Եվ այսպես, թեև երեկ ամբօղջ օրվա ընթացքում շրջանառվեց քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանի հրաժարականի մասին լուրը, բայց այդպես էլ պաշտոնական հաստատում չստացավ, այդուհանդերձ կարծես թե ակնհայտ է, որ Երևանը շուտով կունենա նոր քաղաքապետ: Պետք է խոստովանել, որ Կարեն Կարապետյանի հրաժարականը առավել անակնկալ էր, քան ասենք Գագիկ Բեգլարյանին հրաժարականն էր: Ի վերջո, այն ժամանակ գոնե Դոմինգոյի էֆեկտը կար, ապտակ կար, որն էլ հասունացրեց հրաժարականը:
Իսկ այս դեպքում, «դրայվ» էր, մեկ էլ հանկարծ հրաժարական: Ինչո՞ւ: Ի՞նչը չբավարարեց հանկարծ Կարեն Կարապետյանին, կամ ինչի՞ն հանկարծ չբավարարեց Կարեն Կարապետյանը` ինչի՞ն, թե՞ ում չբավարարեց:
Առաջիկայում թերևս մենք կստանանք այդ հարցերի պատասխանները, քանի որ Երևանի քաղաքապետի փոփոխությունը կարծես թե նախանշում է Հայաստանի իշխանական համակարգում փոփոխությունների մի նոր ալիք: Ըստ որում, այդ տեսանկյունից հետաքրքրական է, որ նախկին քաղաքապետի փոփոխությունն էլ այդպիսի մի ալիք առաջ բերեց, մի քանի կադրային այլ աղմկոտ փոփոխություններ եղան, նույնիսկ եղավ խաչիկյանի գործի պատմությունը:
Պետք է ենթադրել, որ քաղաքապետի այս փոփոխության առաջ բերած երկրորդ ալիքը կարող է առավել գլոբալ լինել եւ լինել առավել աղմկոտ: Սակայն այդուհանդերձ հետաքրքրական է մնում հարցը, թե ինչո՞ւ է այդ ամենը սկսվում հենց Երևանից: Մի՞թե Երևանն է Հայաստանի իշխանության հենակետը, հենման կետը: Մի՞թե չկան այլ ոլորտներ, որտեղից կարելի է և պետք է սկսել իշխանության գլոբալ վերափոխումների գործընթացը: Սակայն, այս հարցերից զատ, կա նաև մեկ այլ կարևոր հանգամանք:
Բանն այն է, որ այսպես ասած առաջին ալիքից հետո երկրում իրավիճակի որակական փոփոխություն տեղի չունեցավ: Օրինակ, Կարեն Կարապետյանը չնայած իր այսպես ասած ժամանակակից և եվրոպական իմիջին, ոչ մի թարմություն չհաղորդեց քաղաքին: Նաև այդ փոփոխությունից հետո այլ ոլորտներում տեղի ունեցած կադրային փոփոխություններն էլ որևէ էական որակական փոփոխություն չմտցրին պետական կառավարման համակարգի գործունեության հանդեպ:
Այլ կերպ ասած, աղմկոտ փոփոխությունները լինում են, իսկ որակ չկա: Հետևաբար այստեղ իհարկե գլխավոր հարցը հենց դա է` մեծ հաշվով հանրությանը չի հետաքրքրում, թե ինչու փոխեցին Կարապետյանին, ով փոխեց, ինչով կամ ումով փոխեց: Հանրությանը հետաքրքրում է, թե այդ ամենի արդյունքում ինչո՞վ է փոխվելու իր կյանքը: Եվ եթե այս անգամ ևս չեղավ որևէ փոփոխություն, ընդ որում ոչ միայն Երևանի, այլ ընդհանրապես հանրապետության կառավարման որակի առումով, ապա կարելի է ասել, որ երրորդ ալիքն արդեն հաստատապես կսկսի ոչ թե Երևանի, այլ հանրապետության իշխանափոխությունից:
