Սերժ Սարգսյանն այսօր Միացյալ Նահանգներից մեկնում է Ֆրանսիա, որտեղ հանդիպումներ է ունենալու այդ երկրի բարձրագույն ղեկավարության հետ: Հետաքրքիր է՝ արդյոք Ֆրանսիայո՞ւմ էլ նրան որևէ կազմակերպություն մեդալ կտա, ու ի՞նչ մեդալ կլինի դա: Պարզ է միայն, որ Սերժ Սարգսյանին Ֆրանսիայի նախագահ Նիկոլյա Սարկոզին, թերևս, այնքան էլ բարձր տրամադրությամբ չի դիմավորելու, քանի որ Սարկոզիի կուսակցությունը պարտություն է կրել ՏԻՄ ընտրություններում, ինչը զգալի հարված է նրան նախագահի առաջիկա ընտրությունից առաջ: Իհարկե, այնպես չէ, թե Սարկոզիի համար ամեն ինչ կորած է, բայց, համենայն դեպս, լինելով ՏԻՄ հարվածի ազդեցության տակ, նա գուցե այնքան էլ ջերմ ընդունելության չարժանացնի Սերժ Սարգսյանին:
Մինչդեռ Սարգսյանը, որը, ԱՄՆ-ում լինելով, այդպես էլ անգամ «պատահաբար» միջանցքներում բախտ չունեցավ ոչ միայն ԱՄՆ նախագահի կամ փոխնախագահի, այլև նույնիսկ պետքարտուղարի ձեռքը սեղմել ու հասնելով ՄԱԿ՝ այդպես էլ ոչ մի լուրջ քաղաքական հանդիպում չունեցավ, Ֆրանսիայում գոնե կունենա ջերմ ընդունելության կարիք, առավել ևս՝ Մոսկվայից ստացված ոչ այդքան ջերմ տեղեկատվության ֆոնին: Խոսքն, իհարկե, Կրեմլում կատարվելիք փոփոխության մասին է, որը կարող է Հայաստանում էլ որոշակի մթնոլորտային փոփոխություններ մտցնել: Ավելին, Սերժ Սարգսյանը հավանաբար տեսել է հայկական հեռուստատեսություններով պտտած կադրը, թե ինչպես է «Եդինայա Ռոսիա»-ի համագումարի միջանցքներում ողջունվում ԲՀԿ ղեկավար Գագիկ Ծառուկյանը, իսկ Սերժ Սարգսյանի կուսակիցներ Գագիկ Մելիքյանն ու Գագիկ Մինասյանը՝ քաղաքական «որբերի» լռությամբ հետևում այդ ողջույններին: Այնպես որ, Սերժ Սարգսյանին Փարիզի ջերմությունը շատ է անհրաժեշտ, որ արևմտյան վոյաժի միակ ջերմ հիշողությունը Լոս Անջելեսի քաղաքապետի հետ ռեստորանային հանդիպումը չմնա՝ ընդգծելով Միացյալ Նահանգներ կատարած այցի դատարկությունը, երբ անգամ տեղի հայ համայնքը հրաժարվեց ջերմ ընդունելություն ցույց տալ Սերժ Սարգսյանին:
Ըստ ամենայնի, արևմտյան այցը Սերժ Սարգսյանի համար երևի թե պետք է ահազանգ լինի, լրջագույն ազդակ առ այն, որ Հայաստանի երրորդ նախագահի պաշտոնը ոչ թե առաջինի և երկրորդի միջև լարախաղացությամբ զբաղվելու համար է, այլ Հայաստանի անկախության երրորդ տասնամյակը մարդկության պատմության երրորդ հազարամյակին համարժեք կառավարելու և համակարգային անհրաժեշտ փոփոխություններ կատարելու, այլ կերպ ասած` ադեկվատ քաղաքականության համար, քանի որ Հայաստանի կատարմամբ մնացյալ ամեն ինչին աշխարհը, թերևս, արդեն իսկ ականատես եղել է, և այն Հայաստանը, որ այսօր կա՝ ի դեմս կառավարման ներկայիս կառուցվածքի, բովանդակության, ոճի և մեթոդաբանության, աշխարհի համար այլևս բացարձակապես հետաքրքիր չէ, անկախ՝ թե ինչ ազգանուն կկրի այդ Հայաստանի նախագահը: Աշխարհին հետաքրքիր է նոր Հայաստանը, որը համաշխարհային միտումներին ադեկվատ պետություն է և վարում է ադեկվատ քաղաքականություն: Իսկ դա առաջին հերթին սկսվում է ներքին քաղաքականությունից, որտեղ սպասվում են շրջադարձային փոփոխություններ: Բայց քանի որ Սերժ Սարգսյանն իր նախագահության հենց սկզբից ներքին քաղաքականությունն է պայմանավորել արտաքինով, ոչ թե հակառակը, նա արևմտյան ներկայիս շրջագայության ընթացքում որոնելու է ներքին կյանքում անհրաժեշտ հանգուցալուծումների բանալին: Նկատելի է, որ Միացյալ Նահանգներում գոնե հրապարակային մակարդակով նրան այդ բանալին այդպես էլ չտրվեց, այլ տրվեց ներգաղթի մեդալ՝ ցույց տալով, որ Սարգսյանը արդեն խաղում է եզրագծի վրա:
