանապարհ բացել իր համար:
Այդպիսով` Քոչարյանն իրեն թողնում էր նահանջի ճանապարհ, իսկ ՀՅԴ-ին ու ԲՀԿ-ին այդպիսի ճանապարհ փաստորեն չէր մնում: Հետևաբար այդ ուժերին այլ բան չէր մնա, քան պարզապես ասել Քոչարյանին, որ ինչքան էլ Սերժ Սարգսյանի համեմատ նախապատվությունը տալիս են իրեն, այնուհանդերձ` կամ միասին դուրս կգան Սարգսյանի դեմ, այսինքն` Քոչարյանի հետ միասին, ամեն մեկն իր մասով, կամ էլ պարզապես Սարգսյանին կհակադրվեն այնքան, որ անհրաժեշտության դեպքում պահեն նահանջի ճանապարհը, եթե դրանով անգամ փակում են Քոչարյանի վերադարձի ճանապարհը: Դա է թերևս պատճառը, որ ԲՀԿ-ն խուսափում է Սարգսյանի հետ բացահայտ առճակատումից, իսկ ՀՅԴ-ն էլ շարունակում է պահանջել ում հրաժարականն ասես` բացի Սերժ Սարգսյանից:
