Իրավիճակը իշխանական համակարգում կարծես թե բավական լարված է, ու կարծես թե խորհրդարանի ընտրությանը մոտենալուն զուգահեռ` լարվածությունը կարող է ավելանալ: Դրան զուգահեռ էլ` անկասկած ավելանալու են դատողություններն այն մասին, որ իրականում դա թատրոն է, և որ այդ թատրոնն իշխանությունն ամեն ընտրության փորձում է խաղարկել, որպեսզի մի քիչ էլ դրանով փոշիացնի ընդդիմության ձայները:
Ինչ վերաբերում է խնդրի, այսպես ասած, քաղաքական կողմին, ապա շատերն են փորձում հասկանալ, թե ինչո՞ւ պետք է իշխանության մեջ լինեն այդ աստիճանի հակասություններ: Ինչո՞ւ, օրինակ, պետք է իշխանության ինչ-որ մասը դուրս գա մյուս մասի դեմ, առավել ևս, որ նրանք միասին նույն նավակի մեջ են, նույն շահն ունեն, ունեն իրար միավորող շատ բան` հանցանքից մինչև անվտանգություն: Պարզապես խնդիրն այն է, որ քաղաքականության մասին պատկերացումը թյուր է կամ կիսատ է, կամ թերի է ոչ միայն իշխանական «էլիտայի», այլ նաև մյուս քաղաքական ուժերի զգալի մասի և հանրության մոտ: Այդ պատկերացումը սահմանափակվում է սևի և սպիտակի, չարի ու բարու, լավի ու վատի ծայրահեղ շրջանակում` կամ-կամ:
Քաղաքականությունը հաճախ է բերում կանգնեցնում այդօրինակ վիճակի առաջ, որոշում կայացնելու անհրաժեշտության առաջ` կամ-կամ, բայց ինքը երբեք այդպիսին չէ և կամ-կամ չի հանդուրժում: Քաղաքականությունը բազմաշերտ և բազմաբնույթ շահեր են, նպատակներ, արժեքներ, պատկերացումներ, որոնք ժամանակի անբաժանելի մասն են, որոնք կյանքից, աշխարհից կտրված չեն: Իսկ ժամանակն ու աշխարհը փոխվում են, փոխվում են խնդիրները, նպատակները, մոտեցումները, իրավիճակները:
Հայաստանն այդ փոփոխվող աշխարհի մաս է, և այդ փոփոխությունները չեն կարող ազդեցություն չունենալ թե՛ «էլիտայի» պահվածքի, թե՛ դրա շարժառիթների վրա: Այդ ազդեցությունը միգուցե շատ դանղաղ է, պետության և հասարակության համար նույնիսկ վտանգավորության աստիճանի դանդաղ, բայց այն կա: Ներիշխանական հակասությունները հենց այդ փոփոխությունների արդյունք են կամհետևանք, որովհետև աշխարհում կարծես թե պատասխանատվության մեխանիզմի փոփոխության հարց է դրված գլոբալ քաղաքականության օրակարգում: Կարծես թե փորձ է արվում այդ մեխանիզմի մասնակիցների թիվն ընդլայնել:
Երբ Սերժ Սարգսյանին հրավիրում են Վարշավայում տեղի ունենալիք «Արևելյան գործընկերության» գագաթնաժողովին, որտեղ քննարկվելու է կազմակերպության գործընկերության հայեցակարգը, Հայաստանի իշխանությունը, թերևս, ուրախանում է, որ կա միջազգային քաղաքականության «աստղերի» հետ լուսանկարվելու մի նոր առիթ, գուցե նույնիսկ ինքնագիր վերցնելու հնարավորություն: Բայց նույն իշխանությունը հստակ հասկանում է, որ այդ հրավերները զուտ իր սնափառությունն ու սնապարծությունը բավարարելու համար չեն, այլ հրավիրողներն էլ իրենց նպատակներն ու խնդիրներն ունեն, և գալու է ինչ-որ ժամանակ, որ հարկ է լինելու մեծ աշխարհի պատասխանատվության իր բաժինը ստանձնել: Իսկ պատասխանատվությունը լուրջ բան է, անկախ բաժնեմասից, և առաջին հերթին ենթադրում է պատասխանատվություն այն տարածքում, այն պետության մեջ, որը ներկայացնում ես: Ահա այժմ Հայաստանում լուծվում է այդ պատասխանատվության հարցը:
Կա դե յուրե նախագահ, և կա դե ֆակտո իշխանություն: Այդ հասկացությունների մեջ այսօր կա զգալի անջրպետ, ինչն էլ աշխարհի համար, թերևս, մտահոգություններ է առաջ բերում կամ դեռևս պահպանում է դրանք Հայաստանի ներքին պատասխանատվության մեխանիզմի աշխատանքի առումով: Եվ աշխարհը լուծում է պահանջում, քանի որ ներերկրային գործընթացները չեն կարող շատ հետ մնալ աշխարհում պատասխանատվության նոր մեխանիզմի մշակման գործընթացից:
Բոլորովին այլ խնդիր է, թե ինչ որակի, ինչ բովանդակության և ինչ արժեհամակարգի առանցքով է իրացվելու այդ ներերկրային պատասխանատվությունը Հայաստանում: Դա արդեն ոչ այդքան աշխարհի, որքան Հայաստանի հասարակության խնդիրն է: Ներկայիս այդ որակի պարագան է, որ պատասխանատվության հարցը վերածել է ներիշխանական սրացող հակասությունների, քանի որ իշխանության սեգմենտները իրենք իրենց որակն ամենից լավ գիտեն ու պատկերացնում են, թե առկա որակի պայմաններում ինչ վտանգներով է հղի պատասխանատուների շրջանակից դուրս մնալը:
