«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԱԺ նախկին պատգամավոր, ՀՀԿ-ական Հակոբ Հակոբյանը` Ճոյտը:
– Պարոն Հակոբյան, տևական ժամանակ է քաղաքականության մեջ չեք, այս ընթացքում ինչո՞վ եք զբաղվում:
– Բնականոն իմ աշխատանքներով: Տղաներս բիզնեսներ ունեն, և ես նրանց խորհուրդներ եմ տալիս, իմ փորձով և հնարավորություններով փորձում եմ օգնել, աջակցել, սովորեցնել իրենց: Հատկապես այն դեպքում, երբ նրանք երիտասարդներ են:
– Իսկ խոսքը ի՞նչ բիզնեսների մասին է:
– Տարբեր բիզնեսներ են` սպասարկման և շինարարական:
– Առաջիկայում ի՞նչ ծրագրեր ունեք:
– Առաջիկայում տեսնենք` քաղաքական ինչ զարգացումներ տեղի կունենան, և «Հանրապետական» կուսակցությունը իր կուսակցականներից ում կցանկանա մարզերում տեսնել, և այդտեղից էլ կորոշենք, թե մենք ինչ քայլեր պետք է կատարենք:
– Ինչպես հասկացա` Դուք շարունակում եք «Հանրապետական» կուսակցության անդամ մնալ: Այնինչ տևական ժամանակ խոսակցություններ են շրջանառվում, որ Դուք ցանկանում եք անդամագրվել կամ արդեն անդամագրվել եք ՕԵԿ-ին:
– Ո՛չ, նման բան տեղի չի ունեցել, ես երբեք այլ կուսակցության անդամ չեմ եղել: Ես միայն եղել եմ «Հանրապետական» կուսակցության անդամ և մինչև այսօր էլ այդ կուսակցության անդամ եմ:
– Մենք ՕԵԿ-ից ինֆորմացիա ունենք, որ Ձեր տղաներից մեկը հաստատ ՕԵԿ անդամ է:
– Այո, իմ մեծ տղան ՕԵԿ անդամ է, իր ընկերները ևս ՕԵԿ անդամ են: Նա ինձ առաջարկեց որպես ՕԵԿ անդամ` անդամագրվի և ՕԵԿ գաղափարները կիսի, ես ասացի` տղա ջան, եթե դու ցանկություն ունես մտնել քաղաքականություն, մտի, շփվի, հասկացի: Միաժամանակ, ես նրան ասացի, որ շատ հնարավոր է, որ շատ շուտ էլ հիասթափվես, որովհետև դու երիտասարդ ես, ու քաղաքականությունը մի տեսակ օրենքներ չունի: Ավելի շատ երիտասարդներին կվանի իրենցից, քանի որ այդ անօրինականությունները, ոչ ճիշտ քաղաքական ուղղվածությունները, որոնք որ մենք ունենք, երիտասարդները ավելի զգայուն են, շուտ են վրդովվում: Ես դա զգացել եմ ոչ միայն իմ տղայի մեջ, այլ` ընդհանրապես, մեր սերունդը մի տեսակ ավելի հանդուրժող է:
– Ինչպես հասկացա` Դուք քաղաքականությունից ամենևին էլ չեք հիասթափվել և պատրաստ եք առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում առաջադրել ձեր թեկնածությունը:
– Ես չեմ հիասթափվել քաղաքականությունից, քանի որ քաղաքականությունը իմ մոտ դա պարտադիր աշխատանք է, պարտադիր: Ես առանց քաղաքականության երբեք չեմ կարող մնալ, քանի որ ինքս 1991թ.-ից եղել եմ քաղաքականության մեջ, իմ բոլոր ճանապարհները անցել եմ փոքր քայլերով: Սկզբում եղել եմ քաղաքային սովետի դեպուտատ, հետո մի քանի անգամ եղել եմ քաղաքային սովետի ավագանու անդամ, հետո նոր` 99թ.-ից դարձել եմ ԱԺ պատգամավոր: Ընտրվել եմ և այդ ընտրությունը շատ բարդ և դժվարին ճանապարհով եմ անցել, քանի որ Վազգեն Սարգսյանը կոնկրետ ուներ այլ թեկնածու և ցանկանում էր նրան ընտրել: Կփորձեմ առաջադրել իմ թեկնածությունը, կփորձեմ: Կփորձեմ իմ գաղափարները, իմ ամբողջ հնարավորությունները, այն գիտելիքները, որը ես ձեռք եմ բերել իմ աշխատած այս 8 տարիների ընթացքում, նորից օգտագործել ի շահ մեր պետության, ի շահ մեր ժողովրդի:
– Որոշ աղբյուրների փոխանցմամբ` Դուք եք ինֆորմացիա տարածում, թե Մանվել Գրիգորյանի ընտանիքի անդամները առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում ցանկանում են առաջադրվել, քանի որ վախենում եք, որ նրանց առաջադրման դեպքում Դուք ընտրվելու շանսեր չեք ունենա:
– Ես առաջին հերթին իմ Աստծուց չեմ վախենում: Մարդիկ կան, որ Աստծուց էլ են վախենում, ես ասում եմ, որ Աստծու հետ կարամ միշտ կռիվ անեմ: Էտի միշտ հիշեք ու իմացեք: Երկրորդ` ես որևիցե բան Մանվել Գրիգորյանի հետ կապված ոչ տարածել եմ, ոչ էլ ուզում եմ տարածել: Եթե բան կա ասելու` թող իրենք ասեն, եթե ցանկանում են մամուլով, իսկ եթե այլ ճանապարհ` այլ ճանապարհներով: Իսկ եթե ես ինչ-որ բան ուզենամ ասել` համոզված եղեք, որ ես անձամբ կասեմ ու իմ անուն-ազգանունը տակը գրված կլինի: Ես դրա կողմնակից չեմ, որ թաքուն, այլ ճանապարհով կամ էլ չգիտեմ` այլ ձևերով: Եթե ես մի բան ասում եմ` անձամբ ու դա ասում եմ հեռուստատեսությամբ, եթերների ժամանակ կամ թերթերի միջոցով: Եթե իմ անուն-ազգանունը չկա գրված մի տեղ կամ իմ հարցազրույցը չի, ուրեմն ով ինչ ասում ա, հիմար մարդիկ են: Ով ինձ ճանաչում ա, գիտեն, որ ես այդքան համարձակություն ունեմ, որ ցանկացածի վերաբերյալ, եթե այլ կարծիքի եմ` հայտնեմ: Անկախ այն բանից, թե այդ մարդը ով է: Իսկ իմ ուզածը արդար և թափանցիկ ընտրություններն են: Ես կուզենայի նմանվեինք մի փոքր եվրոպական երկրի, որտեղի մեր իշխանությունները ու բնակչությունը չասեն, որ մենք կիսագրագետ, կիսազարգացած պետություն ենք: Իսկ ընտրություններից է կապված մեր տուրիզմի զարգացումը, ներդրումների համակարգը: Ո՞վ կցանկանա ներդրում կատարել մի երկրում, որտեղ բացակայում է այդ ամենը: Ես կուզենայի, որ մեր իշխանության ղեկավարները շատ արագ քաղաքական կամք դրսևորեին, և գնայինք արդար և ազատ ընտրությունների: Թող ժողովուրդը ինքը ընտրի, անկախ այն բանից` ինձ կընտրի, թե չի ընտրի` դա կապ չունի: Իսկ դա ամենակարևոր նախադրյալն է, որ մեր երկիրը տանենք զարգացման: Իսկ եթե այսպես մտածենք` սրան դաբրո տանք կամ նրան դաբրո չտանք, ըսենց լինի, ընենց լինի, ևս 5 տարի մենք հետ կընկնենք: Իսկ հաջորդ ընտրությունների ժամանակ, եթե խելք հավաքած լինենք` կգնանք իմ ասած տարբերակին, իսկ եթե հավաքած չլինենք` ևս 5 տարի պետությունը և ժողովուրդը հետ կգնա:
– Ձեր ընտրատարածքում Ձեզ մրցակից տեսնո՞ւմ եք:
– Ես բոլոր մարդկանց էլ տեսնում եմ ինձ մրցակից: Բայց դա բարեկամական մրցակցություն է, քանի որ մրցելու եմ իմ ազգի կամ իմ քաղաքի բնակիչներից որևէ մեկի հետ: Միայն մի բան կասեմ, որ եթե մրցում ենք` մրցենք ազնիվ: Ոչ թե նախկին ընտրությունների օրինակով, երբ ինձ չգրանցեցին որպես թեկնածու: Նախկին ընտրությունները հիշում եք, որ ինձ որպես թեկնածու էլ չգրանցեցին: Թող գրանցեին, ընտրություններ լիներ, ես պարտվեի, ասեի` այո, ինչ ա եղել, մեր ժողովուրդը չի ցանկացել, ես էլ չեմ ընտրվել: Այստեղ ոչ մի վատ բան չկա, հո կյանքներս չենք դնում դրա համար: Հիմա ես 5 տարի է պատգամավոր չեմ, ոչ մի բան էլ չի փոխվել: Հիմա լինեմ էլ, միևնույնն է, չի փոխվի, բայց կուզենայի, անկախ այն բանից` ես կլինեմ, թե չեմ լինի, լինեն ազատ, արդար, հարգալից ընտրություններ: Եթե ժողովուրդը կգտնի, որ մենք սխալ ճանապարհով ենք անցել կամ հույս չի կապի մեզ հետ, բնական է, որ մեզ ձայն չի տա, և դա շատ սովորական է: Ես չեմ ասում` ինձ մրցակից չկա, ես սենց եմ, ես ընենց եմ, որովհետև ցանկացած մարդ էլ իրավունք ունի մրցելու: Թե ես կամ նա ինչ հաջողություններ կունենանք ընտրությունների արդյունքում` դա չեմ կարող ասել: Ես չեմ ասում նաև, թե ով էլ լինի` ես կկրեմ: Ես նման բան չեմ ասում: Ես ասում եմ, ով էլ լինի` ես կողջունեմ, որովհետև նա էլ է ցանկանում, ես էլ եմ ցանկանում ընտրվել, և մեր գաղափարները փորձենք մեզ հետ տանել խորհրդարան:
– Ժամանակին ձեր և Ռոբերտ Քոչարյանի միջև խնդիրներ առաջացան: Նա Ձեզ ներե՞լ է, թե՞ ոչ:
– Ժամանակին ես քննչական մարմինների կողմից ուղարկված նյութերով կատարել էի խուլիգանություն: Այսինքն` կատարել էի կռիվ: Այո, ես կռիվ էի արել, ապտակել էի մի երիտասարդի, որի համար իշխանությունները և քննչական մարմինները իմ նկատմամբ ներող դուրս չեկան ու գործը ուղարկեցին դատարան: Դատարանը գտավ, որ զենք չկա, էս չկա, էն չկա, պարզապես կատարել եմ խուլիգանություն: Այո, ես կատարել եմ խուլիգանություն: Բայց դատարանը գտավ, որ իմ արարքի մեջ մի մեծ բան էլ չկա: Ինչ վերաբերում է հարկային մարմինների կողմից կատարված ստուգումներին իմ մտերիմների շրջանում` տուգանքներ նշանակեցին, ակտ գրեցին, ու մենք այդ ամբողջ գումարը մուծեցինք պետական գանձարան, չեկերը տարանք տվինք: Այսինքն` եթե դուք գտնում եք, որ մենք սխալ ենք արել` մենք չենք վիճարկում և տարանք այդ ամբողջ գումարները վճարեցինք: Հիմա, եթե մի բան էլ սխալ են գրել, միևնույն է, ես դա իրենց չեմ տվել, այլ մուծել եմ մեր պետությանը: Ես սենց եմ նայում, եթե անձնական տված լինեինք` ես շատ վատ կտանեի, կասեի` շատ էր: Եթե մի բան էլ շատ են ուզել, սխալ են հաշվել, միևնույն է, հո իրենց գրպանը չի գնացել, գնացել է մեր պետական գանձարան, որի համար ես վատ չեմ զգում, չէ՞ որ ես հարյուրավոր միլիոններ եմ տարեկան հարկ վճարում:
– Ռոբերտ Քոչարյանը Ձեզ ներե՞լ է, թե՞ ոչ:
– Նա ինքը չպտի ների, այլ Հայաստանի Հանրապետությունը: Մենք իրար ազգական չենք, իրար բարեկամ չենք, որ մեկս մեկիս ներենք կամ իրար հո մենք չենք սիրում, որ ներենք կամ չներենք: Ես Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացի եմ, և պետությունը, օրենքը ինձ պետք է ների կամ չների: Եվ օրենքը գտել ա, որ իմ կատարածի չափը այդքան ա: Ռոբերտ Քոչարյանը իմ գլխին բան չի սարքել, նման բան չի եղել, ես կատարել եմ արարք: Այո, ԱԺ ամբիոնից էլ եմ ասել` բարոյական ապտակել եմ: Հիմա էլ եմ ասում` ես ոնց կարամ սուտ խոսամ, սուտ երդում ուտեմ, որ ես ազնիվ եմ և այլն, և այլն, կամ սեփականություն չունեմ: Շատ-շատերը ասում են, ու դա ծիծաղելի ա: Ես ասել եմ` այո, ապտակել եմ, այո, կատարել եմ, ինչ կա դրա մեջ: Յուրաքանչյուր մարդ էլ թող իր կատարածի համար պատասխան տա, իսկ ես իմ կատարածի համար պատասխան տվել եմ: