«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՀՀ արտաքին գործերի փոխնախարար Շավարշ Քոչարյանը:
– Երեկ ԱԺ-ում հայ-թուրքական արձանագրություններից Հայաստանի ստորագրությունները հետ կանչելու առաջարկ հնչեց, ինչպես նաև խորհուրդ տրվեց, որ ԱԺ-ն նման կոչով դիմի նախագահին:
– Դա իրենց իրավունքն է:
– Որքանո՞վ է իրատեսական այդ պահանջը, և դա ի՞նչ կտա մեզ:
– Եթե կարճ ասեմ՝ բոլորի համար էլ ակնհայտ է, որ այդ արձանագրությունները դամոկլյան սրի պես կախված է հենց Անկարայի գլխին: Այդ տեսակետից չեմ կարծում, որ ճիշտ կլինի, որ հայկական կողմը այդ արձանագրությունները հետ կանչի: Ավելին` այդ արձանագրությունները մենք ընդհանրապես սառեցրել ենք: Բայց ընդհանրապես հանելը, կարծում եմ, սխալ կլինի:
– Ամեն դեպքում, արձանագրությունների ճակատագիրը, մեղմ ասած, անորոշ է թվում:
– Դամոկլյան սուրը արդեն ամեն ինչ ասում է: Ավելին ասեմ՝ մենք մեր ճանապարհը ամբողջությամբ անցել ենք: Այն, ինչ որ անհրաժեշտ էր այդ գործընթացի համար, և ինչպես դա միշտ շեշտում ենք, այո՛, գնդակը գտնվում է Թուրքիայի դաշտում, և բոլորը սպասում են նրա գործողություններին: Այնպես որ, սա այն վիճակը չէ, երբ իմաստ ունի քննարկել հայ-թուրքական արձանագրությունները օրակարգից հանելու հարցը: Մեկ բան էլ ավելացնեմ. հնչեց նաև, որ իբր Թուրքիան չեղյալ է հայտարարում, ապա նորից մտցնում հարցը օրակարգ: Դա ամենևին էլ այդպես չէ, որովհետև դա իրենց խորհրդարանի կանոնակարգն է: Նշեմ նաև, որ ամեն մի նոր խորհրդարան զրոյացնում է ամբողջ օրակարգը և հետո, այն դեպքում, երբ պատգամավորները կամ կառավարությունը այս կամ այն նախաձեռնությունը նորից նպատակահարմար են համարում, ներկայացնում են: Կրկնում եմ, որ տեղի է ունեցել մի գործողություն, որը վերաբերում է բոլոր օրակարգային հարցերին:
– Շվեյցարիայում Հայաստանի դեսպան Շառլ Ազնավուրը վերջերս բավականին սուր և սենսացիոն հարցազրույց տվեց, որտեղ անդրադարձ էր կատարվում թե՛ Հայաստանի ներքաղաքական, թե՛ հայ-թուրքական, թե՛ Ցեղասպանության ու Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրներին: Ինչպե՞ս եք վերաբերվում նրա հարցազրույցում արտահայտված գնահատականներին:
– Շառլ Ազնավուրը այն մեծությունն է, որը ինչ էլ հայտարարի, ես կարծում եմ, որ չի կարելի մեկնաբանել: Նույնիսկ՝ արտաքին գործերի փոխնախարարին:
– Իսկ ի՞նչ փուլում է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի կարգավորումը: Ինչպես ցույց տվեցին զարգացումները, Ռուսաստանը Մեդվեդևի գլխավորությամբ որքան էլ ջանաց այն հասցնել հանգուցալուծման, չստացվեց: Հետևաբար, տեսակետ կա, որ Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի կարգավորումը կփորձեն հանգուցալուծման հասցնել Ֆրանսիան և ԱՄՆ-ն:
– Ոչ ոք դրսից հարցը չի կարող լուծել: Լուծողները իրենք՝ կողմերն են, և պատճառը միջնորդները չեն, որ հարցը չի լուծվում: Պատճառը շատ ակնհայտ է՝ Ադրբեջանն է, որը առաջ է տանում իր քաղաքականությունը՝ անհեռանկար, անիրականանալի: Առաջ է մղում իր հարցադրումը՝ կամ ամեն ինչ, կամ ոչինչ, կամ ամեն ինչ, կամ պատերազմ: Բայց ոչ էն է անցնելու, ոչ էլ` էն: Մինչև Ադրբեջանը խելքի չգա, հետ չկանգնի նմանատիպ դիրքորոշումից, հարցը որևէ առաջընթաց չի կարող ունենալ, և խնդիրը այստեղ ոչ Ռուաստանն է, ոչ Ֆրանսիան, ոչ էլ ԱՄՆ-ն: Հակառակ հենց այդ երեք երկրների ջանքերի՝ Ադրբեջանը շարունակում է իր դեստրուկտիվ քաղաքականությունը:
– Երբ ստորագրվեց կոալիցիոն հուշագիրը, կողմերը նշեցին, որ այդ քայլին են գնում արտաքին ռիսկային գոծոններից ելնելով: Հիմա կոալիցիոն մասնատման գործընթացներ են կարծես թե նշմարվում, ի՞նչ է` արտաքին գործոնը մեզ էլ չի՞ սպառնում:
– Վերջ, վերջ, ես ձեր հարցերին պատասխանեցի:
