Վիրավորանքի և զրպարտության ապաքրեականացումը առաջընթաց քայլ է, բայց մի երկրում, որտեղ չկա անկախ դատական համակարգ և քաղաքական մշակույթն էլ այն մակարդակին չէ, որ քննադատության հանդեպ ցուցաբերվի հանդուրժողականություն, միայն օրենսդրության փոփոխությամբ դժվար է հասնել լուրջ հաջողությունների: Այսօր կայացած «Զանգվածային լրատվամիջոցները և խոսքի ազատությունը մասնագիտական պատասխանատվության և իրականության միջև» խորագրով համաժողովին նման տեսակետ հայտնեց Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտեի նախագահ Աշոտ Մելիքյանը:
«Առհասարակ ոչինչ բացարձակ չէ, այդ թվում` խոսքի ազատությունը: Այն ունի տարբեր մակարդակներ, և մենք` լրագրողներս, պետք է աշխատենք այդ մակարդակը էլ ավելի բարձրացնելու ուղղությամբ: Խոսքի ազատության ոլորտում խնդիրները բազմաթիվ են, և միշտ չէ, որ դրանք կապված են զրպարտության և վիրավորանքի հետ. ցավոք, ավելի հաճախ քննադատության հանդեպ է ցուցաբերվում անհանդուրժողականություն:
Երբ օրենսդրությունը փոխվում էր, մենք արտահայտեցինք մեր մտավախությունը, թե Հայաստանում այդ փոփոխությունները կարող են անկանխատեսելի հետևանքների բերել, այսինքն` պատասխանատվություն կրեն ոչ թե զրպարտողներն ու վիրավորողները, այլ քննադատողները»,- նկատեց Աշոտ Մելիքյանը:
Համաժողովին ներկա ԵՄ փորձագետ, Փուլուլ Կապիտոլ համալսարանի հանրային իրավունքի դասախոս Սերժ Ռեգուրը իր հերթին նկատեց, որ չի կարող որևէ գնահատական տալ Հայաստանում խոսքի ազատության վերաբերյալ, քանի որ նախ` բավարար չափով ծանոթ չէ իրավիճակին, և երկրորդ` նման դատողություններ կարող է և պետք է անեն տեղական համապատասխան կառույցները:
«Ինչ վերաբերում է վիրավորանքի և զրպարտանքի ապաքրեականացմանը, ապա պետք է ասեմ, որ զրպարտությունը խոսքի ազատության սահմանն է. երբ, օրինակ, Ֆրանսիայում մամուլի միջոցով որևէ մեկին զրպարտում են, այդ երևույթը հետապնդվում է օրենքով»:
Ամփոփելով` Ռեգուրը նշեց, որ խոսքի ազատության հանդեպ ԵՄ մոտեցումները էապես տարբերվում են ամերիկյան մոտեցումներից. «Ըստ եվրոպական մոտեցման` յուրաքանչյուր ազատություն ունի իր սահմանները: Խոսքի ազատությունը պետք է հաշվի առնի որոշ սկզբունքներ»:
