Ես մի առավելություն ունեմ, որ քաղաքականությամբ չեմ զբաղվում, որովհետև կարծում եմ, որ զգացմունքներն ավելի վեհ են, քան այն ապարատը, որը մեզ տրված է: Այս մասին այսօր Խնկո-Ապոր անվան մանկական գրադարանում բացված «Ժամանակակից մանկական գրքի նկարազարդումը Գերմանիայում» ցուցահանդեսին ասաց Գեղագիտության ազգային կենտրոնի տնօրեն Լևոն Իգիթյանը:
Նրա խոսքով`գլոբալիզացիա կոչվածը, որը մարդիկ մոգոնել են ու որի հետևից գնում են, որևէ բան չի պարունակում, և եթե մենք ուզում ենք պահպանվել ու մնացյալները`թե՛ իսլանդացիները, թե՛ գերմանացիները և թե՛ հայերս, պետք է հասկանանք, որ պետք է գնալ Մոցարտի, Կոմիտասի, Դյուրերի, Սարյանի, Պիկասոյի հետևից, քանի որ նրանք են «բարի հետք» թողնում մարդկության մեջ, նրանցով ենք ապրում որպես ժողովուրդ:
«Ոչ ոք չի հիշում` Թորոս Ռոսլինի ժամանակ ո՞վ էր թագավորը կամ Մինասի ժամանակ ո՞վ էր կենտկոմի քարտուղարը, բայց Մինասին ենք հիշում, նրանով ենք ապրում և շարունակում ենք ապրել»,- ասաց նա` նշելով, որ միշտ ասում են, թե մարդկությունը ապրում է լուռումունջ կամ աղմկոտ փոթորիկներով, բայց երբ այդ փոթորիկների փոշին նստում է, եկող սերունդները գնահատում են արվեստագետին ոչ միայն նրա համար, որ նա պարտավոր էր անել, այլ ավելի շատ այն գործերի համար, որ պարտավոր չէր անել, բայց արեց, նոր այս աշխարհից գնաց:
Լ.Իգիթյանի խոսքով` ժողովուրդներին միացնող հոգևոր արժեքներն ավելի կարևոր են, քան նավթը, ավտոմեքենաները ու մյուս այն «զզվելի բաները», որոնք ցնցում են այսօր աշխարհը:
