Եվ այսպես, Երևանը վերջին երկու տարում ունեցավ իր երրորդ քաղաքապետը: Նոյեմբերի 15-ին Երևանի ավագանին քաղաքապետ ընտրեց Տարոն Մարգարյանին: Մարգարյանը ՀՀԿ-ական է, հանգուցյալ վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի որդին, որը իր կարիերան հոր վարչապետության օրոք սկսեց Ավանի թաղապետի պաշտոնից: Անդրանիկ Մարգարյանի հանկարծամահ լինելուց հետո թվում էր, որ Տարոն Մարգարյանն իշխանական համակարգում աստիճանաբար կիջնի ներքև և կամաց-կամաց դուրս կմղվի այնտեղից: Սակայն, Տարոն Մարգարյանը, ինչպես տեսնում ենք, ավելի վեր բարձրացավ՝ հասնելով Երևանի քաղաքապետի պաշտոնին: Սակայն պետք է ենթադրել, որ դա կլինի Մարգարյանի իշխանական կարիերայի գագաթնակետը:
Դատելով Հայաստանի ներիշխանական զարգացումների տրամաբանությունից՝ այժմ Մարգարյանի քաղաքապետության հաշվիչը միացված է, այսպես ասած, հակառակ ընթացքով, այսինքն՝ պետք է թերևս հաշվել, թե քանի շաբաթ կամ ամիս անց է Մարգարյանը հրաժեշտ տալու Երևանի քաղաքապետի պաշտոնին: Համենայն դեպս, հայաստանյան ներքաղաքական և ներիշխանական զարգացումների տրամաբանությունն ու նախադեպերը հենց այդ հաշվարկի հիմնավորվածությունն են ավելի հավանական դարձնում, քան՝ հակառակը: Թեև նախընտրական շրջանում պետք է սպասել, որ Տարոն Մարգարյանը «լավ» քաղաքապետություն է անելու, որպեսզի ՀՀԿ-ն դեմ ձայներ չկուտակի, ինչպես Կարեն Կարապետյանն էր անում նրանից առաջ: Սակայն հազիվ թե Մարգարյանին հաջողվի քաղաքի համար հիմնարար խնդիրներ լուծել, որովհետև նա հաստատ այդ կալիբրի գործիչ չէ:
Բանն այն է, որ Երևանի համար հիմնարար խնդիրները՝ տրանսպորտային ոլորտ, քաղաքաշինության ոլորտ, այսպես ասած՝ Հայաստանի խոշոր բիզնեսի, օլիգարխիայի շահերի և հետաքրքրությունների շրջանակում են: Կասկած չկա, որ Տարոն Մարգարյանը չի կարող դուրս գալ այդ օլիգարխիայի դեմ կամ չի կարող ավելի շուտ դուրս գալ, քան, ասենք, Սերժ Սարգսյանը դուրս կգա: «Միայն Սերժ Սարգսյանից հետո». այդպես է թերևս դրված հարցը Հայաստանի ցանկացած ոլորտում, և եթե հանկարծ Տարոն Մարգարյանը դուրս էլ գա, ուրեմն պետք է իմանալ, որ նրանից առաջ արդեն դուրս է եկել Սերժ Սարգսյանը: Իսկ նման բան մինչև խորհրդարանի ընտրությունները հաստատ չի լինի, որովհետև դա ռիսկային կլինի օլիգարխիային սաբոտաժի մղելու տեսանկյունից:
Հետևաբար, զուտ քաղաքային իմաստով, Երևանն ընդամենը հայտնվում է քաղաքական հերթական կոնյունկտուրայի ցանցում, ինչը նշանակում է, որ քաղաքային կառավարման էֆեկտ եթե անգամ լինի էլ, ապա այն լինելու է խիստ ժամանակավոր: Հայաստանում հարատևը միայն քավության նոխազների ինստիտուտն է, համենայն դեպս՝ առայժմ:
