Ազատանում սրբորեն պահպանվում է «կարմիր խնձորի» ավանդույթը, իսկ տղաները հարսնացու են ընտրում իրենց ծնողների կամքով ու համաձայնությամբ: Բեթխեմ մայրիկը պատմեց, որ իր որդուն ինքն է ամուսնացրել՝ իր ընտրած աղջկա հետ, իսկ հարսանիքի հաջորդ օրն էլ պարտադիր անձամբ մտել է հարս ու փեսայի սենյակ ու համոզվել աղջկա «մաքրության» մեջ:
Ընդ որում՝ ազատանցի տղաները շատ խստապահանջ են. եթե աղջիկը «սխալվել» ու որևէ տղայի հետ ընկերություն է արել, արդեն նրա վրա «խարան» կա, ու այդ աղջկա հույսը մնում են միայն «վերի գեղի տղեքը»:
Ազատանցիք կտրականապես դեմ են նաև երևանցի հարսներին, իսկ պատճառաբանությունն այն է, որ «ըդոնք գործ էնել չիդեն»:
