Աշխարհահռչակ օպերային երգչուհի Հասմիկ Պապյանը Հայաստանում է: Նոյեմբերի 16-ին Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնում նա նշեց իր բեմական գործունեության 25-ամյակը` կատարելով «Անուշ» օպերան:
Երգչուհին տպավորված է հայ հանդիսատեսով. «Թվում էր` պետք է կորցրած լինեինք մեր հանդիսատեսին` տարբեր պատճառներով, որովհետև շատերը դուրս եկան Հայաստանից և մտավորականությունը, որը պետք է թատրոն հաճախեր, ի վիճակի չէ տոմսեր գնելու, բայց ի զարմանս ինձ` հանդիսատեսը գալիս է թատրոն, նա ծարավ է, ավելին է սպասում»:
Նրա խոսքերով` հայ հանդիսատեսը սարսափելի պահանջկոտ է, Ֆրանսիայում եթե չեն հավանում` չեն ծափահարում և չեն սուլում, ինչպես Իտալիայում են սուլում, գերմանացի հանդիսատեսը շփացած է, բանիմաց, քանի որ օպերային թատրոններ շատ ունեն, որոնք պետությունն է ֆինանսավորում:
Իսկ թե ինչու «Անուշ», Հ. Պապյանը պատասխանեց` աշխարհի մյուս բեմերում բոլոր դերերգերը կարող է երգել, իսկ «Անուշը»` ոչ: «Տասնհինգ տարի չէի երգել հայրենի բեմում, ես կարողացա այդ կարոտը հագեցնել»,- նշեց օպերային երգչուհին:
Անդրադառնալով Ա. Սպենդիարյանի օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի նոր մեթոդներով աշխատելուն (նախկինում կար թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, իսկ հիմա` գեղարվեստական խորհուրդ)` օպերային երգչուհին նշեց, որ դրսում օպերային թատրոնները չունեն գեղարվեստական խորհուրդներ, և անհատներն են մեկ աշխատակցի հետ միասին որոշում թատրոնի ճակատագիրը, այդ թվում` թատրոնի տնօրենը:
Հասմիկ Պապյանը պատմեց, որ չորս միջազգային մրցույթների է մասնակցել, որոնք ճանապարհ են հարթել նրա հետագա առաջխաղացմանը: Առաջին ուղղությունը Վարշավան էր, որտեղից շատ անսպասելի «Նորմա» երգելու առաջարկ է ստացել: Վարշավայից հետո Բոննի օպերային թատրոնում է հանդես եկել, որտեղ էլ առաջին անգամ երգել է Պլասիդո Դոմինգոյի և աշխարհահռչակ երգիչների հետ:
«Եթե երգիչը լավ է երգում (օպերային աշխարհը շատ նեղ է, սահմանափակ), նրան անմիջապես նկատում են, և եթե մեկ անգամ սայթաքես, դա էլ են իմանում»,- ասաց Հ. Պապյանը:
Հարցին` օպերան հարո՞ւստ երկրի արվեստ է, թե՞ մշակույթ ունեցող երկրի, Հասմիկ Պապյանը պատասխանեց` երկուսը միասին:
«Մենք ունենք օպերային թատրոն, շենք, երգչախումբ, ունենք նվիրյալներ, ովքեր պատրաստ են գալ օպերային թատրոն, աշխատել` առանց դժգոհության, կա այդ թատրոնը, և այն պետք է պահպանել: Սա շռայլություն է մեր ազգի համար, կան շատ լավ ներկայացումներ, լավ երգիչներ, կա այն սերունդը, որը շարունակում է ցանկանալ երգել»,- նշեց Հ. Պապյանը:
Անդրադառնալով մեր օպերայի բեմին` նկատեց, որ այն ունի հիանալի ակուստիկա, բայց նշեց, որ ակուստիկան շատ խաբուսիկ երևույթ է. «Եթե մարդը ճիշտ է երգում, նա ամեն տեղ է ճիշտ երգում, կան դահլիճներ, որոնք դժվար են, չեն օգնում, որտեղ ձայնը չի հնչում, և արձագանքը չես ստանում, բայց եթե դու արհեստավարժ ես… Մեր թատրոնը տեխնիկական զինվածությամբ շատ վատ վիճակում չէ»:
Հասմիկ Պապյանը հիմա ապրում է Վիեննայում, 93-ից սկսած` երգում է Վիեննայի թատրոնում, բայց մշտապես վերադառնալու մտադրություն ունի, թեև, ինչպես ինքն է նշում, երբեք էլ չէր հեռացել:
Ա. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի տնօրեն Կամո Հովհաննիսյանը, անդրադառնալով բեմի տեխնիկական հնարավորություններին, նկատեց` թեև ամբողջ աշխարհում դեկորացիաները մի կոճակի միջոցով են կատարվում, մեր թատրոնում մինչև հիմա ձեռքով կամ գոռալով են անում:
«Սա մի քիչ քարե դար է հիշեցնում, մենք հիմա ձեռքով և գոռալով ենք անում, երբեմն դա հանդիսատեսն էլ է զգում: Բայց Թուրքիան տեսեք` ինչպես է իր թատրոնները պահում»,- ասաց տնօրենը` հավելելով, որ այս ամենը կառուցվել է 60-ականներին և 80-ականներին կոմունիստների կողմից հիմնանորոգվել:
