Տիգրան Սարգսյանի նախօրեի խորհրդարանական ճեպազրույցի բովանդակությունից պարզ դարձավ, որ հակասություններն իշխանության ներսում իսկապես սրված են, և իրավիճակը գտնվում է կամ-կամ մակարդակում: Եվ այդ համատեքստում բավական հետաքրքրական է նաև Երևանի քաղաքապետի պաշտոնում Կարեն Կարապետյանի փոփոխության մասին տեղեկատվությունը, ընդ որում՝ Մոսկվայում պաշտոն ստանալու մասին հավելումով: Այդ հավելումը հետաքրքրական է Սերժ Սարգսյանի Ռուսաստան կատարած այցի ֆոնին, որից հետո է մամուլում հայտնվում տեղեկություն Կարեն Կարապետյանի հրաժարականի մասին: Իրավիճակը ուշագրավ է դառնում այն տեսանկյունից, որ Սերժ Սարգսյանը Ռուսաստանում հանդիպում ունեցավ նաև Մոսկվայի քաղաքապետ Սոբյանինի հետ:
Ահա իրադարձությունների այդ զարգացման կոնտեքստում իսկապես հետաքրքրական է քաղաքապետ Կարեն Կարապետյանի հրաժարականի մասին տեղեկատվությունը: Ըստ ամենայնի, Կարապետյանը չի տեղավորվում ներիշխանական հարաբերությունների ներկայիս տրամաբանության մեջ կամ դրանում տեղավորվում է Սերժ Սարգսյանի համար ոչ այնքան ցանկալի կորով, ինչի պատճառով էլ առաջացել է Կարապետյանին անհրաժեշտ թեքության վրա դնելու կարիք: Այլապես նրան կպարտադրեն հրաժարական: Կարո՞ղ է արդյոք այստեղ լինել Ռոբերտ Քոչարյանի և Գագիկ Ծառուկյանի գործոնը: Կարեն Կարապետյանը Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության տարիներին նշանակվեց «ՀայՌուսգազարդի» ղեկավար և, այսպես ասած, բարեհաջող պաշտոնավարեց մինչև քաղաքապետ դառնաը: Կարապետյանը Քոչարյանի վստահելի մարդկանցից մեկն էր, որը նաև «ՀայՌուսգազարդի» ղեկավարի պաշտոնում ոչ այնքան բացահայտ, բայց զգալի ներդրում էր ունենում Քոչարյանի իշխանության վերարտադրողական ֆունկցիայի շրջանակում:
Ասել, թե Սերժ Սարգսյանի հետ Կարապետյանի հարաբերությունը վատ էր՝ այդքան էլ հավաստի չի լինի: Բայց երբ իրավիճակն իշխանության մեջ հանգում է կամ-կամ կետին, այստեղ արդեն լավ ու վատ հարաբերությունների հարցը պահանջում է առավելագույն հստակեցում: Եվ, ըստ երևույթին, Կարեն Կարապետյանի առաջ դրվում է այդ հարցը, ու նա ներկայումս պետք է պատասխանի՝ ներիշխանական խմորումներում ինքն ո՞ւմ կողմն է լինելու` Ռոբերտ Քոչարյանի՞, թե՞ Սերժ Սարգսյանի: Իսկ որ Կարապետյանի առաջ այդ հարցը պետք է դրվեր միանգամայն հստակորեն՝ պարզ տրամաբանությունն է հուշում, քանի որ Երևանը Հայաստանի կեսից ավելին է, հետևաբար Երևանի կառավարումն իրականացնող համակարգի տիրապետումը դառնում է իշխանության խնդրի լուծման կենսական բաղադրիչ:
