Իրանի արտգործնախարար Արաղչին ասել է, որ Իսրայելն Իրաքից բացի այլ երկրների օդային տարածքները նույնպես օգտագործել է հոկտեմբերի 26-ին Իսլամական հանրապետության դեմ հարձակման ժամանակ: Իրաքը պաշտոնապես հայտարարել է, Իսրայելը խախտել է իր ինքնիշխանությունը և օդային սահմանը: Տեսակետ կա, որ Իսրայելն օգտագործել է Իրաքի տարածքի այն հատվածը, որ փաստացի վերահսկվում է ԱՄՆ կողմից:
Տարածաշրջանի որևէ այլ երկիր Իսրայելի կողմից իր օդային սահմանները խախտելու մասին հայտարարություն չի տարածել: Բարդ է ասել, թե Իրանի արտաքին գործերի նախարարը հարևան ո՞ր երկրներին նկատի ունի: Հայաստանի փորձագիտական որոշակի աղբյուրներ կասկածում են, որ Իսրայելն Իրանին հարվածներ է հասցրել նաև Ադրբեջանի տարածքից:
Խոսքն այս դեպքում կարող է լինել միայն բալիստիկ հրթիռների մասին: Ադրբեջանի զինանոցում ոչ միայն իսրայելական ԱԹՍ-ներ, այլև «Lora» հրթիռներ կան: Շատ ուշագրավ է, որ ապրիլին Իրանի կողմից Իսրայելին հրթիռային հարվածներ հասցնելու հաջորդ օրը Հորդանանի մայրաքաղաք է այցելել Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Հասանովը: Հորդանը հրապարակային հայտարարություն է տարածել, որ ՀՕՊ և հակահրթիռային պաշտպանության իր համակարգերը ներգրավվել են իրանական հարվածները կասեցնելու գործողությանը:
Ի՞նչն է Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարին տարել Հորդանանի մայրաքաղաք: Արդյո՞ք հոկտեմբերի 26-ին Հորդանանն Իսրայելին օդային միջանցք տրամադրե՞լ է՝ իրանական կողմը չի մանրամասնում: Անցած ավելի քան երկշաբաթյա ժամանակահատվածում չի արձանագրվել նաև իրանա-ադրբեջանական որևէ շփում: Համենայն դեպս, կողմերը նման տեղեկատվություն չեն տարածել: Ուշագրավ է նաև, որ իսրայելա-իրանական հրթիռային հարձակումների փոխանակման թեմայով պաշտոնական Բաքուն շարունակում է լռել:
Այս ֆոնին հետաքրքիր է, որ մոտ տասը օրվա տարբերությամբ իսրայելական Ընդհանուր անվտանգության ծառայությունը երկրորդ լրտեսական խումբն է բացահայտել, որ ուղղակի կապ ունի Ադրբեջանի հետ: Մամուլը հայտնում է, որ Ռաֆայել և Լալա Հուսեյնով ամուսիններին Բաքվում հավագրել է Ադրբեջանի քաղաքացի, 56-ամյա Էլշադ կամ Էլխան անունով անձնավորությունը:
Տեղեկատվությունը՝ տեղեկատվություն, բայց Բաքվի իշխանական մամուլն ինչո՞ւ է ամենավերջին մանրամասնություններով փոխանցում այն, ինչ հայտնի է դարձել իսրայելական մամուլին: Ընդ որում՝ շատ արտառոց է, որ «ՇԱԲԱԿ»-ը նույնիսկ քրեական գործով ներկայացված մեղադրանքից է հատվածներ տրամադրել իսրայելական լրատվամիջոցներին:
Տեղեկատվական այս լիբերալիզմից տպավորություն է, որ Իսրայելի և Ադրբեջանի հատուկ ծառայությունները միասնաբար են գործում: Երկրորդ անգամ մարդիկ մեղադրվում են Հայֆայի նավահանգիստը, քաղաքի էլիտար հատվածում վարձակալության տրվող շենքերը և այլ օբյեկտներ լուսանկարելու և իրանական կողմին փոխանցելու մեջ:
Սա արդեն, կարծես, լուրջ չէ: Նախ արատավորվում է Իրանի հատուկ ծառայությունների վարկը, այնուհետև հարց է առաջանում՝ իսկ Բաքվում ինչո՞ւ չեն ձերբակալվում իրանական «ռեզիդենտուրայի» գործակալները: Չէ՞ որ եթե այդ տեղեկատվությունը գոնե մասամբ իրականությանը համապատասխանում է, ապա նշանակում է, որ Ադրբեջանի հատուկ ծառայությունները կամ անգործունակ են, կամ աջակցել են, որ Իսրայելի դեմ լրտեսական ցանց ստեղծվի և գործի:
Ալիևյան ռեժիմն այդքան թույլ չէ, Ադրբեջանում, Բաքվում հատկապես, մարդիկ ապրում են հարյուր հազարավոր տեսախցիկների մշտադիտարկման տակ, հատկապես ուժեղ է գործում իրանական ուղղության հակահետախուզությունը: Այս համատեքստում մնում է ենթադրել, որ ադրբեջանական լրտեսական ցանցերի մասին տեղեկատվությամբ իսրայելական «ՇԱԲԱԿ»-ը պարզապես տպավորություն է ստեղծում, որ Ադրբեջանը «վստահելի չէ»: Բավական պարզունակ է թվում, բայց եթե երկու լրտեսական խմբի բացահայտումից հետո իսրայելա-ադրբեջանական հարաբերություններում «ճեղք» չի արձանագրվել, այլ վարկածը թվում է ոչ տրամաբանական:
