Հոկտեմբերի 29-ին՝ հանրապետության հռչակման 101-րդ տարեդարձի օրը, Թուրքիայի նախագահ Ռեջեպ Թայիփ Էրդողանը հանդիսավոր այդ է կատարել TAI ընկերություն, որ վերջերս ենթարկվել է ահաբեկչական հարձակման: Նախագահի այցը կապված էր ազգային առաջին բազմաֆունկցիոնալ T 25 «Գյոկբեյ» ուղղաթիռը ՆԳՆ Ժանդարմերիայի գլխավոր հրամանատարությանը հանձնելու հանդիսավոր արարողության հետ:
Անդրադառնալով ձեռնարկության դեմ «ահաբեկչությանը»՝ Էրդողանն ասել է, որ նման ուխտադրուժ հարձակումները երբեք չեն կարող կոտրել ահաբեկչության դեմ պայքարում Թուրքիայի վճռականությունը, ստիպել, որ նա հրաժարվի ընտրած ճանապարհից:
«Թուրքիան մինչև հաղթական ավարտ կշարունակի ահաբեկչության դեմ պայքարը՝ չնայած ահաբեկիչների առաջնորդների և նրանց կամակատարների «խարդավանքներին»,-հայտարարել է Էրդողանը և վստահեցրել, որ պայքարը մղելու է ոչ միայն երկրի ներսում, այլև նրա սահմաններից դուրս՝ որտեղ ահաբեկչության աղբյուրներն են:
Եթե մինչև այս ձևակերպումը Թուրքիայի նախագահը մնացել է քաղաքական-դիվանագիտական խոսույթի տրամաբանության մեջ, ապա հաջորդիվ խախտել է պետական գործչին առհասարակ յուրահատուկ չափավորությունը և փաստացի բացահայտել, թե ում նկատի ունի «ահաբեկիչների առաջնորդ» ասելով:
«Եթե նրանք ունեն «Երկաթե գմբեթ» և հպարտանում են, ապա մենք կստեղծենք «Պողպատ գմբեթ»: Շուտով մենք կունենանք սեփական արտադրության մեր հեռահար հրթիռները: Թուրքիան չի հանգստանա և կանգ չի առնի, մինչև սպառազինությունների հարցում չհասնի լիակատար սուվերենության»,- թուրքական «նոր դարաշրջանի» գերխնդիր է առաջադրել Էրդողանը:
Տարածաշրջանում «Երկաթե գմբեթ» ՀՕՊ համակարգ և հեռահար հրթիռներ ունի Իսրայելը, և Թուրքիայի նախագահը փաստացի հրեական պետությանը հայտարարում է սպառազինությունների մրցավազքի «պատերազմ»:
Էրդողանը Թուրքիայում իշխանության ղեկին է արդեն մոտ քառորդ դար և քաջատեղյակ է իսրայելա-ամերիկյան ռազմատեխնոլոգիական ինտեգրացիային, ԱՄՆ կողմից հրեական պետության նկատմամբ անվերապահ հովանավորությանը:
Այս առումով թուրքական սուվերեն ռազմատեխնոլոգիական համալիր ստեղծելու նրա ծրագիրը մարտահրավե՞ր է Վաշինգտոնին, թե՞ առաջարկություն, որպեսզի ԱՄՆ-ն նորագույն սպառազինություններով կիսվի նաև Թուրքիայի հետ:
Միջազգային փորձագիտական հաստատությունների կանխատեսումներում գերիշխում է տեսակետ, որ ռուս-ուկրաինական և մերձավորարևելյան պատերազմները փակել են կոնվենցիոնալ սպառազինությունների դարաշրջանը: Սկսվում է բարձր տեխնոլոգիական, արհեստական բանականությամբ օժտված, ռոբոտացված սպառազինությունների մրցավազքի դարաշրջան:
«Քաղքենիական» ընկալմամբ, ինչ խոսք, դժվար է հաշտվել այն մտքի հետ, որ տասնյակ, հարյուր հազարավոր մարդկային կյանքի, միլիոնավորների հայրենազրկման հաշվի Ռուսաստանը, ԱՄՆ-ն, ՆԱՏՕ-ն պահեստներից դուրս են գրում հնացած սպառազինությունները, որպեսզի կոնստրուկտորական բյուրոները և ռազմարդյունաբերական համալիրն աշխատանքի նոր «ճակատ» ունենան, բայց դա այդպես է:
Մերձավոր Արևելքում «ռոբոտացված պատերազմի պատենտ» առաջինը, հավանաբար, կստանա Իսրայելը կամ, թերևս, հրեական պետությունը միակը կլինի, որին Արևմուտքը նման բարեհաճություն կցուցաբերի: Այդ մրցավազքում ո՞րն է Թուրքիայի հնարավորությունը: Սուվերեն ռազմատեխնոլոգիական «հեղափոխության» մասին Էրդողանի հայտարարությունը, երևի, զուտ պոպուլիզմ է: Ռուսաստանը կօժանդակի՞ Թուրքիային:
